«Για να σκαρφαλώσεις στο ζενίθ πρέπει πρώτα να κατρακυλήσεις στο ναδίρ…»

Είμαι άτυχος. Δεν θυμάμαι ακριβώς από πότε άρχισα να το πιστεύω και να το αποδέχομαι. Πάντως, ως γνήσιος ψυχαναγκαστικός, το εμπέδωσα σχετικά γρήγορα, έπεισα αρχικά τον εαυτό μου και στη συνέχεια τον κύκλο των γνωστών μου και των φίλων μου. Το βασικό επιχείρημα της μητέρας μου ότι βρίσκω εύκολα να… παρκάρω δεν ήταν δα και ατράνταχτο. Κάνοντας συχνές αναδρομές στο πρόσφατο και πιο μακρινό παρελθόν η υπενθύμιση της  αλληλουχίας όλων των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή μου κατέληγε λογικά σε παρόμοιο συμπέρασμα: Ναι, ήμουν και είμαι άτυχος, γρουσούζης, κακορίζικος, γκαντέμης.

Αδυνατούσα να δώσω πειστικές εξηγήσεις στον ταλαιπωρημένο εαυτό μου πώς συνέβαινε πάντα να βρίσκομαι στο και πέντε ή στο παρά πέντε μα ποτέ στο ακριβώς. Πώς γινόταν να είμαι συνεχώς στον λάθος χρόνο και λάθος τόπο; Ατυχία…

Εχω σκεφθεί έναν χαρακτηριστικό ορισμό για την γκαντεμιά: Αν βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι και ένας μονάχα δρόμος οδηγεί στον γκρεμό κι εσύ διαλέγεις πάντοτε αυτόν ακριβώς τον δρόμο ανάμεσα σε τόσους άλλους, τότε δεν μπορεί παρά να είσαι άτυχος. Ακούγεται λογικοφανές, εκτός αν κατά βάθος γνωρίζεις, έστω υποσυνείδητα, ποιος είναι ο μοιραίος δρόμος και εξαιτίας του χαρακτήρα σου τον επιλέγεις…

Σε αυτή την περίπτωση, τη δική μου περίπτωση, δεν σε κυνηγάει η ατυχία αλλά το αντίστροφο: την αναζητάς εσύ…

Θα μου πείτε πως αυτό είναι η επιτομή του μαζοχισμού. Αυτή η φράση αποτελεί τη μισή αλήθεια. Μαζοχιστής δεν διαγνώστηκα ποτέ από κανέναν. Ψυχαναγκαστικός όμως; Αν εσύ επιβάλλεις στον εαυτό σου να βασανίζεται συνεχώς για απροσδιόριστους λόγους; Αν διαλέγεις κάθε φορά τον πιο κακοτράχαλο δρόμο με την εφιαλτική κατάληξη; Αν πετάς σκόπιμα κάθε ευκαιρία που σου παρουσιάζεται; Τότε παριστάνεις τον άτυχο γιατί πρέπει διαρκώς να διαμαρτύρεσαι. Είναι χαρακτηριολογικό σου στοιχείο. Εσύ κουβαλάς τη δυστυχία στη ζωή σου. Η δήθεν «ατυχία σου» είσαι εσύ ο ίδιος. Δεν είσαι μίζερος. Απλώς ψυχαναγκαστικός. Και όταν το συνειδητοποιήσεις μπορείς να αλλάξεις άρδην τη ζωή σου. Απαντώντας όμως πρώτα στο ερώτημα: Γιατί έγινα ψυχαναγκαστικός…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα