Οταν ο υποδιευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας της Βρετανικής Στρατιάς του Ρήνου, ταξίαρχος Γκλιν Χιουζ, εισήλθε στο στρατόπεδο του Μπέλσεν λίγες ώρες μετά τον αντισυνταγματάρχη Τέιλορ, αντίκρισε φρικιαστικές συνθήκες: «Καμία περιγραφή και καμία φωτογραφία» είπε ο ίδιος «δεν θα μπορούσαν να απεικονίσουν τη φρίκη που υπήρχε έξω από τα παραπήγματα και τις τρομακτικές σκηνές στο εσωτερικό τους, οι οποίες ήταν πολύ χειρότερες».

Τα πτώματα ήταν στοιβαγμένα σε όλο το στρατόπεδο, έξω από τα παραπήγματα και μέσα σ’ αυτά, ορισμένα μάλιστα βρίσκονταν στα ίδια κρεβάτια με τους ζωντανούς. Κοντά στο κρεματόριο, υπήρχαν μαζικοί κατάμεστοι τάφοι και ένας ανοιχτός λάκκος γεμάτος πτώματα.

Τα παραπήγματα είχαν ξεχειλίσει από κρατούμενους σε κάθε στάδιο απίσχνανσης και ασθενειών. Σε ορισμένα που μπορούσαν να στεγάσουν μόνο 100 άτομα, υπήρχαν σχεδόν 1.000.

Δεν τηρούσαν κανόνες υγιεινής και η κατάσταση μέσα στα παραπήγματα ήταν αποκρουστική, επειδή οι περισσότεροι κρατούμενοι έπασχαν από μια μορφή  γαστρεντερίτιδας και δεν είχαν τη δύναμη να σηκωθούν και να αφοδεύσουν έξω. Οι τουαλέτες μέσα στις καλύβες είχαν πολύ καιρό να χρησιμοποιηθούν. Στον γυναικείο στρατώνα υπήρχε ένα βαθύ χαντάκι με ένα σανίδι από πάνω του, αλλά κανένα προπέτασμα και καμιά μορφή απομόνωσης.

Οι κάπως δυνατότεροι μπορούσαν να φτάσουν ως τον γυναικείο στρατώνα. Οι υπόλοιποι έκαναν τη φυσική τους ανάγκη εκεί όπου βρίσκονταν. Τα καταλύματα είχαν καλυφθεί με ανθρώπινα περιττώματα.

Σε έναν στρατώνα υπήρχαν 8.000 άρρενες κρατούμενοι και ο τύφος θέριζε. Σε έναν από τους γυναικείους στρατώνες υπήρχαν 23.000 γυναίκες και κείτονταν χιλιάδες πτώματα. Σε ένα παράπηγμα που ήταν κοντά σε ένα σωρό με πτώματα, κείτονταν νεκρές γυναίκες στον διάδρομο.  Σε ένα δωμάτιο που οδηγούσε έξω στο διάδρομο, υπήρχαν τόσα πολλά πτώματα που ήταν αδύνατο να χωρέσει ούτε ένα ακόμη.

Το 70% των τροφίμων έχριζε νοσοκομειακής περίθαλψης και πιθανότατα οι 10.000 εξ αυτών θα πέθαιναν πριν καν εισαχθούν σε νοσοκομείο.

Είχε μεταδοθεί κάθε είδους ασθένεια, αλλά οι κυρίως υπεύθυνοι για την άθλια κατάσταση των ασθενών ήταν ο τύφος, η φυματίωση και ο λιμός. Οι συνθήκες στο στρατόπεδο θα πρέπει να ήταν κάκιστες επί πολλούς μήνες αφού οδήγησαν στον θάνατο ανθρώπους υγιείς και δυνατούς.

Το πρωί, μετά την επιθεώρησή του, ο ταξίαρχος Γκλιν Χιουζ έκανε άλλη μια φορά τον γύρο του στρατοπέδου μαζί με τον Κράμερ που τον οδήγησε στους ανοιχτούς τάφους. Ο Γερμανός διοικητής φάνηκε ασυγκίνητος και αδιάφορος. «Είμαι γιατρός 30 χρόνια» είπε ο ταξίαρχος Γκλιν Χιουζ «και έχω δει όλη τη φρίκη του πολέμου, αλλά ποτέ δεν συνάντησα κάτι που να μοιάζει σε αυτό το πράγμα». Ανέφερε επίσης πως, προφανώς, δεν έγινε καμία προσπάθεια διατήρησης της ζωής και της υγείας των κρατουμένων.

Λίγο μετά την άφιξη του Βρετανικού Στρατού, μαγνητοσκοπήθηκε όλη η φρίκη στο στρατόπεδο. Η ταινία προβλήθηκε στη δίκη για το Μπέλσεν. Μιλώντας γι αυτή την ταινία ο Βρετανός επικεφαλής κατήγορος, συνταγματάρχης Τ. Μ. Μπακχάουζ είπε:

«Η ταινία αυτή θα σας δώσει μια γεύση για τις συνθήκες της εξαθλίωσης στην οποία μπορεί να ξεπέσει ο άνθρωπος. Θα δείτε χιλιάδες ανθρώπους να κείτονται νεκροί, καθώς και την κατάσταση των πτωμάτων. Θα δείτε επίσης την καλή διατροφική κατάσταση των SS που  στρατοπέδευαν εκεί. Θα δείτε ανθρώπους να βγάζουν νερό με άδειες κονσέρβες από μια μικρή δεξαμενή. Εκείνο που δεν θα δείτε είναι πως το νερό ήταν μολυσμένο, αφού μέσα στη δεξαμενή υπήρχαν πτώματα. Δεν υπήρχε άλλο νερό για να πιουν. Θα δείτε τους νεκρούς. Θα δείτε τους ζωντανούς και θα δείτε και τους ετοιμοθάνατους. Αυτό που δεν μπορεί να σας δείξει η ταινία είναι η φρικτή μυρωδιά , η βρόμα και η αθλιότητα όλου του στρατοπέδου που έφταναν ως τον ουρανό».

Η ίδια ταινία προβλήθηκε και σε ένα γερμανικό κοινό στο Λίνεμπεργκ, όπου έλαβε χώρα η δίκη. Αλλους τους διασκέδασε και άλλοι τη θεώρησαν αντιγερμανική προπαγάνδα.

 

(Στοιχεία έχουν ληφθεί από το βιβλίο « Η Μάστιγα του Ναζισμού» του Lord Russell of Liverpool)