Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στη Γη και τους άλλους πλανήτες, ο Ουρανός έχει τον άξονα περιστροφής του σχεδόν παράλληλα με το επίπεδο της εκλειπτικής. Ο Βόγιατζερ 2 ανακάλυψε ότι ολόκληρο το μαγνητικό πεδίο του Ουρανού είναι περίεργα προσανατολισμένο.

Η Μιράντα είναι το πιο παράξενο φεγγάρι όχι μόνο του Ουρανού, αλλά και όλου του ηλιακού συστήματος. Οι φωτογραφίες που έστειλε ο Βόγιατζερ 2 παρουσιάζουν αυτό το σώμα σαν μια παράξενη συλλογή από ασύνδετες μεταξύ τους χαράδρες, κοιλάδες, φαράγγια και παγετώνες. «Αν έπαιρνες το πιο αλλόκοτα αστρικά αντικείμενα και τα τοποθετούσες μαζί, τότε θα είχες τον δορυφόρο  Μιράντα», λέει ο δρ Λόρενς Σόντερμπλομ της Αμερικανικής Γεωλογικής Υπηρεσίας.

Η Μιράντα έχει διάμετρο 480 χιλιόμετρα και βρίσκεται σε απόσταση 130.000 χιλιομέτρων από τον Ουρανό. Ο Βόγιατζερ 2 πλησίασε αυτόν τον δορυφόρο του Ουρανού μέχρι την απόσταση των 28.000 χιλιομέτρων. «Προσπαθούμε να βρούμε λόγια για να περιγράψουμε αυτό το πράγμα» είπε ο δρ Σουμέικερ, πλανητικός γεωλόγος και μέλος του Εργαστηρίου Πυραυλοκίνησης.

Μερικά τμήματα της Μιράντα έχουν διαρραγεί και κομματιαστεί, σχηματίζοντας τεκτονικά ρήγματα, γκρεμούς, φαράγγια και ράχες. Μια περιοχή μοιάζει σαν τεράστιο κρύσταλλο. Δύο άλλες ορθογώνιες περιοχές έχουν αυλάκια, σαν να έχουν ανοιχτεί από ένα γιγαντιαίο αλέτρι. Μερικές από τις χαράδρες έχουν 5.000 μέτρα βάθος.

Οι γεωλόγοι υποστηρίζουν ότι είναι πολύ ασυνήθιστο γεγονός να βρίσκουν τεκτονικούς ή ορεινούς σχηματισμούς σε ένα τόσο μικρό, παγωμένο φεγγάρι.

Το εσωτερικό των φεγγαριών του Ουρανού είναι εξαιρετικά ψυχρό, γύρω στους -198ο  Κελσίου και γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν εκρήξεις στην επιφάνεια. Κι όμως οι εκρήξεις είναι ολοφάνερες στη Μιράντα, όπως και στον Ομπερον και τον Αριήλ. Ο δρ Σουμέικερ και άλλοι πιστεύουν ότι η Μιράντα έχει διασπασθεί εξαιτίας μιας καταστροφικής σύγκρουσης με μετεωρίτη και έχει ανασχηματισθεί. Οπως πιστεύουν οι επιστήμονες, τα κομμάτια του φεγγαριού του Ουρανού, αν και μακριά το ένα από το άλλο, έμεναν σε τροχιά, αποτελώντας έναν στενό δακτύλιο, ώσπου τελικά συγκεντρώθηκαν για να αποτελέσουν πάλι τον αρχικό δορυφόρο. Καθώς το φεγγάρι ανασχηματιζόταν, τα βαρύτερα ή πετρώδη υλικά βυθίστηκαν στο κέντρο, ενώ τα ελαφρότερα κινήθηκαν προς τα έξω. Το βύθισμα των βράχων, που προκλήθηκε από τις βαρυτικές δυνάμεις , απελευθέρωσε θερμότητα, δημιουργώντας έτσι τους παράξενους σχηματισμούς.

Ο δρ Σόντερμπλομ, πάλι, υποστηρίζει ότι μια πιθανή εξήγηση των γεωλογικών αυτών φαινομένων, είναι ότι η Μιράντα είχε ή έχει ακόμη ένα θερμό εσωτερικό που μπορεί να ανυψώσει βουνά, να χαράξει κοιλάδες, να ανοίξει ρήγματα στην επιφάνεια και να μεταφέρει υλικό από τα έγκατα του δορυφόρου.

Μια άλλη εξήγηση είναι ότι οι παλιρροϊκές δυνάμεις προκαλούνται από τη μικρή απόσταση της Μιράντα από τον Ουρανό, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί όμως πουθενά αλλού στο ηλιακό σύστημα. Κατά τον δρα Σόντερμπλομ, οποιαδήποτε εξήγηση για τη Μιράντα είναι συνδεδεμένη με τις εικασίες μιας προϊστορικής σύγκρουσης, η οποία προκάλεσε και την κλίση του Ουρανού.

(Πηγή: ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ, Εκδ. ΩΡΙΩΝ)