Σήμερα θα γνωρίσουμε μερικούς από τους Νεοέλληνες λυρικούς ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, στην οποία συγκαταλέγεται και ο καθοδηγητής του Εθνους, ο Κωστής Παλαμάς.

Θα ασχοληθούμε με τον άλλον μεγάλο εκπρόσωπο της Σχολής αυτής, τον Γεώργιο Δροσίνη. Ο Δροσίνης γεννήθηκε στην Πλάκα της Αθήνας το 1859 και πέθανε το 1951. Το 1926 εξελέγη Ακαδημαϊκός. Υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Εστία, το οποίο μετέτρεψε το 1894 σε ημερήσια εφημερίδα, τη διεύθυνση της οποίας παρέδωσε αργότερα στον Αδωνι Κύρου.

Ο Δροσίνης ίδρυσε τη Σεβαστοπούλειο Εργατική Σχολή και σ’ αυτόν οφείλεται επίσης η δημιουργία του Οίκου Τυφλών. Είχε διατελέσει διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας και διευθυντής Γραμμάτων και Τεχνών του ίδιου Υπουργείου. Χωρίς διάθεση υποτίμησης του έργου των διευθυντών του Υπουργείου Παιδείας των τελευταίων 50 ετών, κάθε σύγκριση με το έργο του Δροσίνη θα ήταν σύγκριση “ανόμοιων πραγμάτων”.

Ο Δροσίνης έγραψε ποίηση στη δημοτική γλώσσα χωρίς ακρότητες. Υμνησε την ομορφιά και τον έρωτα και μας έδωσε πραγματικές εικόνες, όπως έλεγε, της υπαίθριας ζωής. Η ποίησή του είναι απλή και εμπνέεται από τους θρύλους και τις παραδόσεις. Το ποίημά του “Χώμα Ελληνικό” είχε περιληφθεί σε παλαιότερα αναγνωστικά του δημοτικού σχολείου. Το ποίημα αυτό είναι από την ποιητική του συλλογή “Αμάραντα”. Ας θυμηθούμε μερικούς στίχους:

“Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα

και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι

άφησε να πάρω κάτι κι από σένα

γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη.

 

…Χώμα τιμημένο πόχουν ανασκάψει

για να θεμελιώσουν έναν Παρθενώνα,

χώμα πόχει θάψει λείψανα αγιασμένα

απ’ το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά…

Το ποίημα “Η Ανθισμένη Αμυγδαλιά” από την ποιητική συλλογή του Δροσίνη “Ιστοί Αράχνης” μελοποιήθηκε από άγνωστο μουσουργό. Ο Δροσίνης έλεγε ότι έγραψε τους στίχους για μια εξαδέλφη του μαθήτρια, που “ετίναξε” μια ανθισμένη νεραντζιά και έπεσαν επάνω της τα άνθη, αλλά άλλαξε τη νεραντζιά με αμυγδαλιά γιατί του φάνηκε πιο…ποιητική. Ας θυμηθούμε λίγους στίχους:

“…Τρελή, να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά

τι τόσο βιάζεσαι;

Μόνη της θάρθει η άγρια βαρυχειμωνιά,

δεν το στοχάζεσαι;

 

Ας θυμηθούμε ακόμα από την ίδια ποιητική συλλογή το ποίημα “Η Αμαρτωλή”:

“Παπά, αν έρθει μια μελαχροινή

να την ξομολογήσεις,

κοντούλα, αφράτη, με γλυκειά φωνή,

πρόσεξε μη τυχόν και την αφήσεις

να μεταλάβει η αμαρτωλή:

δε νήστεψε μια μέρα το φιλί!

 

Ο Κωστής Παλαμάς αφιέρωσε στον Δροσίνη ένα ποίημα και εκείνος ανταπέδωσε με το ποίημα “Απόκριση στον Παλαμά”, από τη συλλογή “Το μοιρολόι της Ομορφης”. Γράφει λοιπόν ο Δροσίνης:

Εσύ τ’ Ωραία μεσ’ στα μεγάλα ζήτησες

κι εγώ στα ταπεινά κι απορριμμένα.

Και δούλεψες το μπρούντζο και το μάρμαρο

κι άφησες τον πηλό της γης σε μένα…

 

Εσύ στης δάφνης τ’ ακροκλώναρα άπλωσες

κι εγώ σε κάθε χόρτο και βοτάνι.

Στεφάνι έχεις φορέσει από δαφνόφυλλα…

λίγο θυμάρι του βουνού με φτάνει.

ΝΟΜΠΕΛΗΣ ΦΩΤΗΣ