Του Ανάργυρου Δημητρακόπουλου

Ξυλοκόποι, που του τυράννου ο βραχνάς
σας έκανε του δάσους άσπλαχνους φονιάδες.
Κουρελιάρηδες, του κόσμου απορρίμματα,
μιας νέας ζήσης είσαστε σεις διαλαλητάδες.

Τσακισμένα απ’ τα βάσανα κορμιά,
μα μεσ’ αλύγιστ’ η ψυχή σας, αντρειωμένη,
ελεύθερη μεσ’ του τυράννου τα δεσμά,
ένα μεγάλο μήνυμα προσμένει.

Κατεβαίνει αδιάκοπα απ’ το βουνό
των ξυλοκόπων το ατέλειωτο κοπάδι,
που του παραμυθιού δεν είναι τα φαντάσματα,
δεν ειν’ σκιές βγαλμένες απ’ τον Αδη.

Ειν’ η παλιά του Εθνους Ιστορία,
που σήμερα σε νέου κόσμου πλάση ξαναζεί,
μεσ’ τους αιώνες αδούλωτων ψυχών μυσταγωγία
νέους αγώνες μ’ αλαργεμένα χρόνια σμίγει μαζί.

Του σκλάβου Γένους είν’ η ιερή η λιτανεία,
που μέσα στη φουρτούνα του χαμού,
κρατεί ψηλά, αμόλυντο απ’ τον τύραννο,
τ’ ατίμητο το χάρισμα του λυτρωμού.

Και θάρθει η μεγάλη η στιγμή,
που τα ξερά κλωνιά νέα θα βγάλουν φύλλα
και μεσ’ την ανθισμένη Ανοιξη,
την Πλάση θα ταράξει ανατριχίλα.

Του σκλάβου τότε το σκυμμένο το κορμί,
το κουρασμένο το κορμί των ξυλοκόπων,
θα σηκωθεί πελώριο και δυνατό,
εκδικητής και λυτρωτής Εθνών κι Ανθρώπων.

(Ο Ανάργυρος Δημητρακόπουλος ήταν Πολιτικός Μηχανικός. Καθηγητής του Ε. Μ. Πολυτεχνείου, εξελέγη Βουλευτής Αθηνών το1946 και διετέλεσε Υπουργός Δημοσίων Εργων.)