Είχαν παρέλθει ήδη τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που κρίσεις πανικού εναλλασσόμενες με καταθλιπτικά επεισόδια έμπαιναν δύσκολο εμπόδιο στα φιλόδοξα σχέδιά μου και έξι συναπτά έτη από την ώρα που το Σκοτάδι κάλυψε με μαύρο πέπλο τη ζωή μου και με μετέτρεψε σε έναν δυστυχισμένο άνθρωπο. Τώρα πλέον τα προβλήματα εντοπίζονταν στο κοινωνικό πεδίο, στις σχέσεις που ανέπτυσσα με τους άλλους ανθρώπους και ιδιαιτέρως με το άλλο φύλο. Μια έντονη αισιοδοξία είχε καταλάβει όλο μου το είναι, πως άφηνα οριστικά πίσω μου τα ψυχολογικά προβλήματα και εντασσόμουν πια ως ώριμος ενήλικας στην κοινωνία.

Ολα αυτά μέχρι ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου, λίγο πριν από τις χριστουγεννιάτικες γιορτές. Τα σπαστά μου μαλλιά, κληρονομιά από τον πατέρα μου, έφευγαν πλέον από τη μόδα για να πάρουν τη θέση τους τα-σαν στάχια-ίσια. Πάλευα με το πιστολάκι και μια ειδική βούρτσα να τα ισιώσω μετά το λούσιμο, όταν ξαφνικά το μάτι μου έπεσε στον αριστερό μου κρόταφο: ως ιδιαιτέρως παρατηρητικός, είχα την εντύπωση ή μάλλον τη σιγουριά πως το τριχωτό της κεφαλής είχε υποχωρήσει σε εκείνο το σημείο. Η αλήθεια είναι πως δεν έδωσα και πολλή σημασία-στην οικογένειά μου δεν υπήρχε κληρονομικότητα για φαλάκρα κι εγώ ήμουν μόλις 20 ετών.

Για καλό και για κακό επισκέφθηκα τον δερματολόγο μου, ο οποίος με προμήθευσε με ένα μικρό μπουκαλάκι με σταγόνες. Το πρώτο δυσάρεστο νέο που θα ήταν προάγγελος μιας σειράς γεγονότων γεμάτων απόγνωση και απελπισία το άκουσα από τα χείλη του: «Μπορεί να είναι και κληρονομικό…». Σε τόσο μικρή ηλικία, ρώτησα; Απάντησε καταφατικά. Αλλά έχοντας πάντα στο μυαλό μου την… οικογενειακή παράδοση δεν ανησύχησα. Αρχισα να βάζω τις σταγόνες και η αλήθεια είναι πως στον καθρέφτη μού φάνηκε πως το πρόβλημα διορθώθηκε.

Και κάπως έτσι πέρασαν δυο-τρεις μήνες. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει το γυμναστήριο και ο εκεί καθρέφτης δεν μπορούσε να με ξεγελάσει: τώρα το πρόβλημα είχε μετατοπιστεί στο κέντρο ακριβώς του μπροστινού μέρους του κεφαλιού μου. Απευθύνθηκα σε κάποιον φίλο: «Βλέπεις τίποτα στον αριστερό μου κρόταφο;». «Οχι, αλλά έχεις μια αραίωση μπροστά στο κεφάλι σου, σαν μεγάλη χωρίστρα στη μέση…». Το άγχος άρχισε να με κατακλύζει: Μου έπεφταν τα μαλλιά; Πριν κλείσω τα 21; Η αγωνία με κατακυρίευσε και έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν άλλος φίλος, που λόγω φαλακρού πατέρα είχε αναγάγει τα μαλλιά σε νούμερο μία ασχολία του μου είπε αργότερα στο σπίτι μου γελώντας: «Εσύ, αγόρι μου ανοίγεις και από πίσω…». Μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχα αντιληφθεί τι συνέβαινε στην κορφή του κεφαλιού μου. Ανοιξα διάπλατα και τους δύο πλαϊνούς καθρέφτες του μπάνιου και το… αποκρουστικό θέαμα με έκανε να παγώσω: Είχε σχηματιστεί ήδη ένα κενό, μια μικρή αλλά ορατή φαλάκρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου!

Τότε ήταν που θυμήθηκα τον Χάρη. Ο Χάρης, πρωτοξάδερφος, γιος του αδερφού του πατέρα μου, ήταν φαλακρός στα 23 του χρόνια. Επειδή όπως προανέφερα δεν υπήρχε στην οικογένειά μου καμιά κληρονομικότητα, ιδιαίτερα από την πλευρά του πατέρα μου, το γεγονός της τριχόπτωσης του Χάρη πέρασε στο… ντούκου με αστείες δικαιολογίες τού στυλ «Εχει πολλά… προβλήματα». Η λογική έλεγε πως δεν θα χάσω τα μαλλιά μου αλλά τώρα έβλεπα ακόμη μια περίπτωση στην οικογένεια, που δεν οφειλόταν ασφαλώς στα «προβλήματά του», ιδιαιτέρως όταν αυτά ήταν εντελώς αόριστα και δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα.

Το γνωρίζω καλά πως μπορεί να με ειρωνευτείτε για τις φοβίες μου αλλά το φαντάζεστε: Ενας άνθρωπος σαν κι εμένα με τις τεράστιες ανασφάλειες και τη μηδαμινή αυτοπεποίθηση, ο οποίος ποτέ δεν είχε υποψιαστεί πως θα του συμβεί κάτι τέτοιο έχανε τα μαλλιά του με γοργούς ρυθμούς, όταν άφησα την κοτσίδα και ξεκίνησαν δειλά-δειλά οι επιτυχίες με το άλλο φύλο. Ενας πραγματικός εφιάλτης…

Ρένος Μπαλής