Η γλυκιά προσμονή των γιορτών στην οικογένειά μας εμπεριέχει πάντοτε και μια μικρή δόση μελαγχολίας, αφού, όσα χρόνια κι αν περάσουν, τη θλιβερή επέτειο της 23ης Δεκεμβρίου κανένας δεν μπορεί να λησμονήσει. Πέρασαν κιόλας 39 ολόκληρα χρόνια από την προπαραμονή Χριστουγέννων του 1981, οπότε και συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να συνηθίσω να ζω με την ανάμνησή του παππού μου και τη δυσαναπλήρωτη απουσία του. Και είχα να μάθω τόσα πολλά ακόμη από εκείνον…

Οταν επιστρέψω μετά των Φώτων στη σκληρή πραγματικότητα, συνηθίζω να κλείνομαι στον εαυτό μου, να βυθίζομαι στις πιο μύχιες σκέψεις μου, να προγραμματίζω την επόμενη χρονιά-γνωρίζοντας ασφαλώς πως κάθε προγραμματισμός θα πεταχτεί σύντομα στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί είναι κανόνας οι εκάστοτε εξελίξεις να ανατρέπουν τα πάντα.

Τον τελευταίο καιρό, συλλογιέμαι ολοένα και περισσότερο και επιθυμώ να πάρω κάποιες σοβαρές αποφάσεις για τη ζωή μου. Κι επειδή το παρόν δεν ανταποκρίνεται στο ελάχιστο στα όσα είχα ονειρευτεί στο παρελθόν, ευελπιστώ τουλάχιστον να διασώσω το μέλλον και τις φιλόδοξες προσδοκίες μου.

Οπως φυσικά γνωρίζεις, έχω μια… απαιτητική γυναίκα που συνεχώς με κακοκαρδίζει, με στενοχωρεί, με αγχώνει αλλά δυστυχώς τη συνήθισα και δύσκολα μπορώ να απεγκλωβιστώ από τα βαριά δεσμά της. Από την άλλη πλευρά υπάρχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα… ερωμένη, η οποία είναι ασύγκριτα ελκυστικότερη, ανεπιτήδευτα γοητευτική, σε απίστευτο βαθμό προκλητική, βαθιά ερωτική, που όμως όσο και να θέλω δεν είμαι σε θέση να της αφιερώσω τον απαραίτητο χρόνο που προσπαθώ να περνώ στη ζεστή αγκαλιά της. Λίγες οι στιγμές ευτυχίας με τη γυναίκα μου και μπόλικη η αχαριστία, τεράστιες οι απογοητεύσεις και ατελείωτη η ψυχολογική φθορά. Αλλά η άλλη… Ενας ανεπανάληπτος ανεκπλήρωτος (ουσιαστικά) έρωτας, ένα πρωτοφανές ταίριασμα, ένα απαράμιλλο δέσιμο…

Τη γυναίκα μου, τη λένε Πολιτική και την ερωμένη μου Δημοσιογραφία. Τυχαία ασχολήθηκα με την πρώτη, η δεύτερη πάντοτε με συνάρπαζε. Κοινό τους σημείο: καμιά δεν έχει λεφτά. Ο ακραιφνής υπερασπιστής της τιμιότητας Αρης Νόμπελης δε θα μπορούσε ποτέ να δει την Πολιτική βιοποριστικά γι’ αυτό και για 19 ολάκερα χρόνια-εξαιρουμένων κάποιων γλίσχρων αποζημιώσεων από συμβούλια-δεν αποτόλμησε να εισπράξει δεκάρα. Αλλά ακόμη και όταν αμειβόμουν, ούτε διανοήθηκα να πάρω έναν κανονικό μισθό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου τελικά κατέληγε στο «ταμείο» κάποιου σχολείου για να βοηθήσω στο μέτρο του δυνατού. Από την άλλη πλευρά η εντυπωσιακή ερωμένη μου επιφυλάσσει ασύλληπτα χρηματικά ποσά για τους ελάχιστους και κάτι ψιλά για όλους τους υπόλοιπους ανιδιοτελείς εραστές της…

Αν εξαιρέσεις τους αχάριστους, τους στενόμυαλους και τους υστερόβουλους, η Πολιτική με βοήθησε το δίχως άλλο να αποκτήσω καινούργιους φίλους για μια ολόκληρη ζωή αλλά και να εκτιμηθώ από ανθρώπους που ξέρουν να επιβραβεύουν όσους συμπαραστέκονται στα προβλήματά τους. Ισως είναι οι τελευταίοι που με κρατάνε ακόμη κοντά στη γυναίκα μου, που με εμποδίζουν να την εγκαταλείψω για πάντα, για χάρη της ερωμένης μου που μου κλείνει πονηρά το μάτι και μου απευθύνει τόσο ισχυρό ερωτικό κάλεσμα.

Σε αυτή τη μακροχρόνια σχέση με την πολιτική γνώρισα την αδικία στην πιο σκληρή της μορφή. Δεν αντέδρασα και ήταν λάθος μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια άψογα ενορχηστρωμένη προπαγάνδα εις βάρος μου, γιατί τότε έπρεπε πάση θυσία να αποδειχθεί ότι ο Νόμπελης απέτυχε παταγωδώς στη νευραλγική θέση που είχε αναλάβει. Πώς όμως να πείσεις τον κόσμο που σε αγάπησε για το ενδιαφέρον και την αυτοθυσία σου ότι ήσουν αποτυχημένος; Και τελικά, απέναντι σε όλα τα προγνωστικά, οι συμπολίτες μας, έδωσαν τη δική τους ηχηρή απάντηση στις εκλογές.

Για να μη σας κουράζω άλλο, η γυναίκα μου έχει γίνει ανυπόφορη. Ισως οι περισσότεροι να πιστεύουν πως τελικά δεν θα την παρατήσω. Αλλά προφανώς δεν έχουν υπολογίσει πόσο εύκολα βγαίνουν τα… διαζύγια σήμερα. Και αυτό θα είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι να παντρευτείς την ερωμένη σου. Την Ανεξάρτητη και Αντικειμενική Δημοσιογραφία!

ΑΡΗΣ ΝΟΜΠΕΛΗΣ