Είναι υποχρεωμένος ένας ενήλικος να αποκτήσει παιδιά; Ποιος νόμος το λέει; Οι λόγοι που ένας άνθρωπος δεν αποκτά παιδιά είναι διάφοροι: για ιατρικούς λόγους όπως στειρότητα ή αναπηρία, για κοινωνικούς όπως απόρριψη του γάμου ή έλλειψη κατάλληλου συντρόφου, για συναισθηματικούς όταν ξέρει ότι δεν μπορεί να προσφέρει όσα θέλει στους απογόνους του και αρνείται να τους καταδικάσει σε μια μίζερη ζωή ή να τους φέρει σε έναν βίαιο κόσμο. Πολλοί άλλοι λόγοι επίσης.

Ομως ο άτεκνος έχει λιγότερα δικαιώματα από τους άλλους: στην εργασία του γίνεται στόχος για υπερωρίες («εσένα δε σε περιμένει οικογένεια στο σπίτι»), για διακρίσεις στον μισθό αφού για την ίδια εργασία ο έχων τέκνα πληρώνεται περισσότερο λόγω επιδομάτων, για δυσμενείς μεταθέσεις και πολλά άλλα.

Τα παιδιά χρησιμοποιούνται από τους γονείς τους σαν άλλοθι για πολλά: για να μη φροντίζουν τους ηλικιωμένους γονείς τους, για να τους χρησιμοποιούν σαν υπηρέτες, παιδαγωγούς και τράπεζες αλλά και για να υφαρπάξουν τα νόμιμα μερίδια της κληρονομιάς από τα άτεκνα αδέλφια τους. Παππούδες και γιαγιάδες πείθονται ότι πρέπει να αφήσουν τα περισσότερα ή και το σύνολο της περιουσίας τους στο τέκνο τους που έχει παιδιά γιατί τάχα έχει μεγαλύτερες ανάγκες. Στην πραγματικότητα βέβαια ο άτεκνος θα χρειαστεί περισσότερα χρήματα στα γεράματά του για έμμισθη βοήθεια στο σπίτι.

Η τεκνοποίηση είναι μια προσωπική απόφαση και σαν προσωπική επιλογή πρέπει να αντιμετωπίζεται. Δεν αφορά κανέναν άλλον εκτός από το ζευγάρι ούτε οι μέλλοντες γονείς ρωτούν κανένα πριν πάρουν την απόφασή τους. Μετά την τεκνοποίηση όμως, είναι κοινή πρακτική να θεωρούν όλους τους άλλους υποχρεωμένους να τους επιδοτούν και να τους συνδράμουν με κάθε τρόπο.

Δε μπορεί να φορολογείται ο άτεκνος για να πληρώνεται το επίδομα τέκνων στον γονέα. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν υποχρέωση να μοιράσουν εξ ίσου την περιουσία τους στα παιδιά τους και εκείνα ας την κάνουν ό,τι θέλουν.

Ενα σωρό άνθρωποι βγαίνουν στα κανάλια και μιλάνε για διακρίσεις σε βάρος των γκέι, των αναπήρων και διαφόρων κοινωνικών ομάδων που τα ίδια τα κανάλια επιλέγουν με ιδιοτέλεια. Η στοχοποίηση όμως των ατέκνων ή των ηλικιωμένων ή τα δικαιώματα των ανθρώπων που καταπατώνται βάναυσα από τους χαϊδεμένους της κοινωνίας «φιλόζωους», δεν έρχονται ποτέ στην επιφάνεια.

Ολα καταλήγουν στην κατευθυνόμενη προπαγάνδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και ειδικά της Τηλεόρασης. Το περίφημο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης χρησιμεύει ως στέκι αποκατάστασης παλαίμαχων κομματικών στελεχών, αδρά αμειβόμενων από το υστέρημα του ελληνικού λαού, τον οποίο υποτιμούν και εμπαίζουν μονίμως.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ