Σε πολλές περιπτώσεις η Τακτική των Ισων Αποστάσεων επιβάλλεται από τον Νόμο: στα δικαιώματα των εργαζομένων, στη μεταχείριση των τέκνων από τους γονείς κ.λπ. Το πόσο ολέθρια είναι αυτή η τακτική το ζούμε ειδικά τον τελευταίο χρόνο με τη συμπεριφορά των ευρωπαϊκών οργανισμών απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία. Πώς είναι δυνατό να έχουν ίση αντιμετώπιση το κράτος που σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και το κράτος που παραβιάζει συλλήβδην όποια διεθνή νομοθεσία και Συνθήκη έχει συνυπογράψει;

Ο Αριστοτέλης είπε: «Η χειρότερη μορφή ανισότητας επέρχεται όταν εξισώνουμε όλες τις ανισότητες μεταξύ τους».

Ας φανταστούμε μια σχολική τάξη όπου όλοι οι μαθητές παίρνουν βαθμό Αριστα. Δε θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι; Μαθητές, Γονείς και Δάσκαλοι;

Και όμως: δε θα ένιωθαν αδικημένοι αυτοί που σκοτώνονταν στο διάβασμα όταν όσοι δεν αφιέρωναν ούτε ένα λεπτό για να διαβάσουν, έπαιρναν τον ίδιο βαθμό; Ποιος θα άνοιγε βιβλίο μετά από αυτή την καταστροφική αξιολόγηση; Και ποιος θα μπορούσε να συνεχίσει με σπουδές σε Πανεπιστήμιο;

Πώς είναι δυνατό να αξιολογείς εξ ίσου δύο υπαλλήλους που ο ένας είναι τυπικός, αποτελεσματικός και ευγενής ενώ ο άλλος είναι αυθαίρετος, κοπανατζής και αγενέστατος; Και όμως, αυτοί οι δύο παίρνουν τον ίδιο μισθό.

Πώς είναι δυνατό να αξιολογείς το ίδιο δύο συγγενείς σου που ο ένας σε προσβάλλει και σε βρίζει ενώ ο άλλος παίζει καθοριστικό ρόλο στην ευημερία σου βρίσκοντάς σου εργασία, σπίτι και σύντροφο;

Δεν υπάρχει ανταμοιβή για το καλό σε αυτή την κοινωνία. Γι’ αυτό υπάρχει διάχυτη η Αίσθηση της Αδικίας και του Μηδενισμού των πάντων. Ο καλός βλέπει να αμείβεται το ίδιο με τον κακό και προσπαθεί να γίνει κακός ενώ το αντίθετο θα έπρεπε να ισχύει. Οι αγράμματοι που εμφανίζονται στις εκπομπές των καναλιών πετάνε τη μια κοτσάνα μετά την άλλη και αντί να τους γιουχάρουν, το κοινό τούς λατρεύει. Αυτό δείχνει καθαρά την προβολή της αναξιοκρατίας από τα ΜΜΕ και τη δύναμή τους να την επιβάλουν.

Στην κοινωνία μας η λέξη Έντιμος είναι συνώνυμο του Βλαμμένου ή του Κορόϊδου για να μην πούμε τίποτα χειρότερο. Τα παιδιά παίρνουν αντιφατικά μηνύματα από τους γύρω τους. Οι γονείς τους λένε να διαβάζουν και να μη λένε ψέματα, για το δικό τους όμως ιδιοτελές συμφέρον, για να τα ελέγχουν πιο στενά. Τα παιδιά τους βλέπουν τους γονείς τους να μην ανοίγουν ποτέ βιβλίο και να λένε ψέματα τόσο μεταξύ τους όσο και στους άλλους ενήλικες. Και φυσικά, οι πράξεις είναι πολύ πιο ισχυρό παράδειγμα προς μίμηση από ότι οι θεωρίες.

Η Ισότητα ήταν ένα από τα αιτήματα της Γαλλικής Επανάστασης όμως η τακτική των Ίσων Αποστάσεων πρέπει να ισχύει μέχρι ένα βασικό επίπεδο αξιολόγησης. Από κει και πέρα θα πρέπει να δίνει τη θέση της στην Αξιοκρατία. Αν όχι, τότε μιλάμε για Ισοπέδωση των Πάντων και Βάναυση Αδικία σε μια κοινωνία που κατά τα άλλα απαιτεί την ειλικρίνεια από τον πολίτη στη φορολογική του δήλωση, την αγόγγυστη πληρωμή των δεκάδων φόρων που του επιβάλλει το Κράτος, το σεβασμό στις Αποφάσεις και την πειθαρχία στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Μην τα θέλουμε όλα δικά μας.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ