Την εποχή που περιγράφουμε, η χρήση του όπλου με την τσακμακόπετρα στο γέμισμά του, δεν ήταν τόσο απλή. Και επιβαλλόταν πραγματική εκγύμναση για να μάθουν οι πολεμιστές να πυροβολούν, να λαμβάνουν θέση στη μάχη, την προκάλυψη, την πρηνηδόν πτώση κατά τους κανονιοβολισμούς, την άμυνα απέναντι στο ιππικό, τη χρησιμοποίηση των σπαθιών και τις εφόδους. Ολα αυτά γιατί οι μάχες τότε δίνονταν εκ του συστάδην και οι συγκρούσεις σώμα με σώμα ήταν συχνότατες.

Στην αρχή οι Ελληνες τρόμαζαν με τους κανονιοβολισμούς, κατόπιν όμως συνήθισαν και, όταν έβλεπαν την αστραπή της εκπυρσοκρότησης του κανονιού, έπεφταν αμέσως πρηνείς και όπως η απόσταση μεταξύ του φρουρίου και των πολιορκούντων είχε γίνει μικρότερη, φώναζαν προς τους Τούρκους: «Δώστε μας τα κανόνια σας και τις μπόμπες και τότε θα δείτε πώς θα σας διώξουμε από το κάστρο σε εικοσιτέσσερις ώρες».

Επειδή η πολιορκία χρόνιζε, οι περισσότεροι από τους Μανιάτες έφυγαν και έμειναν μόνο οι λίγοι πολεμιστές του Δαρειώτη και οι ένοπλοι της Κορώνης. Οι άλλοι κάτοικοι της επαρχίας άρχισαν πάλι να καλλιεργούν τα χωράφια τους και να ασχολούνται με τις παλιές εργασίες τους.

Σ’ αυτή την πολιορκία δεν καταβλήθηκε ιδιαίτερα μεγάλη προσπάθεια. Αλλά η πολιορκητική  γραμμή διατηρήθηκε αδιάσπαστη και οι Τούρκοι του φρουρίου δεν επικοινωνούσαν με συντρόφους τους των άλλων τόπων, όπου διατηρούνταν ακόμη πολιορκίες, παρά μόνο μέσω θαλάσσης.

Αλλά ο περιορισμός αυτός εντός του φρουρίου, αφού αυτό ήταν μόνο, μιας και η θάλασσα ήταν ανοιχτή, άρχισε να εξοργίζει τους θρασείς αγάδες της Κορώνης. Και αφού δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο εναντίον των επαναστατών, κατά το τέλος Ιουνίου θανάτωσαν τον επίσκοπο Γρηγόριο που είχαν συλλάβει. Ο τραγικός ιεράρχης κατακρεουργήθηκε.

Το έγκλημα όμως αυτό δεν ικανοποίησε τους Τούρκους. Ηθελαν να το επιδείξουν στους Ελληνες, για να χαρούν με τη θλίψη τους. Πέταξαν λοιπόν το ιερό λείψανο έξω από τα τείχη, κραυγάζοντας προς τους Ελληνες:«Ελάτε, βρε Ρωμιοί, να πάρετε κρέας από τον Δεσπότη σας να φάτε». Και, ταυτόχρονα, θανάτωσαν και τον παπά και το διάκο που είχαν αιχμαλωτίσει, μαζί με τον Επίσκοπο.

Τη φρίκη και την οργή για το θάνατο των κληρικών που δεν είχαν καν μετάσχει στην επανάσταση, την πλήρωσαν μετά από λίγες ημέρες οι Τούρκοι του Νεοκάστρου. Χωρίς αμφιβολία το γεγονός εκείνο της Κορώνης είχε την επίδρασή του στον επίσκοπο Μεθώνης Γρηγόριο, για τον οποίο έχει γραφτεί ότι έπαιξε το ρόλο του Ηλία του Θεσβίτη και ότι πρωτοστάτησε στην εξώθηση των τρομερών εκείνων σφαγών.

Αλλά οι δράστες έμειναν ατιμώρητοι. Δεν δόθηκε από την αρχή σημασία στην πολιορκία της Κορώνης και καμία ενίσχυση από άλλη περιφέρεια δεν βοήθησε για τη άλωση του φρουρίου. Δεν στάλθηκαν πλοία, για τον αποκλεισμό από τη θάλασσα, όπως και για τη Μεθώνη, και δεν αποκλείστηκε πραγματικά το φρούριο, αφού επισιτιζόταν με τα πλοιάρια που διέθετε. Αυτός είναι ο λόγος που η Μεθώνη και η Κορώνη κρατήθηκαν ενώ έπεσαν φρούρια πολύ ισχυρότερα.

Πολεμική σημασία για τους Τούρκους δεν είχε η άμυνα των δύο μεσσηνιακών φρουρίων, αφού τα σημεία εκείνα δεν ήταν βάσεις πολεμικών επιχειρήσεων, ούτε εμπόδιζαν τις άλλες ελληνικές κινήσεις, όπως π.χ. η Πάτρα. Το αποτέλεσμα αυτής της αμύνης είχε μόνο ηθική σημασία. Κρατώντας αυτά τα σημεία οι Τούρκοι έδιναν την εντύπωση πως κρατούσαν ακόμη την Πελοπόννησο.

Ο ελληνικός αγώνας όμως είχε από τις πολιορκίες αυτές, έστω και αν χρόνιζαν, θετικό κέρδος. Οι Τούρκοι της Μεθώνης και της Κορώνης, που ήσαν οι καλύτεροι πολεμιστές της Πελοποννήσου, κρατούνταν κλεισμένοι στα φρούριά τους και δεν αυξανόταν η ένοπλη δύναμη της Τριπολιτσάς, που αποτελούσε την κεφαλή της ελληνικής άμυνας, και προς την οποία στρεφόταν ήδη ο αγώνας με όλες του τις δυνάμεις.

 

Στοιχεία έχουν ληφθεί και από μονογραφία του Δ. Κοκκίνου

 

Άρης Νόμπελης