Με άφησα την προηγούμενη φορά στα ικανά χέρια του σκηνοθέτη Αντώνη Τέμπου. Κι ενώ (όπως πάντα) αργούσα να αποφασίσω σχετικά με την επαγγελματική μου κατεύθυνση-με μόνη βεβαιότητα ένα επάγγελμα με δημοφιλία-, εκείνος ήδη με έβλεπε ως έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό ηθοποιό. Και φρόντισε να το αποδείξει προτείνοντάς μου να συμμετάσχω στην κομεντί τής ΕΤΙ «Το χρήμα στο λαιμό σας», ένα σίριαλ με βαρβάτα ονόματα όπως η Αννέτα Παπαθανασίου, ο Σοφοκλής Πέππας, ο Γιάννης Μποσταντζόγλου, ο Αλέξανδρος Αθανασίου, ο Αλέξανδρος Κολιόπουλος και η καταξιωμένη Τζόλη Γαρμπή σε έναν από τους τελευταίους ρόλους της πριν το μεγάλο ταξίδι…

Σύμφωνα πάντοτε με τον Τέμπο, εγώ θα υποδυόμουν ένα… φάντασμα και η συμμετοχή μου θα περιοριζόταν σε μία (!) ατάκα. Ετσι, ενώ το ημερολόγιο έδειχνε 3 Οκτωβρίου του 1996, προσήλθα κοστουμαρισμένος-όπως απαιτούσε το σενάριο-στο… κοιμητήριο στο Μαρκόπουλο Μεσογαίας για να πάρω μέρος στα γυρίσματα. Ο σκηνοθέτης έδειχνε ιδιαίτερα ανήσυχος και στριφογύριζε στην καρέκλα του. Ο λαμπρός ήλιος που παρέπεμπε σε καλοκαίρι δεν ήταν σύμμαχός του στο γύρισμα που προέβλεπε το σενάριο πως η μέρα έπρεπε να είναι βροχερή. Εκεί στάθηκαν άξιοι συμπαραστάτες μας οι υπάλληλοι του δήμου που με την υδροφόρα να πετάει νερό διαμόρφωσαν αναλόγως το τοπίο. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 8.30 το πρωί και ολοκληρώθηκαν (για μένα) περίπου στις δύο το μεσημέρι. Δεν θυμάμαι καν πόσες φορές χρειάστηκε να γυριστεί η σκηνή που αποτελούσε την απαρχή της καριέρας μου στον χώρο της τηλεόρασης. Η μνήμη μου συγκράτησε για πάντα την περιπετειώδη σκηνή: Ενώ όλοι βρίσκονταν με ομπρέλες γύρω μου, εγώ έπρεπε να πεταχτώ μέσα από το πλήθος που ακολουθούσε την υποτιθέμενη πορεία με το φέρετρο της γιαγιάς τής Αννέτας Παπαθανασίου (Τζόλη Γαρμπή) και να απωθήσω με δύναμη τους «θείους» της πρωταγωνίστριας, να την πάρω αγκαλιά και να της πω «μην ανησυχείς» με στιβαρό ύφος. Μόνο για τη συγκεκριμένη σκηνή χρειάστηκαν κάποιες… ώρες προκειμένου να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα!

Χωρίς να βγάλω το μέικ απ, έτρεξα στα γρήγορα να διηγηθώ στη φίλη μου την Αντιγόνη όλο το σκηνικό κι ενώ τα μάτια μου έλαμπαν. Αξίζει να σας αναφέρω πως μόνο για λίγα δευτερόλεπτα εισέπραξα το ποσό των 50.000 δραχμών, αποδεικνύοντας περίτρανα πως λεφτά υπήρχαν!

Η βοήθεια του αγαπημένου μου σκηνοθέτη δεν έμεινε μονάχα σε αυτά: Το επόμενο βήμα-που δεν πραγματοποίησα ποτέ-θα ήταν ένας πρωταγωνιστικός ρόλος σε μια ταινία του Τέμπου που θα είχε να κάνει με την… Ινδία!

Αλλά ήδη κι ενώ φαινόταν να πηγαίνουν όλα ρολόι, ξεκίνησε πάλι να με κατατρώει η εσωστρέφεια. Εκείνο που με απασχολούσε ήταν ένα βασανιστικό ερώτημα: Ηθελα πράγματι να γίνω ηθοποιός ή απλώς θα μου άρεσε να με αναγνωρίζουν και να με χαιρετούν στον δρόμο; Ημουν έτοιμος να μην εγκαταλείψω το σανίδι παίζοντας ακόμη και με σαράντα πυρετό; Δηλαδή, με δυο λόγια, αγαπούσα την ηθοποιία; Κατέληξα πως όχι. Δεν ήμουν πλασμένος για ηθοποιός. Μια σοφή κίνηση θα ήταν να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία ή το σενάριο-ο Αντώνης Τέμπος ακόμη περιμένει το προσχέδιο-πρωτόλειο σενάριο για κάποια ταινία ή κάποιο σίριαλ.

Ηταν η μεγαλύτερη ευκαιρία που παρουσιάστηκε στη ζωή μου για την επαγγελματική μου ανέλιξη. Τότε δεν το καταλάβαινα ακόμα αλλά πολύ σύντομα θα το συνειδητοποιούσα με πίκρα…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ