Μια περιπέτεια που ξεκίνησε το 1975 στην Α΄ Δημοτικού, όταν με σπασμένο το δεξί μου χέρι παρουσιάστηκα για πρώτη φορά στο σχολείο, ολοκληρωνόταν με μια ΣΤ΄ Δημοτικού όπου όλα έδειχναν να πηγαίνουν ρολόι: Εντυπωσιακές επιτυχίες στους πρώιμους έρωτες, πολλοί και καλοί φίλοι, άριστος στα μαθήματα και σημαιοφόρος. Ολα αυτά προοιωνίζονταν μια εξαιρετική συνέχεια για το γυμνάσιο. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα άλλαζε κάτι δραματικά-για σιγουριά έπρεπε να συνεχίσω στο γυμνάσιο της περιοχής μου. Αλλά οι γονείς μου είχαν άλλα σχέδια… Προσπαθώντας να εξασφαλίσουν στο παιδί τους τα καλύτερα εφόδια για το μέλλον, το τοπικό γυμνάσιο δεν φαινόταν στα μάτια τους να προσφέρει αυτές τις προοπτικές, σε αντίθεση με την Πρότυπη Σχολή Αναβρύτων…

Ετσι, τον Ιούνιο του 1981, 1801 υποψήφιοι και οι γονείς τους συγκεντρώθηκαν στο θεατράκι των Αναβρύτων για να ενημερωθούν από τους υπεύθυνους για τη διαδικασία των εξετάσεων. Τα μαθήματα που θα παίρναμε μέρος ήταν δύο: μαθηματικά και έκθεση. Προσήλθα στην αίθουσα ανάμεσα σε αγνώστους, σε παιδιά από ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Γνωρίζαμε ήδη ότι όποιος είχε αδερφό που σπούδαζε στα Ανάβρυτα έμπαινε με χαμηλότερη βαθμολογία, το ίδιο και γι’ αυτούς που θα αποφάσιζαν να γίνουν εσωτερικοί, μια προοπτική που καθόλου δεν με συγκινούσε, και αφορούσε, ως επί το πλείστον, παιδιά με προβλήματα ή για να το πούμε πιο ωμά από προβληματικές οικογένειες…

Ενας αριστούχος μαθητής του δημοτικού όπως η αφεντιά μου μπορούσε κάλλιστα να αντεπεξέλθει στον σκληρό ανταγωνισμό για την κάλυψη των θέσεων των επιτυχόντων: τα θέματα στα μαθηματικά ήταν ιδιαιτέρως εύκολα, ενώ και το θέμα της έκθεσης έμοιαζε βατό. Παρ’ όλα αυτά, το 20-20 (δύο βαθμολογητές) στα μαθηματικά δεν υπήρξε αρκετό για να μου εξασφαλίσει την επιτυχία και το 16-16 στην έκθεση με έφερε με σύνολο 72 βαθμών στο κατώφλι των Αναβρύτων. Θα ακολουθούσε κλήρωση γι’ αυτούς που ισοβάθμησαν με μένα, αφού προβλεπόταν τάξη με τρία τμήματα. Οι αποφασισμένοι γονείς των παραπάνω παιδιών δεν θα άφηναν σε ένα καπρίτσιο της τύχης να κρίνει το μέλλον τους κι έτσι, με συντονισμένες ενέργειες, μαζεύτηκαν τα απαιτούμενα χρήματα για την αγορά μεγάλων τροχόσπιτων που θα στέγαζαν και το νεόκοπο τέταρτο τμήμα. Απλώς για την ιστορία να επισημάνω πως τυπικά πραγματοποιήθηκε και μια κλήρωση στην οποία βρέθηκα στους άτυχους ή έτσι τουλάχιστον πίστευα τότε…

Και πέρασε ένα χαλαρό καλοκαίρι, ήρθε ο Σεπτέμβριος και τα μαθήματα ξεκίνησαν. Εκεί ο άψογος μαθητής Ρένος Μπαλής βρέθηκε ανάμεσα στους αρίστους και έχασε κατ’ αρχάς την πρωτοκαθεδρία στα μαθήματα. Το 16 και κάτι του πρώτου τριμήνου ουδεμία σχέση είχε με τις καταπληκτικές επιδόσεις του δημοτικού. Ενα άνοστο 14 στη γυμναστική ήρθε να επιβεβαιώσει πως ο ικανός ποδοσφαιριστής Ρένος Μπαλής ανήκε πλέον στην… πλέμπα του αθλήματος. Ομορφες κοπέλες δεν υπήρχαν στο τμήμα μου ούτε για δείγμα κι έτσι σε έναν ακόμη τομέα της ζωής μου που στο δημοτικό ήμουν ακατάβλητος, κατέρρευσα. Οι φιλίες δύσκολες και τα υπόλοιπα παιδιά καθόλου δεν έμοιαζαν στους χαρωπούς εκείνους πιτσιρικάδες που αντίκριζα στο δημοτικό της γειτονιάς μου. Η κοινωνική αποδοχή που φαινόταν το πρώτο ζητούμενο στον καινούργιο χώρο ήταν ανύπαρκτη, κάτι που επιβεβαίωσαν οι εκλογές για το πενταμελές, στις οποίες έλαβα δυο ψήφους (!) τη δικιά μου και του μοναδικού φίλου που έκανα στην Α΄ Γυμνασίου. Αλλά, πιστέψτε με, υπήρξαν και χειρότερα: ένας συμμαθητής μου και μετέπειτα κολλητός μου πήρε μόνο τη δική του ψήφο και μια συμμαθήτριά μου μηδέν (!!!), γιατί πίστευε πως δεν μπορούσε να ψηφίσει τον εαυτό της.

Ολα αυτά που σας ανέφερα ήταν απλώς τα προεόρτια μιας ιστορίας που θα κατέληγε στην ολική μου κατάρρευση και θα με σημάδευε για το υπόλοιπο του βίου μου. Τα δυσάρεστα συναισθήματα θα κορυφώνονταν, το κοινωνικό άγχος θα γινόταν ανεξέλεγκτο, η ψυχική μου ηρεμία θα πήγαινε περίπατο και η όποια αυτοπεποίθησή μου θα καταβαραθρωνόταν με πάταγο. Τα πέτρινα χρόνια είχαν έρθει στην ευαίσθητη ηλικία των 12 ετών και δεν έμοιαζε καθόλου πιθανό ότι σύντομα θα τέλειωναν…

 

Ρένος Μπαλής