Εντελώς απελπισμένο. Ετσι με βρήκε το τέλος του καλοκαιριού του 1990, όπως και το φθινόπωρο, ο χειμώνας και ο ερχομός του 1991 που πλησίαζε. Με τεράστια απογοήτευση και μπόλικη δυσπιστία μάζεψα τα συντρίμμια μου και επισκέφθηκα έναν ενδοκρινολόγο στο «Υγεία» χωρίς καν την υποψία ελπίδας ότι μπορούσε να αλλάξει κάτι…

Ομως, δεν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει το… 1990. Ο γιατρός ήταν μία από τα… ίδια: «Δεν πειράζει που δεν θα έχεις μαλλιά, η φαλάκρα είναι γοητεία…» και άλλα ανούσια και χιλιοειπωμένα κλισέ που σε έναν άνθρωπο της δικιάς μου ψυχοσύνθεσης δεν έλεγαν απολύτως τίποτα… Δεν θυμάμαι αν άκουσα καλά και αν έβαλα τον γιατρό να το επαναλάβει, αλλά εκείνος ισχυρίστηκε βλέποντας την άθλια ψυχολογική μου κατάσταση πως υπάρχει ένα αντιανδρογόνο φάρμακο, το «Androcur» που ήταν πιθανό να αποτελούσε και τη λύτρωση από το δυσεπίλυτο πρόβλημά μου. «Το φάρμακο που σου γράφω δεν είναι σίγουρο πως θα σε γλιτώσει από την τριχόπτωση, έχει συγκεκριμένες παρενέργειες κι έτσι όπως σε βλέπω αγχωμένο θα σου δημιουργήσει κι άλλα προβλήματα, σεξουαλικής φύσεως που δεν θα οφείλονται στη θεραπεία αλλά στην ιδέα της λήψης του εν λόγω φαρμάκου».

Ο γνωστός ενδοκρινολόγος δεν είχε άδικο όσον αφορούσε τις παρενέργειες: Θα είχα λιγότερη τριχοφυία στο σώμα μου, θα ήμουν στείρος για όσο διάστημα θα το έπαιρνα, οι ανδρικές μου ορμόνες θα είχαν καταλαγιάσει, έπρεπε έπειτα από τρεις μήνες να κάνω μια ειδική εξέταση στο συκώτι μου για να δούμε αν δημιουργεί προβλήματα το «Androcur», ενώ μέσα στις σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνονταν καλοήθεις όγκοι στο ήπαρ ή και… κακοήθεις!!!

Το φάρμακο αυτό είχε συγκεκριμένη λειτουργία και ήταν στεροειδές. Εμπόδιζε την τεστοστερόνη να φθάσει στο τριχωτό της κεφαλής και να εισέλθει στον θύλακα των τριχών, με αποτέλεσμα αυτές να αρχίσουν πάλι να τρέφονται κανονικά και να αποτραπεί η αποκρουστική τριχόπτωση. Ομως, και η ροή της τεστοστερόνης προς τα γεννητικά όργανα θα προκαλούσε δυσλειτουργίες και, όπως υποστήριζε ο γιατρός, δεν θα με έκανε σε καμιά περίπτωση ανίκανο αλλά θα περιόριζε τις «ορμές» μου. Κι έτσι η ζωή είχε αποφασίσει να μου παίξει σε μια ευάλωτη και εύθραυστη ηλικία το πιο σκληρό παιχνίδι της: Ή θα έπαιρνα το φάρμακο και δεν θα ήμουν τόσο… ανδροπρεπής ή θα άφηνα τα μαλλιά μου να πέσουν και θα έχανα τη γοητεία μου στο άλλο φύλο. Αν αυτός δεν είναι ο ορισμός του μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να είναι…

Πήρα σχετικά εύκολα την απόφαση να δοκιμάσω-σε τόσο απελπισμένο άνθρωπο δεν χωρούν διλήμματα. Ενα χάπι Androcur τη μέρα ήταν το μόνο που χρειαζόμουν. Παράλληλα συνέχισα να πηγαίνω στην Bergman Cord για θεραπεία μαλλιών, εκεί όπου γιατροί και βοηθητικό προσωπικό ήταν ενθουσιασμένοι βλέποντας τα αδύναμα μαλλιά μου να μεγαλώνουν και καινούργια τριχοφυία να κάνει την εμφάνισή της. Υστερα από τέσσερις μήνες το τριχωτό της κεφαλής μου ήταν και πάλι υγιές! Το φάρμακο έκανε την αποτελεσματική του δουλειά με ελάχιστες παρενέργειες. Νόμιζα μέσα στην τρελή χαρά μου πως ζούσα ξανά από την αρχή. Κι όμως, αυτό κατά κάποιον τρόπο θα συνέβαινε και δεν γνώριζα ακόμα ότι το υπόλοιπο του βίου μου, οι αποφάσεις που θα έπαιρνα και γενικότερα η πορεία μου στη ζωή θα είχαν ως βάση το φάρμακο κατά της φαλάκρας. Με πιο απλά λόγια έκτιζα (σαθρά) θεμέλια για τη συνέχεια, οπότε και θα αποδεικνυόταν πως η… καταραμένη φαλάκρα δεν θα γινόταν πάλι το σημαντικότερο πρόβλημα στη ζωή μου. Θα το αντιλαμβανόμουνα πολύ καλά ήδη από τον Μάιο του 1991…

Ρένος Μπαλής