Η Ιδρυτική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη-ήτοι οι δέκα πρώτες, από τις συνολικά 27 τροπολογίες του αμερικανικού Συντάγματος, που τέθηκαν σε εφαρμογή το 1791-περιγράφουν σε αδρές γραμμές, τα ατομικά δικαιώματα των αμερικανών πολιτών. Όμως δίπλα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, του συνέρχεσθαι και του εκλέγειν, δεν συμπεριλαμβάνεται λέξη για όσα περιφράφονται ώς η προμετωπίδα των αντίστοιχων συνταγμάτων και πολιτευμάτων στην Ευρώπη. Δηλαδή, η ισότητα-θεμέλιος λίθος της Γαλλικής Επανάστασης, η ισονομία και η ισοπολιτεία… επίσης δεν διαπνέεται η Διακήρυξη των ΄Πατέρων του Αμερικανικού Εθνους, από έννοιες όπως η κοινωνική αλληλεγγύη, ούτε συγκροτείται ώς καταστατική αξία του αμερικανικού έθνους, η εθνική ταυτότητα, βασιζόμενη πάνω στην συλλογική συνείδηση της αμερικανικής κοινωνίας…

Αυτή η εισαγωγή αποτελεί τον πρόλογο του γράφοντος για τα όσα θλιβερά και δραματικά εκτυλίσσονται στις ΗΠΑ, αυτές τις ημέρες, επ’ αφορμή της δολοφονίας του αφροαμερικανού Τζόρτζ Φλόιντ, στη Μινεσσότα…

Οι φυλετικές διακρίσεις, η ρατσιστική αντιμετώπιση των φυλετικών μειονοτήτων αποτέλεσε στην ζοφερή πραγματικότητα των δύο πρώτων αιώνων από την ίδρυση του αμερικανικού έθνους… Είναι γνωστές σε όλες και όλους μας οι αμέτρητες ιστορίες φυλετικών διαιρέσων και ανισοτήτων που υπέστησαν όλοι οι μαύροι που οδηγήθηκαν ώς σκλάβοι στη νέα γη της Επαγγελίας. Την κατάργηση της δουλείας, πλήρωσε με τη ζωή του ο Αβραάμ Λίνκολν και αποτέλεσε την αιτία για να βυθιστεί σε έναν αδελφοκτόνο, εμφύλιο πόλεμο η βόρεια Αμερική λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Τον 20 αιώνα, ακολούθησε συστηματική και εκτεταμένη δίωξη και άσκηση κέθε μορφής βιαιοπραγίας και έμπρακτης διάκρισης, υποτίμησης και κακομεταχείρισης της μαύρης φυλής επί αμερικανικού εδάφους, από τους ακροδεξιούς ρατσιστές οργανώσεων όπως η διαβόητη ΚΟΥ-ΚΛΟΥΞ-ΚΛΑΝ… Από τη δεκαετία του 1950 εκκολάφθηκε το κίνημα κατά του φυλετισμού και του ρατσισμού και της συνακόλουθης κατάκτησης πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε ισότιμο βαθμό με τους λευκούς αγγλοσάξονες Αμερικανούς, που κατείχαν την εξουσία σε όλες τις βαθμίδες και τα όργανα της θεσμικής συγκρότησης των ΗΠΑ, μέχρι τότε. Τον αγώνα αυτόν πλήρωσαν με τη ζωή τους όχι μόνο ηγετικές φυσιογνωμίες των αφροαμερικανών, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Μάλκομ-Χ, αλλά και προβεβλημένα μέλη της οικογένειας Κέννεντι…

Δικαιώματα κατακτήθηκαν, κερδήθηκαν ελευθερίες ατομικές, κοινωνικές, εκλογικές για τη μαύρη φυλή, μέχρι του σημείου να εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ, ένας αφροαμερικανός που δεν ανήκε στην πολιτική ελίτ του κόμματος που κατά κόρον προτιμούν και ψηφίζουν μαύροι Αμερικανοί, του Δημοκρατικού Κόμματος. Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα, ήταν μίας ιστορικής σημασίας ημέρα για το αμερικανικό έθνος, και το σύνθημά του για Αλλαγή, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι ομόφυλοί του, από την αστυνομία, τη Δικαιοσύνη, τις αρχές της χώρας, τους συστατικούς θεσμούς της αμερικανικής πολιτείας, ανέτειλε… Παράλληλα, ωστόσο, αναδύθηκε και αναπτύχθηκε το κίνημα του Tea Party, της ακροδεξιάς, υπερσυντηρητικής πτέρυγας εντός των κόλπων του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, που διακηρύττει το φυλετικό μίσος, το ρατσιστικό μένος και τις “εκκλήσεις” για φυλετική καθαρότητα της αμερικανικής κοινωνίας… έχει, δε, σαν κατευθυντήρια ιδεολογία, τη ρατσιστική και μισαλλόδοξη θεωρία της “λευκής ανωτερότητας”, διάβρωνε τα θεμέλια της κοινωνίας, εξέθρεψε τον νέο, μισαλλόδοξο ρατσιστικό φανατισμό, βασισμένο στις διαχωριστικές γραμμές, στην πόλωση και τον διχασμό με τη διαρκή κατασκευή εχθρών, φανταστικών και ανύπαρκτων, για να κάνει πιστευτό και εφαρμόσιμο το δόγμα που κηρύσσει… Σύμπτωμα αυτού του αρρωστημένου, τοξικού διεολογήματος είναι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ. Υπανάπτυκτος πολιτισμικά, πρωτόγονος και απλοϊκός, ωμός και βάναυσος απευθύνθηκε στο θυμικό και στα κατώτερα ένστικτα των καουμπόηδων της πρώιμης εποχής της Άγριας Δύσης, γιγάντωσε και αξιοποίησε επιτυχημένα για τον ίδιο, αλλά εις βάρος του καλού της χώρας του, τον θυμό σε βάρος του άλλου, του διαφορετικού και του συνανθρώπου εν τέλει, ποντάροντας τον διχασμό… Επιπλέον πάντα υπάρχει κάποιος άλλος που ευθύνεται για τα δεινά της χώρας, όταν προκύπτουν, εκείνος δεν αναλαμβάνει ποτέ το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, αφού την αποποιείται μετα΄βδελυγμίας…

Κλείνοντας το κείμενο παραθέτω τα λεγόμενα ενός φωτισμένου ιεράρχη που λειτουργεί ενωτικά, συμφιλιωτικά και με ανθρωπιστικό κίνητρο τη χώρα του, του Αρχιεπισκόπου βορείου Αμερικής, Ελπιδοφόρου: “Είμαι παρών τις ειρηνικές διαμαρτυρίες για να συμπαρασταθώ με πνεύμα αλληλεγγύης, στους αγαπητούς μου αδελφούς και αδελφές, στον αγώνα για δικαιοσύνη και ισότητα για κάθε καλοπροαίρετο πολίτη, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, φύλου και καταγωγής”. Αυτή είναι η Αμερική που όλοι μας επιθυμούμε να δούμε διακαώς…

 

Νίκος Γκαρόζης