Κάποτε ο τελευταίος ψυχίατρος που με παρακολουθούσε, ο Θεοδόσης Χ., όταν του γκρίνιαζα υπερβολικά τονίζοντας την κακή οικονομική μου κατάσταση μου έκανε μια κρίσιμη ερώτηση: «Πούλησες ένα σπίτι και πήρες πολλά λεφτά, τα οποία φαγώθηκαν γρήγορα από λανθασμένες κινήσεις που δεν θα τις αναλύσουμε εδώ. Πριν το πουλήσεις, με τέτοια ακίνητη περιουσία στο όνομά σου ένιωθες καλά;». Η απάντηση ήταν μετά βεβαιότητας: Οχι. Δηλαδή ο γιατρός μού εξηγούσε ότι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή μου προκαλούσε αυτή τη συνεχόμενη γκρίνια, είτε πήγαιναν καλά τα πράγματα είτε όχι. Μου επισήμανε μάλιστα ότι το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του ήταν άνθρωποι με αμύθητες περιουσίες και… φουσκωμένα πορτοφόλια. Ο ψυχαναγκασμός δεν κάνει διακρίσεις ήταν το αναμενόμενο συμπέρασμα…

Αν ταξιδέψω στη δεκαετία του ’90, τη σημαντικότερη και πιο καθοριστική για το μέλλον μου, θα θυμηθώ τον εαυτό μου στον συμβολαιογράφο με τους δικούς μου να μου παραχωρούν την ψιλή κυριότητα του ακινήτου και του κήπου που το συνόδευε κι εγώ αντί να πανηγυρίζω να σκέφτομαι πάλι τις γυναίκες και γιατί είχε πάει στραβά μια υπόθεση με την Ιωάννα από το Πολιτικό της Νομικής. Δεν ήμουν αχάριστος, προς Θεού. Απλώς η ψυχαναγκαστική μου διαταραχή με οδηγούσε συνεχώς σε γκρίνια και αφορμές για να στεναχωρηθώ.

Οταν στα μέσα της δεκαετίας που ανέφερα τα πράγματα φαίνονταν να ηρεμούν, ένα άλλο, καινούργιο πρόβλημα έκαμε με επιβλητικότητα την εμφάνισή του. Το πρόβλημα του ευερέθιστου εντέρου, δηλαδή της σπαστικής κολίτιδας. Τον όρο τον γνώριζα-τον ανέφεραν συχνά γιατροί και ειδικοί-αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ήταν ένα ακόμη πρόβλημα που θα συσσωρευόταν με τα υπόλοιπα. Ξεκίνησε με την αναζήτηση τουαλέτας αμέσως μετά το (οποιοδήποτε) φαγητό. Με θυμάμαι να οδηγώ από το Δερβένι στην Ακράτα και να γυρίζω άρον-άρον στο σπίτι της κοπέλας μου κι ενώ η πιθανή διάρροια με έλουζε με παγωμένο ιδρώτα! Ετσι, η ποιότητα της ζωής μου υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο: Στην ασπρίλα και τα δυσμενή σχόλια που τη συνόδευαν, στην τριχόπτωση και τις ειρωνείες, στα δυσεπίλυτα προβλήματα με το άλλο φύλο, στις περίεργες ως κακές σχέσεις με τους λιγοστούς φίλους ήρθε να προστεθεί και το γεγονός πως πλέον δεν μπορούσα να φάω έξω, γιατί έπρεπε σε λίγα δευτερόλεπτα να επισκεφθώ την τουαλέτα. Πολλές φορές ο συνοδευτικός πόνος θύμιζε με κολικό του εντέρου. Δεν μπορώ να λησμονήσω πως το ταξίδι προς την Τζια με τον φίλο μου και τη σύντροφό του μετατράπηκε σε ένα πραγματικό μαρτύριο, αφού στον δρόμο προς το Λάυριο ξεκίνησε πάλι αυτός ο ανυπόφορος πονόκοιλος. Τα οποιαδήποτε ταξίδια μου αλλά και οι έξοδοι το βράδυ άρχισαν να μοιάζουν με άπιαστο όνειρο. Πλέον εκείνο που με απασχολούσε σοβαρά ήταν το πόσο καθαρές ήταν οι τουαλέτες σε κάθε μέρος που επισκεπτόμουν. Το ραντεβού μου στο Αίγιο με τη Βάσω εξελίχθηκε σε έναν απίστευτο εφιάλτη, όταν εξαιτίας μιας μικρής μπύρας οδήγησε στο τέλος της συνάντησης και την, καθιερωμένη πια, επίσκεψη στο μπάνιο. Ερχεται στη μνήμη μου και ένα ακόμη σκηνικό από τις 25 Αυγούστου του 1994: Με το Χριστινάκι πήγαμε στο Δερβένι για μπάνιο και λίγο η κρύα θάλασσα, λίγο ο φθινοπωρινός καιρός με έστειλαν… φυσέκι στο σπίτι της καλής μου!!!

Δοκίμασα κατά καιρούς διάφορες φαρμακευτικές αγωγές άλλες με περισσότερη και άλλες με λιγότερη επιτυχία. Αλλά η γνωστή μου κολίτιδα φρόντιζε να με επισκέπτεται τακτικά και να μη με αφήνει στην ησυχία μου. Τα προβλήματά μου, ψυχολογικά και ψυχοσωματικά, ήταν ήδη βουνό όταν απέκτησα και ευερέθιστο έντερο. Αλλη μια πρόκληση για τον Ρένο Μπαλή των χιλίων προβλημάτων…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ