Εγκαταλείποντας το Δερβένι με προορισμό την Αιγείρα, στα σύνορα των νομών Κορινθίας και Αχαϊας, σε μια περιοχή που ονομάζεται Μαύρα Λιθάρια θα δείτε κάποιες (νεόχτιστες οι περισσότερες) βιλίτσες και στο δεξί σας χέρι μια μικρή, ήρεμη, απόμερη παραλία. Την τελευταία δεν την προτιμούν ούτε οι γείτονές της, καθώς απουσιάζουν τα σκιερά μέρη και έχει κοφτερές πέτρες. Το πολύ-πολύ να δεις καμιά τριμελή οικογένεια με ιδιωτική ομπρέλα να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα. Μια ήσυχη ταβερνούλα συμπληρώνει το ερημικό σκηνικό, που μοιάζει σχεδόν αδύνατο να είναι ελκυστικό για τον κάθε επισκέπτη. Αλλά αυτή την παραλία έχω επισκεφθεί αρκετές φορές, άλλοτε μόνος, κι άλλοτε με γυναικεία παρέα.

Για μένα είναι-δίχως υπερβολή-ο επίγειος παράδεισος. Από αυτό το απόμακρο μέρος απουσιάζει η τοξικότητα, εκμηδενίζεται η εχθροπάθεια, λείπουν τα κακεντρεχή και πικρόχολα σχόλια. Εκεί απολαμβάνω την ηρεμία μου χωρίς να ακούω εκνευριστικούς ψιθύρους για το σώμα και το χρώμα μου. Κι αυτοί οι ελάχιστοι οι διπλανοί δεν ασχολούνται ποτέ μαζί σου. Η θάλασσα, σαν να έχει υπογράψει συμβόλαιο μαζί μου, είναι πάντοτε λάδι και ένα απαλό κυματάκι, σχεδόν ανεπαίσθητο, γλύφει τις μεγάλες και μυτερές πέτρες. Εχω περάσει από έναν σωρό κοσμικές παραλίες της Αττικής κι αλλού. Από τη θορυβώδη Χαλκιδική μέχρι την πολυκοσμία της Κέρκυρας. Τα έζησα όλα αυτά πριν από είκοσι περίπου χρόνια και δεν μου κάνουν εντύπωση. Αλλά όποτε ανεβαίνω στον φίλο μου τον Νικόλα στα Γιάννενα, ακόμη κι αν καθυστερήσω, μπαίνω στον παλιό δρόμο από το Ξυλόκαστρο για να αντικρίσω την ταπεινή παραλία των Μαύρων Λιθαριών. Εκείνη που άλλοι θα σνόμπαραν δίχως δεύτερη κουβέντα, αποτελεί για μένα ασφαλές καταφύγιο και απάνεμο λιμάνι.

Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για το αν μαύρισες ή αν βελτιώθηκε το σώμα σου-ποιος αλήθεια θα το δει; Παλιότερα, όταν είχα δεσμό με τη Χριστίνα που ήταν από κείνα τα μέρη, ψυχαναγκαστικά επέλεγα τα Μαύρα Λιθάρια για να αποφύγω τα ειρωνικά σχόλια και τις ενοχλητικές ερωτήσεις. «Γιατί είσαι τόσο άσπρος;». Τι ανόητη ερώτηση. Αφού δεν υπάρχει περίπτωση να… βάφτηκα με μπογιά, τι να απαντήσεις;

Τώρα πια, χωρίς παρέα, δεν επισκέπτομαι την αγαπημένη μου παραλία. Μονάχα περνώντας με το αυτοκίνητο κοντοστέκομαι για να την κοιτάξω: Εξακολουθεί να είναι ήσυχη και άγνωστη για τον πολύ κόσμο. Κι ελπίζω να παραμείνει έτσι. Για να μου θυμίζει πως κάποτε ένας νεαρός άπλωνε την πετσέτα του πάνω στις πολύχρωμες πέτρες, προσπαθώντας μάταια να μαυρίσει για να γίνει αποδεκτός στις παρέες με τους ψηλομύτες…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ