Στο Περιοδικό Spectateur de l’ Orient της 10/2/1855, ο D’ Eichtal δημοσίευσε το περίφημο άρθρο του : «Περί του μέλλοντος του ελληνικού λαού και της ελληνικής γλώσσης», όπου πρότεινε την ελληνική ως γλώσσα διεθνή, τονίζοντας χαρακτηριστικά:

… «Η ελληνική γλώσσα είναι μία γλώσσα η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά, όλες τις προϋποθέσεις μιας γλώσσης διεθνούς…

…εγγίζει αυτές τις ίδιες τις απαρχές του πολιτισμού…

Γλώσσα η οποία όχι μόνο δεν υπήρξε ξένη προς ουδεμία από τις μεγάλες εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, στη θρησκεία, στην πολιτική, στα γράμματα, στις τέχνες, τις επιστήμες, αλλά υπήρξε και το πρώτο εργαλείο προς ανίχνευση όλων αυτών, τρόπον τινά η μήτρα…

Γλώσσα Λογική και συγχρόνως ευφωνική, ανάμεσα σε όλες τις άλλες…»

O Federico Kruwing Sagredo έγραψε στο περιοδικό Hakcon: «Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να κρατήσει ως δεσμό της ενώσεως την Ελληνική μας «κουλτούρα»…

Στην πραγματικότητα είμαστε άνθρωποι όσο περισσότερο παραμένουμε Ελληνες… Ο άνθρωπος όταν γεννήθηκε, υπήρξε μόνον «σχέδιον ανθρώπου» και τίποτε περισσότερο. Αυθεντικός άνθρωπος έγινε όταν εκπολιτίστηκε. Τα Ελληνικά είναι η γλώσσα του πολιτισμού μας, η γλώσσα που έδωσε μορφή σε όλη τη δυτική σκέψη, κατά βάθος είναι η γλώσσα που μας επέτρεψε να αφήσουμε το καθεστώς των αγρίων και να γίνουμε άνθρωποι πολιτισμένοι.

Αρα, χάρις στην Ελλάδα και τη γλώσσα της είμαστε άνθρωποι Ευρωπαίοι».

«Η θητεία στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση» είπε ο παγκοσμίως γνωστός Βένερ Χάιζενμπεργκ (Φυσικός και Μαθηματικός). Και συνεχίζει: «Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

«Οσο πιο προηγμένος είναι ο πολιτισμός ενός έθνους, τόσο πιο πλούσιες σε προϊστορία, και συνεπώς και σε ουσία, είναι οι λέξεις της γλώσσας του…», γράφει ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. Και συνεχίζει: «Με τη γλώσσα μεταδίδουμε λογικούς συνειρμούς και διεγείρουμε συναισθήματα… Κάθε λαός έχει τη γλώσσα που του αξίζει. Στη γλώσσα, όπως και στα τραγούδια του, εναποθηκεύεται ο πολιτισμός του… Είναι ο πιο αδιάψευστος μάρτυρας της ιστορικής του συνείδησης και της ιστορικής του συνέχειας. Το σημαντικότερο πιστοποιητικό ότι είμαστε ένα Γένος αδιάσπαστο στη συνέχειά του, από τον Ομηρο ως σήμερα, είναι ακριβώς αυτή η ενότητα της γλώσσας…. Η ιστορία της γλώσσας μου είναι η ψυχή της ψυχής μου, γιατί είμαι Ελληνας με μια «θεωρία» πίσω μου αιώνων. Αρνούμαι να αποβάλω αυτό το βάρος και αυτή την τιμή…»

Μόνο μέσα απ’ αυτή τη γλώσσα εξακολουθούμε να υπάρχουμε, να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε κατά τρόπον Ελληνικό, συντάσσοντας και εκφέροντας τον λόγο μας, σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τις εγγεγραμμένες καταβολές τις οποίες φέρουμε και μεταφέρουμε εδώ και χιλιετίες. Πολλές χιλιετίες, άγνωστο πόσες. Υπολογίζοντας όμως, έστω και με συμβατικές χρονολογίες , οι οποίες τοποθετούν τον Ομηρο λίγο μετά το 1.000 π.Χ. , έχουμε το δικαίωμα να ρωτήσουμε: Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε η γλώσσα μας από την εποχή που οι άνθρωποι των σπηλαίων του ελληνικού χώρου την πρωτοάρθρωσαν με μονοσύλλαβους φθόγγους (κω, σπω, ρω κ.λπ.) μέχρι να φτάσει στην εκπληκτική τελειότητα της ομηρικής επικής διαλέκτου και στην αξεπέραστη δομή του λόγου του Θουκυδίδη;

Αξίζει να σταθούμε μόνο σε μία εκθαμβωτική ομηρική λέξη «δυσαριστοτόκεια», από τον θρήνο της Θέτιδος για τον Αχιλλέα. Αυτή η λέξη συνθέτει μόνη της, ένα ολόκληρο πένθιμο άσμα: «Η δυστυχισμένη εγώ, η οποία για κακό γέννησα τον άριστον».

Ο Αγγελος Σικελιανός, άρρηκτα δεμένος με την Ελληνική γλώσσα, έγραψε:

Τη γλώσσα μας, τη γλώσσα μας, τη γλώσσα ως τα ύψη.

Τη γλώσσα ως το θάνατο, τη γλώσσα ως τον Αδη.

Κι απέκει τ’ άλλα είναι καλά, πάνω ή κάτου κόσμος.

Την Ελληνική γλώσσα, αυτόν τον θησαυρό της Ελληνικής φωνής, οφείλουμε να τον παραδώσουμε αλώβητο στους απογόνους μας. Ας θυμηθούμε τον Κωστή Παλαμά:

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθανε, θαρθούνε, θα περάσουν

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί.»

(Στοιχεία έχουν ληφθεί και από το πόνημα της Α. Τζιροπούλου Ευσταθίου «Ο εν τη λέξει λόγος», Εκδ. Γεωργιάδης)

Φιλιώ Νόμπελη
Πυρηνική χημικός