«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα». Ώρες ώρες νομίζω πως ο Βάρναλης είχε στο μυαλό του εμένα όταν εμπνεόταν τους άφθαστους στίχους του!

Για το «θαύμα» παρακαλάω χρόνια τώρα. Δεν ξέρω ποιον. Δειλός, μοιραίος κι άβουλος έγινα στην πορεία. Δεν γεννήθηκα έτσι. Αλλά ούτε πώς γεννήθηκα ξέρω… Πάτησα τα πενήντα. Δεν πάει καιρός. Και διαρκώς αναρωτιέμαι αν όλα αυτά συνέβησαν στην πραγματικότητα. Αλλιώς τα είχα σχεδιάσει. Μεγαλεπήβολα σχέδια; Υπερβολικές φιλοδοξίες; Άπιαστα όνειρα; Μπορεί. Κι όμως μέχρι την πρώιμη εφηβεία όλα κυλούσαν ομαλά. Τι αλησμόνητα παιδικά χρόνια… Πόσο ατελείωτο παιχνίδι… Και δυο γονείς υπόδειγμα. Ναι, κάποτε ήμουν ευτυχισμένος. Μια φορά άγγιξα τον… παράδεισο. Σαββατοκύριακο στην Κηφισιά. Παρέα με τον Σπύρο, τον καλύτερό μου φίλο. Οδός Νηλέως. Με φιλοξένησε στην κουκλίστική του μονοκατοικία. Που ήταν περισσότερο αρχοντόσπιτο παρά πολυτελής έπαυλη. Με θέα ένα κοντινό πευκοδάσος. Ανεπανάληπτες στιγμές γαλήνης και ανεμελιάς. Κι είχα μια ζωή μπροστά…

Αν κάποιος επισκέπτης από το μέλλον μού περιέγραφε τότε τη σημερινή κατάσταση μάλλον θα είχα αυτοχειριαστεί! Καμιά φορά το σκέφτομαι. Αλλά ακόμη δεν έφθασα εκεί. Αν και το «σήμερα» δεν αντέχεται με τίποτα.

Πάνε χρόνια που ζητάω μιαν απάντηση. Ήταν όλα προδιαγεγραμμένα; Λανθασμένες επιλογές; Χαμπάρι δεν πήρα τις ευκαιρίες; Ή ήμουν απλώς άτυχος;

«Γύρω στα 23 σου χρόνια θα σε ξέρει όλη η Ελλάδα…». Ατυχής πρόβλεψη, γιατρέ μου.

Παρόλα αυτά, με ξέρετε. Είμαι αυτός που σας ζήτησε δουλειά και τον απορρίψατε με συνοπτικές διαδικασίες. Εκείνος που χωρίς ενοχές απολύσατε, γιατί ήταν εύκολος στόχος. Αυτός που αδικήσατε αφού γνωρίζατε πως δεν θα μιλούσε. Εκείνος που δεν προτιμήσατε γιατί δεν ήταν καταφερτζής. Αυτός που τον κρύβατε μην τυχόν και αποδειχθεί καλύτερός σας. Εκείνος που τον εγκαταλείψατε (κορίτσια) χωρίς ούτε μια εξήγηση. Αυτός που αγνοήσατε, διασύρατε, συκοφαντήσατε, προδώσατε, αποθαρρύνατε, πικράνατε -τις περισσότερες φορές δίχως μια πειστική δικαιολογία. Είσαι ευαίσθητος στην Ελλάδα; Ασυγχώρητο. Ευαίσθητος κι έξυπνος μαζί; Κατάρα.

Στο παλιό σπίτι του παππού μου, σε μια απόμερη γωνιά της όμορφης αυλής, φύτρωσε μια ρολογιά (επιστημονική ονομασία: πασσιφλόρα). Τα μοναδικά της άνθη με εντυπωσίασαν. Το όνομά της περισσότερο. Λέω να το δανειστώ. Δεν νομίζω να την πειράξει…