Πίσω από την καραντίνα, τα μέτρα για την πανδημία, τα ελληνοτουρκικά και τις αμερικανικές εκλογές διαδραματίστηκε εδώ και καιρό μια πραγματική τραγωδία με θύμα έναν αληθινό άγγελο: τη γιαγιά Μαρία.

Ο Γολγοθάς της Μαρίας Π. ξεκίνησε ουσιαστικά όταν πριν από λίγους μήνες έχασε τον άνδρα της ξαφνικά-όχι πάντως σε μικρή ηλικία. Η αξιαγάπητη Μαρία που φρόντιζε με τον ίδιο τρόπο παιδί, εγγόνια, φίλες, γνωστούς και αγνώστους πέρασε όπως ήταν δικαιολογημένα ένα σοκ, όπως ακριβώς αυτά που φέρνει ο αιφνίδιος θάνατος, τον οποίον η εκκλησία μας συγκαταλέγει στις χειρότερες συμφορές που μπορεί να βρουν τον άνθρωπο. Και η γιαγιά Μαρία, επηρεασμένη από το γεγονός, σταματάει να τρώει ή ό,τι καταπίνει το κάνει εμετό. Εχει όμως γύρω της τις αγαπημένες της φίλες που τη συνδράμουν και τη βοηθούν να ξεπεράσει το αναπάντεχο. Αλλωστε, τόσο κοινωνική, η Μαρία δεν είναι δυνατό να ζήσει δίχως φίλες και φίλους στο πλευρό της.

Από τον γάμο της θα αποκτήσει έναν γιο. Που αντί να προστρέξει σε υποστήριξη της μητέρας του, την επισκέπτεται σπάνια και την τελευταία φορά-κι ενώ η υγεία της χειροτερεύει-δεν συνοδεύεται από κάποιον γιατρό αλλά από έναν… συμβολαιογράφο! Παρά τις παροτρύνσεις των φίλων της να μην υπογράψει κανένα χαρτί στην κατάσταση που βρίσκεται, η ίδια εμπιστεύεται το παιδί της, που είναι πιθανό εκτός από το γράψιμο του διαμερίσματος εξ ολοκλήρου στο όνομά του να της πάσαρε και ένα χαρτί ότι συναινεί να μεταφερθεί σε γηροκομείο-ο χειρότερος εφιάλτης της. Με μεθοδικές κινήσεις που θυμίζουν γκάνγκστερ, το μοναχοπαίδι της αρπάζει όσα λεφτά υπάρχουν στο διαμέρισμα της γυναίκας και συνεχίζει-παρά τις παρακλήσεις-να την εγκαταλείπει σε μια τραγική κατάσταση της υγείας της που επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα.

Οταν αποφασίζει να την πάει στο νοσοκομείο η γιαγιά Μαρία είναι μισοπεθαμένη. Δεν δέχεται μπουκιά φαγητό αλλά το πιο σοβαρό είναι πως την αποκόπτει από όλες τις φίλες που της κρατούσαν παρέα και της αφαιρεί το κινητό και μαζί κάθε επικοινωνία με τους δικούς της ανθρώπους. Η γιαγιά Μαρία κάνει υπομονή και δεν κακολογεί τον γιο της. Οταν προειδοποιείται από φίλη της που την επισκέπτεται στο νοσοκομείο πως το σατανικό σχέδιο του γιου της περιλαμβάνει την απομάκρυνσή της από το φιλόξενο σπίτι της, εκείνη το αρνείται πεισματικά. Ο γιος της βέβαια έχει τα δικά του σχέδια. Τη βγάζει από το νοσοκομείο σε άθλια κατάσταση πλέον (αλήθεια πώς επιτρέπεται αυτό;) και τη μεταφέρει στο χειρότερο γηροκομείο της περιοχής που θυμίζει αχούρι. Τα παράθυρα βλέπουν στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας-η επαφή με οποιονδήποτε γίνεται απαγορευτική.

Η Μαρία δεν θα αντέξει ούτε μια βδομάδα εκεί. Θα αφήσει την τελευταία της πνοή σε ένα νοσοκομείο που μεταφέρθηκε χωρίς πλέον να υπάρχουν ελπίδες. Γλίτωσε από την κόλαση που της επιφύλαξε το… καμάρι της τις τελευταίες της στιγμές και νομίζω πως σήμερα βρίσκεται στον παράδεισο μαζί με τον Θεό, στον οποίον τόσο πίστευε…

Ο θάνατός της μαθεύτηκε τυχαία, αφού ο γιος της δεν φρόντισε να ειδοποιήσει καμιά της φίλη για την κηδεία της… Η μητέρα μου εδώ και δυο μέρες δεν έχει σταματήσει να κλαίει για την πιο αγαπημένη της φίλη στον κόσμο. Οχι, δεν άξιζε τέτοιας τύχης και μεταχείρισης η γλυκιά Μαρία. Δεν είναι υπερβολή να σας γράψω πως ουσιαστικά δολοφονήθηκε!!! Τι θα πείραζε αλήθεια να την αφήσουν έστω να πεθάνει στη θαλπωρή του σπιτιού της, περιτριγυρισμένη από αγαπημένα της πρόσωπα; Τόση αξία είχε πια αυτό το διαμέρισμα που έπρεπε να την αποκόψουν μόνιμα από κει;

Σήμερα, αναπαυμένη, θα μας χαμογελάει από ψηλά. Και θα την παρακαλέσουμε να μας προσέχει όπως έκανε και όταν ζούσε. Μαρία μας, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ…

Αρης Νόμπελης