Μια φορά και έναν καιρό ήταν 120.000 νέοι που γεμάτοι ελπίδα έδωσαν εξετάσεις για να βρουν δουλειά στο Δημόσιο. Ήταν 19 Φεβρουαρίου 1998, τότε που έγινε ο Πανελλήνιος Γραπτός Διαγωνισμός του ΑΣΕΠ και οι διαγωνιζόμενοι έδιναν εξετάσεις  επί 2 ημέρες από το πρωί ως το βράδυ, σε παγωμένες αίθουσες σχολείων με τα κοκαλωμένα χέρια τους να κρατάνε με δυσκολία το στυλό και το μυαλό τους να δυσκολεύεται να σκεφθεί από την ολοήμερη ταλαιπωρία. Ανάμεσά τους ήταν και μεγαλύτεροι σε ηλικία άνω των 30, εγκυμονούσες και στην πλειοψηφία τους ήταν πτυχιούχοι ΑΕΙ.

Οι κανονισμοί του ΑΣΕΠ ανάγκασαν τους περισσότερους πτυχιούχους να δώσουν εξετάσεις σαν απλοί απόφοιτοι Λυκείου αφού τους υποχρέωναν να δηλώσουν μόνο ένα νομό προτίμησης και καθώς η πλειοψηφία ήταν κάτοικοι Αττικής και υπήρχαν ελάχιστες θέσεις πτυχιούχων, στράφηκαν όλοι εκεί που υπήρχαν οι περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να ξεσπιτωθούν.

Από το Διαγωνισμό αυτό ανακοινώθηκαν επιτυχόντες περίπου 10.000 άτομα, δηλαδή πέτυχε ο ένας στους δώδεκα ή αλλιώς πήρε βαθμολογία πάνω από τη Βάση. Επειδή όμως οι διοργανωτές, οι δημοσιογράφοι  ή άλλοι τους εύρισκαν ξαφνικά πολλούς, άρχισαν να τους υποβαθμίζουν σε «Επιλαχόντες» του ΑΣΕΠ 1998! Επιλαχόντες είναι όσοι δεν πιάνουν τη βάση σε μια εξέταση αλλά επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί επιτυχόντες, διορίζονται  κάποιοι και από τους επιλαχόντες για να συμπληρώσουν τις κενές θέσεις που προκηρύχθηκαν.

Η Κυβέρνηση της εποχής που έκανε την Προκήρυξη και διοργάνωσε το Διαγωνισμό που στοίχισε 2,5 δισεκατομμύρια δραχμές τότε (=7.336.757 € σήμερα), διόρισε το 1999 κάποιες εκατοντάδες άτομα βάσει της βαθμολογίας τους. Όμως, ενώ ο διαγωνισμός ήταν Πανελλήνιος, δηλαδή διεξήχθη ταυτοχρόνως σε όλη την Ελλάδα με τα ίδια θέματα εξέτασης, η βάση βαθμολογίας διορισμού ήταν παρανόμως διαφορετική ανά νομό, με αποτέλεσμα ο διορισθείς στη Λακωνία να έχει χαμηλότερη βαθμολογία από τον αδιόριστο της Αθήνας και οι απόφοιτοι του Τεχνικού Λυκείου  να πριμοδοτούνται εντελώς αυθαίρετα με ποσόστωση 50% που δε δικαιούνταν με κανένα τρόπο.

Οι Επιτυχόντες έφτιαξαν Σύλλογο και στράφηκαν στη Δικαιοσύνη για την απόδειξη της Αλήθειας και της Αξιοκρατίας και την Κατάργηση των παράνομων στρεβλώσεων του ΑΣΕΠ.

Το 2004 ήρθε η επόμενη Κυβέρνηση, που όσο ήταν στην Αντιπολίτευση  αγόρευε μαχητικά και γεμάτη συμπόνια για τους αδικημένους επιτυχόντες που έμειναν εκτός δημοσίου. Όταν οι επιτυχόντες είδαν ότι δεν έχει σκοπό να κρατήσει τις υποσχέσεις της, εγκαταστάθηκαν έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών μέρα-νύχτα, διαμένοντας σε σκηνές επί 6 ολόκληρους μήνες, κάνοντας πορείες, μιλώντας σε κανάλια και επιμένοντας παράλληλα στη δικαστική οδό. Η υπόθεση φθάνει κάποτε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (2005), αυτό ψηφίζει ομόφωνα με ψήφους 29-0 υπέρ τους και καταδεικνύει καταχρηστικές τις διατάξεις που τους υποχρέωσαν  να δηλώσουν α) μόνο ένα Νομό προτίμησης σε όλη την επικράτεια, β) μόνο 10 φορείς διορισμού και όχι όλους καθώς και γ) την ποσόστωση υπέρ των αποφοίτων των Τεχνικών Λυκείων.

Με τα χίλια ζόρια η Κυβέρνηση προσλαμβάνει μερικές εκατοντάδες επιτυχόντες ακόμη, ανάμεσά τους-όχι τυχαία- και την πιο επίμονη μαχήτρια για τα δικαιώματά τους. Οι 10.000 επιτυχόντες με την αξία τους, θεωρούνται πάρα πολλοί για να αποκατασταθούν ενώ την ίδια εποχή προσλαμβάνονται 200.000 συμβασιούχοι  στο Δημόσιο χωρίς βέβαια να περάσουν κανένα γραπτό διαγωνισμό.

Τα χρόνια περνάνε και τα κόμματα κάθε παραμονές εκλογών υπόσχονται να διορίσουν τους επιτυχόντες παίζοντας με τον πόνο τους. Οι επιτυχόντες μεγαλώνουν σε ηλικία, άλλοι διορίζονται σαν καθηγητές μέσω άλλων διαγωνισμών, άλλοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, άλλοι μένουν άνεργοι, κάνουν οικογένειες, οι γονείς τους γερνούν, κάποιοι έχουν προβλήματα υγείας, κάποιοι φεύγουν από τη ζωή με το ίδιο αίσθημα της κατάφωρης αδικίας που έχει ενσταλάξει το κράτος στην ψυχή όλων.

Το 2015 ακούγονται πάλι κουβέντες για το θέμα του διορισμού τους μαζί με την κομψή  ατάκα ενός υπουργού σε σχετική ερώτηση:-«Ε, δε μπορώ να αναστήσω και νεκρούς»!

Το καλοκαίρι του 2016 καλούνται όσοι απέμειναν από τους αποδεκατισμένους επιτυχόντες, να κάνουν δήλωση προτίμησης θέσεων γιατί πρόκειται να εφαρμοστεί η Απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και να αρθεί η αδικία 19 χρόνων από το Δημόσιο εις βάρος τους! Έχουν απομείνει πια περίπου 2.500 ενδιαφερόμενοι.

Οι προσφερόμενες θέσεις συνιστούν μιαν απίθανη λίστα: στην κατηγορία ΔΕ για παράδειγμα που αφορούσε τη συντριπτική πλειοψηφία των επιτυχόντων, οι θέσεις βρίσκονταν σε Ψυχιατρεία, σε Κέντρα Υποδοχής Προσφύγων (τα οποία δε στεγάζονταν καν σε κτίρια αλλά σε παραπήγματα), σε Φυλακές, σε Ψυχιατρεία Φυλακών, με καλύτερες τις θέσεις στα Νοσοκομεία και τις πιο καλές 44 μόνο, θέσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού…

Οι 20άρηδες του 1998 πλησίαζαν τα 40 τους χρόνια και οι τότε 35άρηδες είχαν γίνει 54άρηδες πλέον. Τα πτυχία που διέθεταν, εξακολουθούσαν να μένουν στα αζήτητα παρότι οι αντισυνταγματικές διατάξεις του ΑΣΕΠ τους ανάγκασαν να μην τα δηλώσουν για να παραμείνουν στον τόπο διαμονής τους. Τώρα, 19 χρόνια μετά, η «αποκατάσταση της αδικίας σε βάρος τους» τους αφήνει και χωρίς αναγνώριση των πτυχίων τους και με διορισμό μακριά από τον τόπο διαμονής τους, ειδικά σε ηλικίες με αυξημένες προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες. Τους πετάει δηλαδή ακόμη παρακάτω.

Άνθρωποι με ηλικιωμένους ή και άρρωστους γονείς, με παιδιά που σπουδάζουν σε άλλη πόλη, αφήνουν το σπίτι τους και ανοίγουν 3ο σπίτι στον τόπο διορισμού τους, ό,που οι ντόπιοι τους υποδέχονται με μεγάλη κακία και τους υποβάλλουν σε bullying σαν Αθηναίους και σαν σφετεριστές των θέσεων των συμβασιούχων ντόπιων παιδιών τους.

Έτσι έχουμε άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία για το ΑΣΕΠ 1998: είναι οι πρώτοι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι που δέχονται bullying από συμβασιούχους προσωρινούς υπαλλήλους. Έχει προηγηθεί η μεγάλη γκαντεμιά για όσους διορίσθηκαν στο υπουργείο Εσωτερικών, να βρεθούν ξαφνικά σε άλλο υπουργείο που ιδρύθηκε σε μία νύχτα, εκ του μηδενός, το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Η προσγείωση στην «Αποκατάσταση της Αδικίας» ήταν πολύ ανώμαλη. Όπως συνόψισε σοφά μια επιτυχούσα που παραιτήθηκε πριν κλείσει τον 1ο χρόνο υπηρεσίας, «έδωσαν θέσεις που δεν ήθελε κανείς, σε ανθρώπους που δε μπορούσαν να τις αρνηθούν». Το κράτος συνέχισε να τους αδικεί συστηματικά: ο πρώτος μισθός τους ήταν μόλις 50€ παραπάνω από όσα έπαιρναν οι εργαζόμενοι στα Κοινωφελή Προγράμματα του ΟΑΕΔ, δηλαδή 544€ καθαρά. Άντε να ζήσεις με αυτά τα λεφτά ακόμη και αν διορίζεσαι στον τόπο μόνιμης κατοικίας σου. Φαντάσου να πληρώνεις ενοίκιο σε άλλο νομό, λογαριασμούς ΔΕΚΟ και εισιτήρια ΚΤΕΛ ή πλοίων για να επισκέπτεσαι την οικογένειά σου έστω και για μια φορά το μήνα δηλαδή έξοδα γύρω στα 1000€, με συντηρητικούς  υπολογισμούς.

Ζήτησαν να αναγνωρισθούν τα πτυχία τους και η προϋπηρεσία που είχαν αλλά οι αρμόδιες Διευθύνσεις Ανθρώπινου Δυναμικού τους απάντησαν ότι αυτό θα γινόταν μετά τη συμπλήρωση της 2ετίας και με τη μονιμοποίησή τους, Μέχρι να έρθει η ώρα αυτή, πέθαναν και άλλοι από τους επιτυχόντες-διορισθέντες και το κράτος γλύτωσε τη μισθοδοσία τους. Όταν το Δεκέμβριο του 2018 συμπλήρωσαν τη 2ετία στο Δημόσιο, νόμιζαν ότι θα έβλεπαν μιαν άσπρη μέρα έστω και σχεδόν 21 χρόνια μετά τον πλέον  γκαντέμικο διαγωνισμό. Σε κάποιες υπηρεσίες η πράξη της μονιμοποίησής τους βγήκε σε 10 ημέρες, σε άλλες έκανε 8 μήνες!!  Ψηφίσθηκε νόμος για να μπορούν να αναγνωρίσουν τα πτυχία τους σε 2 αντί σε 8 χρόνια, λόγω της 19χρονης αναμονής τους.  Για πολλούς έμεινε στα χαρτιά. Σχετικά με την  αναγνώριση πτυχίων και προϋπηρεσίας από  Ιδιωτικό και Δημόσιο τομέα, σχεδόν 4 χρόνια μετά το διορισμό, στο ίδιο Υπουργείο άλλοι τα έχουν λάβει εδώ και ένα χρόνο και πλέον, μαζί με τα χρήματα που τους αναλογούν και άλλοι δεν έχουν ελπίδα να λάβουν όσα ο νόμος ορίζει παρά μόνο καταφεύγοντας και πάλι στην ψυχοφθόρα Δικαιοσύνη. Σε κάποια υπουργεία έχουν απαγορεύσει την Κινητικότητα αν και είναι νόμος του Κράτους. Δηλαδή αμείβουν τους υπαλλήλους παρανόμως λιγότερο από το νόμιμο και τους στερούν το νόμιμο δικαίωμά τους να βρουν  σε άλλη υπηρεσία το νόμιμο. Άλλοι έχουν ήδη παραιτηθεί. Άλλοι έφυγαν με διαφόρων ειδών άδειες και αποσπάσεις.

Η εξαθλίωση των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ 1998 συνεχίζεται σε όλο το Δημόσιο: κανείς δε συμπαθεί όσους μπήκαν με την αξία τους γιατί χαλάνε την πιάτσα και δεν είναι χειραγωγήσιμοι. Μια πιθανή δικαιολογία που ίσως χρησιμοποιεί ατύπως ή κάθε κυβέρνηση είναι ότι πρόσκεινται κομματικά σε κάποιο άλλο κόμμα. Έτσι εξηγείται γιατί έχουν αναγνωρισθεί πτυχία, προϋπηρεσίες και μεταπτυχιακά σε Συμβασιούχους και όχι στους Μονίμους. Των επιτυχόντων του ΑΣΕΠ 1998 δε θέλουν να τους αναγνωρίσουν τα πτυχία γιατί δεν τους θέλουν σε θέσεις προϊσταμένων. Γι αυτό το λόγο οι παλιοί υπάλληλοι έχουν αποδυθεί σε ένα λυσσαλέο  αγώνα χρόνου να αποκτήσουν ό,τι πτυχίο νάναι μέσω του Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Όσο για τους πρώην συναγωνιστές του ΑΣΕΠ 1998: το ΑΣΕΠ 1998 που τους ένωνε πριν το διορισμό τους, πέθανε 3 χρόνια μετά τη στιγμή που έγιναν συνάδελφοι στο Δημόσιο. Οι περισσότεροι έβγαλαν όλη τους την κακία στους πρώην συναγωνιστές τους και έγιναν κλώνοι των διευθυντών που τους αδικούσαν. Και όλα αυτά για τα 740-530 ψωροευρώ που αμείβονται καθαρά το 2020.

Αν έπρεπε να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο δε θά πρεπε να το κάνουν ακριβότερα;

 

Οδυσσέας