Οταν εν έτει 1999 η Χριστίνα, που είχα μαζί της ανέφελο δεσμό σχεδόν εννιά χρόνια με προειδοποίησε πως η σχέση μας δεν πηγαίνει καλά μέσω ενός τηλεφωνήματος και αφού είχε να με καλέσει μέρες, προσπάθησα να οργανώσω την αντεπίθεσή μου: Για μένα ο δεσμός αυτός έπνεε τα λοίσθια ήδη από τα πρώτα δυο χρόνια αλλά συνεχώς ανέβαλλα τη διακοπή του κι όσο περνούσαν τα άγονα χρόνια μού φαινόταν ολοένα και πιο δύσκολο να πάρω την απόφαση και να την ανακοινώσω. Τώρα όμως έπρεπε να αφήσω τις αναβολές και, επιτέλους, να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Από εγωισμό και μόνο αντέδρασα. Προσπάθησα να την πείσω με λογικά επιχειρήματα αλλά και με συναισθηματικό τρόπο να μεταβάλει την απόφασή της και να εξακολουθήσουμε να διατηρούμε σχέση.

Η Χριστίνα επιδίωκε γρήγορο γάμο και ακριβώς εκεί πάτησα: Εψαξα τις ημερομηνίες του 2000, βρήκα πως η 20ή Μαϊου έπεφτε Σάββατο και της την πρότεινα ως ενδεδειγμένη ημερομηνία για να παντρευτούμε. Δεν ενθουσιάστηκε, αν και η 20ή Μαϊου ήταν 15 μήνες απόσταση. Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έδειχνε μάλιστα τον… ζήλο μου για να προχωρήσουμε στον γάμο. Η Χριστίνα φαινόταν αρκετά αναποφάσιστη αν και οι δύο δουλειές που βρήκα σχεδόν ταυτόχρονα τον Μάιο του 1999 την επηρέαζαν στην τελική της απόφαση. Η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει προς το πλευρό μου…

Την 20ή Μαϊου στο Αιγάλεω, σε μια παλιά μονοκατοικία διαδραματιζόταν μια (άγνωστή μου) κατάσταση: Μια κυρία γύρω στα 75 πάθαινε ανακοπή καρδιάς και, παρά τις προσπάθειες διασωστών και γιατρών, κατέληξε χωρίς να ανανήψει ποτέ. Την ίδια ημερομηνία ούτε εγώ ούτε η Χριστίνα είμαστε σε κάποιον ναό. Για την ακρίβεια σε ένα ξενοδοχείο απέναντι από τη ΔΕΘ, με μια φίλη της αδερφής μου για παρέα, σχεδίαζα πως θα μπορούσα να πλησιάσω πασίγνωστη ελληνίδα ηθοποιό που ήταν ο μεγάλος έρωτάς μου εκείνη την εποχή.

Πώς όμως ενώνονται αυτές οι τρεις ιστορίες σε μια ημερομηνία; Ετυχε… Η Χριστίνα είχε αποφασίσει να με εγκαταλείψει. Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν μπορούσα να πιστέψω πως ένα τρίτο πρόσωπο είχε εισβάλει για τα καλά στη σχέση μας. Οταν πλέον το ανακάλυψα, το πουλάκι είχε κάνει ήδη φτερά για άλλη φωλιά, οπότε και στις 20 Μαϊου κανένας γάμος δεν πραγματοποιήθηκε. Λίγους μήνες αργότερα θα γνώριζα μια μοιραία γυναίκα την οποία και θα παντρευόμουν, μένοντας μαζί της για δέκα ολόκληρα χρόνια. Η μοναδική γυναίκα που παντρεύτηκα έχασε τη μητέρα της από ανακοπή καρδιάς σε μια παλιά μονοκατοικία στο Αιγάλεω στις 20 Μαϊου, κάτι που θα άλλαζε τη ζωή της για πάντα και θα τη γέμιζε με δυσεπίλυτα ψυχολογικά προβλήματα. Πριν όμως γνωρίσω τη μέλλουσα σύζυγό μου, από τον Φεβρουάριο του 2000 κιόλας κυνήγαγα την πιο γοητευτική ελληνίδα ηθοποιό, η οποία, όταν ολοκλήρωσε τις θεατρικές της παραστάσεις στην Αθήνα, στο θέατρο ΗΒΗ, ανέβηκε με τους συμπρωταγωνιστές της στη Θεσσαλονίκη, δίχως φυσικά να υποψιάζεται πως ο ερωτοχτυπημένος θαυμαστής της θα την ακολουθούσε και στη συμπρωτεύουσα προκειμένου να τη βρει και να της μιλήσει.

Ετσι, η 20ή Μαϊου του 2000 από μέρα του γάμου μου με τη Χριστίνα μετατράπηκε σε μέρα βαρύτατου πένθους για τη μέλλουσα γυναίκα μου αλλά και μέρα που επέλεξα να εντοπίσω στη Θεσσαλονίκη τον μεγάλο μου έρωτα και να της εξομολογηθώ το πάθος μου για εκείνη…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ