Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2000: Ένα περιπολικό που κινείται στην περιοχή του Καματερού εντοπίζει έναν ρακένδυτο άνδρα και το πλήρωμά του τον σταματάει για εξακρίβωση στοιχείων. Ο εν λόγω νεαρός δεν έχει πάνω του καμιά ταυτότητα ή άλλο αποδεικτικό στοιχείο και, μοιραία, καταλήγει στο Τμήμα για αναγνώριση. Εκεί δεν θα αρνηθεί να δηλώσει πως λέγεται Πασχάλης Κ., είναι 33 ετών και κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη-αναφέρει επίσης τα στοιχεία των γονιών του. Οι αστυνομικοί επικοινωνούν με τα κεντρικά και μένουν άφωνοι: Σύμφωνα με τα χαρτιά, ο άνδρας που έχουν μπροστά τους πρέπει να είναι νεκρός εδώ και επτά χρόνια!!!

Τι ακριβώς έχει συμβεί; Πριν από οκτώ χρόνια ο Πασχάλης ζούσε με τους γονείς του στην Αλεξανδρούπολη. Μόλις είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Τμήμα Ζωικής Παραγωγής του ΤΕΙ Φλώρινας και αποφασίζει να κατέβει στην Αθήνα για να βρει δουλειά. Πράγματι, ο εργοδότης του είναι ένα εργοστάσιο πλαστικών στο Περιστέρι. Αλλά προτού συμπληρώσει έναν χρόνο δουλειάς, τσακώνεται με τον επιχειρηματία και φεύγει. Αποφασίζει να επιλέξει έναν τρόπο ζωής διαφορετικό: Κόβει κάθε επαφή με τους γονείς του, με φίλους και γνωστούς και περιφέρεται κοιμώμενος σε ακατοίκητα σπίτια, ενώ παράλληλα ζητιανεύει και τρώει ό,τι βρεθεί.

Οι δικοί του, έχοντας πλέον τεράστια αγωνία για τον γιο τους, καταφεύγουν στην αστυνομία και δηλώνουν την εξαφάνισή του τη 10η Ιουνίου του 1993. Θα περάσουν δυο – τρεις μέρες και η αστυνομία θα ανακαλύψει ένα πτώμα στη θαλάσσια περιοχή του Π. Φαλήρου. Η σορός που βρέθηκε έχει όμως αλλοιωμένα στοιχεία και είναι πολύ δύσκολο να γίνε ταυτοποίηση. Το πτώμα θάβεται στο Γ΄ Νεκροταφείο, στη Νίκαια, την ώρα που οι γονείς θυμούνται πως ο γιος τους φέρει ένα ράγισμα σε μπροστινό του δόντι. Έτσι, πραγματοποιείται εκταφή της σορού οπότε και διαπιστώνεται πως ο νεκρός φέρει κι αυτός ράγισμα, ενώ διακρίνεται και μια ουλή από εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας την οποία επίσης είχε ο Πασχάλης. Οι γονείς πεπεισμένοι πως μπροστά τους βρίσκεται η σορός του γιου τους, τον ξαναθάβουν και συχνά – πυκνά κατεβαίνουν εκ νέου στην πρωτεύουσα για να περιποιηθούν τον τάφο του. Ύστερα από τρία χρόνια γίνεται η ανακομιδή των οστών του, τα οποία μεταφέρονται στην Αλεξανδρούπολη. Η ταλαιπωρημένη μητέρα πηγαίνει συχνά στο νεκροταφείο, του ανάβει καντήλι και κάνει τρισάγια.

Όταν ανακαλύπτεται όλως τυχαίως ο Πασχάλης, οι γονείς αποκλείουν την πιθανότητα να είναι αυτός και είναι αδύνατο να συλλάβουν αυτό το παιχνίδι της μοίρας. Αλλά μόλις μιλούν μαζί του στο τηλέφωνο και διαπιστώνουν πως ο γιος τους είναι ζωντανός, φθάνουν με το πρώτο αεροπλάνο στην Αθήνα, όπου και διαδραματίζονται συγκλονιστικές στιγμές. Το πένθος και η άφατη λύπη δίνουν τη θέση τους στην ανείπωτη χαρά και στη μοναδική ευτυχία. Οι γονείς, συνοδευόμενοι πλέον από τον γιο, επιστρέφουν στην Αλεξανδρούπολη. Η τύχη τούς έφερε ξανά το παιδί τους. Αυτή η ιστορία μπορούσε να τελειώσει εδώ, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό: σε ποιον ανήκουν τα οστά που βρίσκονται στο νεκροταφείο; Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος που βρέθηκε στα νερά του Φαλήρου; Μέχρι σήμερα κανένας δεν μπορεί να δώσει πειστική απάντηση. Υπάρχει απλώς η πιθανότητα να πρόκειται για αλλοδαπό μετανάστη που δεν τον κλαίει κανείς; Ας μη βιαστούμε να βγάλουμε πρόωρα συμπεράσματα. Μπορεί το μέλλον να κρύβει κι άλλες εκπλήξεις σε αυτή την απίστευτη ιστορία…

 

Άρης Νόμπελης

*Στοιχεία πάρθηκαν από το βιβλίο του Πάνου Σόμπολου «Τα τραγικά γεγονότα της τελευταίας τριακονταπενταετίας»