Κάποιος καταξιωμένος παιδαγωγός είχε παρατηρήσει πως το ιδανικό σχολείο για ένα παιδί είναι (στα πιο τρυφερά του χρόνια) το σχολείο της γειτονιάς. Ζώντας στα Ανάβρυτα μια καταθλιπτική ζωή, το εμπέδωσα. Τα Σαββατοκύριακα έμοιαζαν με όαση, μια σύντομη αναλαμπή από την οποία γρήγορα επέστρεφα στην αγχώδη πραγματικότητα. Το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα από το στόμα όλων σας φαντάζομαι ότι αφορά το buylling που πιθανόν να δεχόμουν, ως ένα παιδί εντελώς παράταιρο με το όλο κλίμα. Χωρίς να αποκλεισθούν δυο τέτοιες περιπτώσεις που ανασύρω από τη μνήμη μου, δεν πιστεύω πως βρέθηκα σε ένα εχθρικό περιβάλλον και δέχθηκα εκφοβισμό. Λάθος εκτίμηση έκανε μια ψυχολόγος που θεώρησε πως νταήδες μού κάνανε τη ζωή μαρτύριο. Εγώ από την άλλη νομίζω πως από την ασφάλεια και τη ζεστασιά του διπλανού στο σπίτι μου δημοτικού σχολείου πέρασα απλώς στον ρεαλισμό. Αυτό που ζούσα ήταν μια κανονική ενήλικη ζωή που ήρθε στη ζήση μου πρώιμα…

Με τη συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου δεν έβρισκα τίποτα κοινό. Τα μισά και περισσότερα παιδιά του σχολείου ενδιαφέρονταν μονάχα για τις επιδόσεις στα μαθήματα, αγνοώντας τις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής ενός έφηβου. Οι υπόλοιποι, κακοί μαθητές ως επί το πλείστον, μάλλον επιδείκνυαν χειρότερη συμπεριφορά από τους μελετηρούς. Παιδιά που έμεναν μέσα στο σχολείο, μόνο αγόρια, με ανεπτυγμένα αρνητικά συναισθήματα απέναντι στους άλλους, ίσως γιατί στο σπίτι τους επικρατούσαν οι καυγάδες μεταξύ των γονιών, μπορεί και η βία. Ετσι, σε καμιά ομάδα δεν μπορούσα να ενταχθώ. Κάποια λιγοστά πρόσωπα, ιδιαιτέρως στη Β΄ Γυμνασίου, έμοιαζαν πιο προσιτά σε μένα και με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ένας κλειστός κύκλος απομονωμένων παιδιών που δεν ήταν ούτε καλοί μαθητές ούτε προέρχονταν από προβληματικές οικογένειες. Ασφαλώς, είναι περιττό να αναφέρω πως στον κύκλο αυτόν ούτε κατά διάνοια δεν υπήρχαν κοπέλες. Ημασταν κατά κάποιον τρόπο οι νερτς της τάξης, σαν εκείνους που συναντούμε τόσο συχνά στις χολιγουντιανές παραγωγές, με τη διαφορά πως τα παιδιά από την Αμερική ήταν αφοσιωμένα στο διάβασμά τους κι έτσι εξηγείτο η αδιαφορία και η αποτυχία με τα κορίτσια.

Ολη αυτή η στενάχωρη κατάσταση ήταν προϊόν της αντικατάστασης των καλοκάγαθων συμμαθητών του δημοτικού που είχαν μετατραπεί τώρα σε… μοχθηρά πλάσματα με έντονο αρνητισμό και διάφορα κόμπλεξ. Στα μαθήματα από τους τελευταίους, στα σπορ ακόμη χειρότερα, στις μουσικές γνώσεις άσχετος, δίχως κανέναν στόχο στο άλλο φύλο, με ελάχιστους αταίριαστους φίλους, πώς να εισπράξω ικανοποίηση;

Οι δικές μου αρετές βρίσκονταν πολύ χαμηλά στον αξιακό κώδικα των υπολοίπων, ενώ ήταν και καλά κρυμμένες λόγω της μόνιμης ανασφάλειας και της επίτασης του κοινωνικού άγχους που με είχαν κυριεύσει. Υπό αυτές τις συνθήκες θα έλεγα πως μάλλον άργησε η εσωτερική έκρηξη της ψυχής μου-αντίδραση σε μια ζωή χωρίς νόημα που σε καμιά περίπτωση δεν μου άξιζε. Είχα αισθανθεί τα προηγούμενα χρόνια τη χαρά στη γειτονιά μου και στο δημοτικό σχολείο και ήταν αναπόφευκτες οι συγκρίσεις. Ενας βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος σαν και μένα βρέθηκε στο χειρότερο δυνατό περιβάλλον για την ασταθή ψυχολογία του. Και η επίθεση στον εαυτό μου από τον… εαυτό μου ξεκινούσε…

 

Ρένος Μπαλής