Βρισκόμαστε πλέον στο κατακαλόκαιρο του 1990. Ενα καλοκαίρι που ο χειρότερος εχθρός μου να το είχε σχεδιάσει δεν μπορούσε να είναι πιο απογοητευτικό και στενάχωρο. Με αιτία φυσικά τα μαλλιά που δεν… στέριωναν στο κεφάλι μου. Τότε, εντελώς αναπάντεχα, έπεσε το μάτι μου σε μια διαφήμιση σε εφημερίδα: Επρόκειτο για την εταιρεία «Bergman Kord» που άνοιγε υποκατάστημα στην Αθήνα και «προσκαλούσε» τους υποψήφιους φαλακρούς να απευθυνθούν εκεί για να γίνει ακριβής διάγνωση του προβλήματός τους. Δεν υπήρχε περίπτωση να αγνοήσω την εν λόγω αγγελία, πιστεύοντας κιόλας ακράδαντα στη γερμανική αποτελεσματικότητα.

Στο κτήριο επί της λ. Συγγρού που ήταν η έδρα της επιχείρησης καθόμουν ανάμεσα σε προβληματισμένους ανθρώπους που ήταν φανερό με την πρώτη ματιά πως έχαναν τα μαλλιά τους. Σε μια αίθουσα που κυριαρχούσαν οι αρνητικές σκέψεις και η απόγνωση, η ψυχολογία μου ταίριαζε ταμάμ με το όλο δυσάρεστο και δυσοίωνο κλίμα. Μπήκα επιφυλακτικά στο ιατρείο όπου θα γινόταν η εξέταση του τριχωτού της κεφαλής μου. Ο γερμανός ειδικός μού έκανε κάποιες ερωτήσεις για το οικογενειακό ιστορικό μου, ενώ μου πήραν και μια τούφα μαλλιά για εξέταση. Οσο ο επιστήμονας της «Bergman» κοίταζε σε διαφάνεια την ποιότητα του μαλλιού μου, εγώ ένιωθα πως θα καταρρεύσω από στιγμή σε στιγμή. Μέχρι που επιτέλους ο επικεφαλής γιατρός είπε μόλις τρεις λέξεις: «Θα σε θεραπεύσω».

Βγήκα… πετώντας από το κτήριο. Εκείνο το Σάββατο με εγκατέλειψαν οι μαύρες σκέψεις και ένιωσα και πάλι ευεξία ύστερα από πολύ καιρό. Βγήκα το βράδυ με τους φίλους μου, έφαγα σαν άνθρωπος, κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Την απόγνωση και την απελπισία αντικατέστησαν η ανυπέρβλητη χαρά και η μοναδική ικανοποίηση: Ναι, δεν θα έχανα τα μαλλιά μου. Ο εφιάλτης απομακρυνόταν την ώρα που η ελπίδα έκανε τη λαμπρή εμφάνισή της! Τώρα πια μπορούσα να στρέψω την προσοχή μου και σε άλλα προβλήματα, αφού ένιωθα με απόλυτη βεβαιότητα πως η φαλάκρα δεν ήταν κάτι που θα με απασχολούσε στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον…

Και έφθασε η πολυπόθητη ώρα της πρώτης επίσκεψης για τη θεραπεία στα μαλλιά μου. Ειδικές λοσιόν, περίεργα μπουκαλάκια και μια σειρά χαπιών-βιταμινών περιλάμβαναν οι σαφείς εντολές των υπευθύνων. Οταν η κυρία Κορδερά, επικεφαλής της εταιρείας, μπήκε στο δωμάτιο θεραπείας όλα έδειχναν τέλεια. Με ενθουσιασμό τής διηγήθηκα τι απεφάνθη ο γιατρός και πόσο ευτυχής ήμουν που θα κρατούσα τα μαλλιά μου. Αλλά η επιχειρηματίας, φορώντας το πιο αυστηρό της προσωπείο, με προσγείωσε στην ανυπόφορη πραγματικότητα: «Αν είναι να σου πέσουν τα μαλλιά θα σου πέσουν. Εδώ απλώς καθυστερούμε λίγο την πτώση». Δεν ήθελα και πολύ για να γίνει ο ενθουσιασμός μου θρύψαλα. Με τέτοια ρευστή και ασταθή ψυχολογία, αρκούσαν δυο λέξεις μόνο για να επαναφέρουν την αβάσταχτη θλίψη και την απέραντη στεναχώρια. Οι λέξεις που μόλις τώρα είχε εκστομίσει η κυρία Κορδερά: «Αν είναι να σου πέσουν, θα τα χάσεις…». Και τότε τι ακριβώς έκανα εγώ εκεί; Απομάκρυνα λίγο το μοιραίο; Δηλαδή θα γινόμουν φαλακρός στα 25 αντί για τα 23;

Βγήκα ράκος και σέρνοντας τα πόδια μου από το δωμάτιο. Επέστρεψα στο σπίτι χαμένος στις σκέψεις μου. Δεν είχα όρεξη να μιλήσω και να εξηγήσω στον καθένα τι με είχε προβληματίσει, ακόμα κι αν αυτός ήταν η μητέρα μου: «Τι σου είπαν πάλι αυτοί οι αλήτες;». Την αλήθεια, μάνα. Δυστυχώς την αλήθεια…

Ρένος Μπαλής