Το έχει δηλώσει δημοσίως ένας από τους δύο αντιπαθέστερους «επώνυμους» της Ελλάδας, ο Πέτρος Κωστόπουλος ή ο Νότης Σφακιανάκης: «Είναι απαραίτητη η “επωνυμία” για να προσελκύεις γοητευτικές γυναίκες στην Ελλάδα». Και γι’ αυτόν τον λόγο φαντάζομαι την επιζητούσαν και οι δύο με τόσο πάθος. Τα κατάφεραν, ο ένας στο τραγούδι και ο άλλος στον χώρο των εκδόσεων αλλά παράλληλα έγιναν αντιπαθέστατοι στην πλειοψηφία των Ελλήνων, ο πρώτος επειδή υποστήριξε πως μας «ξεβλάχεψε» και ο δεύτερος εξαιτίας των χρυσαυγίτικων παραληρημάτων του…

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά ιδιαιτέρως στο facebook, μια μικρογραφία της χώρας μας αλλά στον χείριστο βαθμό λόγω του μασκαρέματος πίσω από παρατσούκλια και ψεύτικα ονόματα, αρκεί μια σύντομη περιήγηση για να αντιληφθείς με στενάχωρο τρόπο πως υστερώντας στο κομμάτι «επωνυμία» οι επιλογές σου όχι απλώς περιορίζονται αλλά καταλήγουν να στραπατσάρονται και να σε γεμίζουν υπαρξιακά άγχη και δυσεπίλυτες ανασφάλειες.

Παρατηρώ την αφεντιά μου στο facebook: για κάθε ένα αίτημα φιλίας που μου αποστέλλεται, ταυτοχρόνως με διαγράφουν καμιά δεκαριά ελαφρά τη καρδία. Αιτήματα φιλίας σε «επώνυμους» συνήθως πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων-έχω να αναφέρω πάμπολλα παραδείγματα. Όποιος μάλιστα κάνει ξεκαθάρισμα στους διαδικτυακούς του φίλους, προτιμάει να το ξεκινήσει από εμένα ή και άλλους συνομηλίκους μου που πενηνταρίσαμε αλλά δεν κατορθώσαμε-για τους δικούς του λόγους ο καθένας-να γίνουμε ευρέως γνωστοί στο ελληνικό κοινό. Άλλωστε οι δεξιότητες που απαιτούνται για κάτι τέτοιο δεν αφορούν σε ουσιαστικά προτερήματα πέραν της αναγνωρισιμότητας  που προσφέρεται απλόχερα σε… μάγειρες, τραγουδιστές, μοντέλα, παρουσιαστές, δημοσιογράφους και «δημοσιογράφους», συγγραφείς, σκηνοθέτες και ηθοποιούς αμφιβόλου ποιότητας. Αλλά απολαμβάνουν την αναγνωρισιμότητα κι εκείνοι οι άνθρωποι μηδενικής αξίας που πλαισιώνουν τα διάφορα πάνελ των «ελαφρών» εκπομπών για ελαφρόμυαλους. Θα συμπεριλάβω σε αυτά τα πρόσωπα πολιτικούς και πολιτικάντηδες, υπουργούς και βουλευτές, μέχρι και αποτυχημένους παντού πολιτευτές που βρίσκονται (τυχαία) σε υψηλόβαθμες θέσεις της δημόσιας διοίκησης.

Έτσι, έχω χάσει περίπου 25 φίλους μόνο την τελευταία εβδομάδα και έχω προσθέσει μόλις δύο. Σαγηνευτικές γυναίκες πατούν χωρίς ενοχές το κουμπί της διαγραφής, ενώ υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις διαγραφής και μπλοκαρίσματος δίχως προφανή αιτία-μην ξεχνάτε πως σπάνια δημοσιεύω πολιτικά κείμενα και ακόμα λιγότερα ικανά να προκαλέσουν αυξημένη δυσαρέσκεια. Συνάδελφοί μου στην πολιτική επικοινωνία βλέπουν τις απόψεις και τις γνώμες τους να γίνονται θέσφατα από ένα κοινό μετρίων που τους έχει αναγάγει σε μέγιστα πρότυπα. Και τι διαφέρουν αυτοί οι συνάδελφοι από μένα; Διαθέτουν την «επωνυμία». Που γνώρισα μονάχα στο Χαλάνδρι, συνήθως για τους λάθος λόγους, από ανθρώπους συμφεροντολόγους για τους οποίους είχα περάσει στη λήθη ήδη μόλις έφυγα από το οπτικό τους πεδίο…

 

Άρης Νόμπελης