Αν ο ήλιος μας είχε το μέγεθος μιας μπάλας ποδοσφαίρου που βρισκόταν στην επιφάνεια της γης, η κοντινότερη τέτοια μπάλα – το κοντινότερο αστέρι – θα βρισκόταν στο κέντρο της.

Η απόσταση μεταξύ των άστρων του Γαλαξία μας είναι λίγο μεγαλύτερη από την απόσταση του Ηλιου μας με τον Εγγύτατο του Κενταύρου. Επισημαίνεται ότι τα περισσότερα άστρα είναι μικρότερα από τον Ηλιο μας. Επίσης, όταν πλησιάζουμε το κέντρο του Γαλαξία, η πυκνότητα των αστέρων αυξάνεται. Η μέση απόσταση των άστρων στις κεντρικές περιοχές είναι 110.000 Ηλιοι. Δεδομένου ότι κατά τη σύγκρουση δύο γαλαξιών είναι μάλλον απίθανο να συγκρουσθεί ένα άστρο με κάποιο άλλο, πρέπει να βλέπουμε αυτή τη σύγκρουση σαν ένωση γαλαξιών και όχι σαν καταστροφή.

Ωστόσο, το φαινόμενο θα είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό για τους μελλοντικούς παρατηρητές, γιατί οι ασύλληπτες ποσότητες αερίων και σκόνης των δύο γαλαξιών θα συσσωρευτούν, με αποτέλεσμα τη γέννηση νέων άστρων. Ακόμη, τα σχήματα των δύο γαλαξιών θα αλλοιωθούν, λόγω της βαρυτικής τους αλληλεπίδρασης.

Το χρονικό της σύγκρουσης

Σε δύο δισεκατομμύρια χρόνια, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας θα είναι λίγο μεγαλύτερος στον νυκτερινό ουρανό. Σε 3,75  δισεκατομμύρια χρόνια, ο ίδιος Γαλαξίας θα καλύπτει ένα γιγαντιαίο μέρος του νυκτερινού ουρανού. Σε 4 – 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, ο ουρανός θα έχει γεμίσει με το φως των νεογέννητων άστρων, ενώ τα σχήματα των δύο γαλαξιών θα έχουν αρχίσει να παραμορφώνονται. Σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, μέσα από τα αλλοιωμένα σχήματα των γαλαξιών, θα ξεχωρίζουν οι δύο φωτεινοί τους πυρήνες, οι οποίοι τελικά θα ενωθούν σε έναν ενιαίο, φωτεινό γαλαξιακό πυρήνα. Οι κεντρικές μαύρες τρύπες των γαλαξιών θα συγχωνευθούν και, επειδή θα υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αερίων και σκόνης, είναι πιθανόν να σχηματισθεί ένα Quasar.

Σε επτά δισεκατομμύρια χρόνια, θα έχει σχηματισθεί πια ένας γιγάντιος ελλειπτικός γαλαξίας, με έναν μεγάλο, φωτεινό πυρήνα.

Τι θα απογίνει το ηλιακό μας σύστημα; Σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, ο Ηλιος θα μπει στη φάση του ερυθρού γίγαντα. Η ζωή στη Γη όμως θα έχει καταστεί αδύνατη πολύ πριν απ’ αυτό, λόγω της αύξησης της ηλιακής ακτινοβολίας. Ας υποθέσουμε όμως ότι οι απόγονοι του ανθρώπου θα έχουν κατορθώσει να επιβιώσουν ή σε διαστημικές βάσεις ή σε δορυφόρους στα πέρατα του ηλιακού μας συστήματος. Λόγω της σύγκρουσης με τον Γαλαξία της Ανδρομέδας, οι τροχιές όλων των άστρων του δικού μας συστήματος, θα μεταβληθούν σημαντικά. Υπάρχει όμως μεγάλη αβεβαιότητα στο ποιες τροχιές θα ακολουθήσουν. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2008, υπάρχει μια πιθανότητα 12% το ηλιακό μας σύστημα να εκσφενδονισθεί βαρυτικά και να δραπετεύσει από τον γαλαξία μας. Στην ίδια μελέτη φαίνεται αρκετά πιθανό το ηλιακό σύστημα να απομακρυνθεί περισσότερο από το Γαλαξιακό κέντρο. Αυτά τα δύο σενάρια είναι πιθανώς τα πιο αισιόδοξα. Γιατί υπάρχει και η πιθανότητα το Ηλιακό μας σύστημα να βρεθεί κοντά στο ένα από τα δύο Γαλαξιακά κέντρα. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι απαραίτητα καταστροφικό, αλλά πάντως είναι πιο επικίνδυνο από τα δύο προηγούμενα. Γιατί αν βρισκόμαστε σε μια περιοχή αστέρων και αερίων είναι πολύ πιθανότερο να έχουμε εκρηκτικά φαινόμενα σε κοντινή απόσταση από μας, όπως είναι η έκρηξη supernova ή εξαιρετικά δυνατές ακτινοβολίες.

Εάν τελικά πραγματοποιηθεί αυτό το σενάριο και βρεθούμε κοντά στον πυρήνα του Γαλαξία, ο νυκτερινός ουρανός θα είναι φαντασμαγορικός, γιατί θα περιέχει 1.000.000 άστρα λαμπρότερα από τον Σείριο και το συνολικό φως των άστρων θα είναι 200 φορές φωτεινότερο από την πανσέληνο. Οπως λέει ο αστροφυσικός  Dr. Ryden : «Κοντά στο γαλαξιακό κέντρο, θα μπορούσε κανείς να διαβάζει άνετα ένα βιβλίο μόνο υπό το φως των άστρων».

Πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι, σύμφωνα με μελέτη του Νοεμβρίου του 2018, πολύ πριν από τη σύγκρουση της Ανδρομέδας με τον Γαλαξία μας, θα έχει γίνει άλλη, μικρότερη σύγκρουση. Το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, μικρός γαλαξίας σε απόσταση 160.000 ετών φωτός, είναι δορυφόρος του Γαλαξία μας (που σήμερα απομακρύνεται από μας, λόγω της βαρυτικής έλξης που δέχεται από τον Γαλαξία μας), θα επιβραδύνει και ύστερα θα κινηθεί αντίθετα. Ετσι, σε 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια, θα απορροφηθεί από τον Γαλαξία μας, δημιουργώντας νέα υλικά που θα οδηγήσουν σε γέννηση νέων αστέρων και νέων ηλιακών συστημάτων.