Στο φρούριο της Κορώνης είχαν αποκλεισθεί μια μικρή φρουρά Τούρκων, οι Ελληνες κάτοικοι της πόλης –περίπου τριακόσιες οικογένειες-, λίγες τουρκικές οικογένειες από κωμοπόλεις της Μεσσηνίας, που έσπευσαν να καταφύγουν στην Κορώνη, μόλις πληροφορήθηκαν ότι κηρύχθηκε επανάσταση στην Καλαμάτα. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της πολιορκίας κατέφθασαν κοντά στην Κορώνη ο Ιωάννης Κατσής Μαυρομιχάλης, ο Γεώργιος Παυλάκης και ο Ροδίτης με τετρακόσιους Μανιάτες. Αυτοί ενώθηκαν με τον Γ. Βαρνιώτη, τον αδελφό του Εμμανουήλ και τον Ηλία Κατσάκο, που βρίσκονταν εκεί με αρκετούς άντρες.

Οι οπλοφόροι της Κορώνης ανέρχονταν σε τριακόσιους πενήντα και είχαν επικεφαλής τον  Καράπαυλο, τον Δ. Τριγκέτα, τον Σάκη, τον Σπουργίτη, τους αδελφούς Ψαλτάκη καθώς και  δευτερεύοντες οπλαρχηγούς, τους: Δαρειώτη. Κυριακόπουλο, Παντελόπουλο, Μακρή, Αδελφούς Λαχανά, Παπα-Φώτη, Παπα-Σαρέλα, Πέτρου και Μελέτη.

Οι Ελληνες στρατοπέδευσαν σε απόσταση τριών τετάρτων της ώρας από το φρούριο και εφοδιάζονταν με τρόφιμα και πολεμοφόδια από την επαρχία της Κορώνης.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν με συνεχόμενες επιθέσεις να διασκορπίσουν τους πολιορκητές, αλλά δεν το κατόρθωσαν. Εύρισκαν απέναντί τους τα πυκνά και στοχευμένα πυρά των Ελλήνων που παρέμεναν μέσα στα χαρακώματα.

Οι βάναυσοι Τούρκοι της Κορώνης, που μέχρι χθες περιφρονούσαν τους ραγιάδες γιατί τους θεωρούσαν κατώτερο είδος ανθρώπων που ήταν ανίκανοι ακόμη και να τους ατενίσουν κατά πρόσωπο, δεν μπόρεσαν να χωνέψουν την ήττα τους απ’ αυτούς. Η αγανάκτησή τους έφτανε μέχρι το κωμικό. Στις εφόδους τους προσπαθούσαν να συλλάβουν αιχμαλώτους, με μοναδικό σκοπό να πληροφορηθούν απ’ αυτούς ποιοι τους εκπαίδευσαν στη χρήση των όπλων, αυτούς που δεν γνώριζαν πριν ούτε πώς να κρατούν ένα όπλο. Ακόμη, ήθελαν να μάθουν ποιοι τους τροφοδοτούσαν, ποιοι τους έστελναν πολεμοφόδια, ποιοι τους υποκίνησαν σ’ αυτή τη μάχη και πώς ήλπιζαν να νικήσουν αυτή την ισχυρή αυτοκρατορία. Δεν κατόρθωσαν όμως να πιάσουν ούτε έναν αιχμάλωτο. Αντιθέτως, οι Ελληνες συνέλαβαν έναν Τούρκο και του απέσπασαν πολύτιμες πληροφορίες για το φρούριο. Εμαθαν λοιπόν πως στο φρούριο υπήρχε μεγάλη ποσότητα τροφίμων από τα αποθέματα των Τούρκων, αλλά και άφθονα δημητριακά των Ελλήνων που βρέθηκαν στις εγκαταλειμμένες αποθήκες του Βαρουσίου. Ο αιχμάλωτος, τους είπε επίσης ότι οι Τούρκοι απόρησαν για την απρόοπτη πολεμική ικανότητα των κατοίκων αυτής της επαρχίας, που μέχρι τότε ήταν απόλεμοι.

Οι Τούρκοι δεν είχαν τελείως άδικο. Στο ελληνικό στρατόπεδο, από τις πρώτες ημέρες των συγκεντρώσεων, οι Μανιάτες που σε όλη τη ζωή τους ασχολούνταν με τα όπλα δίδασκαν στους άλλους τη χρήση τους. Ακόμη τους δίδασκαν τους τρόπους προκαλύψεως στις μάχες, τη χρησιμοποίηση των πτυχών του εδάφους για κάλυψή τους, και τον τρόπο που έπρεπε να προχωρούν μαχόμενοι.

Απ’ όλα αυτά μπορούμε να συμπεράνουμε τι γινόταν σε όλα τα ελληνικά στρατόπεδα κατά την αρχή του αγώνα. Λίγοι σε διάφορες περιφέρειες πλην της Μάνης, ήταν εξοικειωμένοι με τη χρήση των όπλων. Αυτοί ήταν οι στρατολογημένοι από τους οπλαρχηγούς, οι εξ επαγγέλματος οπλοφόροι που, κατά την Τουρκοκρατία, αποτελούσαν τα σώματα των εντεταλμένων για την ασφάλεια των οπλαρχηγών. Αυτοί ανέλαβαν την εκπαίδευση όλων των άλλων.

(Συνεχίζεται…)

 

Άρης Νόμπελης