Οταν το 1928 ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης έβαλε απρόοπτα τέλος στη ζωή του, αυτοπυροβολούμενος, δημιούργησε ένα πανελλήνιο ερωτηματικό. Είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη απόπειρά του να πνιγεί, απ’ την οποία τον έσωσε, αυτόκλητο, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Από την ημέρα που τα δελτία ειδήσεων μονοπωλήθηκαν από την απόπειρα αυτοκτονίας του κ. Ζαχόπουλου (σ.σ. σαν σήμερα), εκείνο το λησμονημένο γεγονός πολιορκεί το μυαλό μου. Μετά και από την απόπειρα αυτοκτονίας του πρώτου δικηγόρου και τον αυτοεγκλεισμό του δεύτερου στο νοσοκομείο λόγω «αυτοκτονικού ιδεασμού», η σκέψη μου αυτή γιγαντώθηκε…

Οταν σχεδόν τα πάντα στην ελληνική ζωή έχουν εκφυλιστεί και ευτελιστεί, έμεινε μόνο να εξευτελιστεί και ο θάνατος!

Η αυτοκτονία ήταν πάντα ένα απονενοημένο διάβημα. Μια οριστική απόδειξη δειλίας ή το έσχατο καταφύγιο της ανθρώπινης απελπισίας. Διατηρούσε όμως μια σκοτεινή γοητεία και μαρτυρούσε έναν μελαγχολικό ηρωισμό… Ο μυθικός Αίμονας αυτοκτόνησε από έρωτα. Τον ακολούθησε απέραντη χορεία πικρών ερωτευμένων ανά τους αιώνες. Ο δικτάτορας Κορυζής αυτοκτόνησε από πατριωτική ευθιξία. Ο «καιόμενος», που ύμνησε ο Σινόπουλος, αυτοπυρπολήθηκε από το πάθος για λευτεριά. Ο Ιωάννης Συκουτρής κι ο Κώστας Καρυωτάκης αυτοχειριάστηκαν από τη μαρτυρική ανικανοποίηση κι από την τραγική και μεγαλειώδη αίσθηση της αφόρητης ματαιότητας των εγκοσμίων, που ταλανίζουν τους «καταραμένους ποιητές». Αυτοθυσιάστηκαν από την ανάγκη της υπέρτατης κατάθεσης του σπαραγμού.

Στις μέρες μας αυτοκτονούν ή επικαλούνται αυτοκτονικό ιδεασμό από τον φόβο του σκανδάλου ή της ποινής… Οχι από τη στυφή γεύση της ματαιότητας, αλλά από την απώλεια τροφής της ματαιοδοξίας…

Αγαπημένε ποιητή της εφηβικής μας μελαγχολίας, που ακόμα οιστρηλατείς τα όνειρα της ουτοπίας, ευτυχώς που έφυγες νωρίς. Γιατί σε μια κοινωνία χωρίς ιδανικά δεν υπάρχουν πια ούτε «ιδανικοί αυτόχειρες».

Υ.Γ.: Κι όμως αυτό το εξαιρετικά επίκαιρο κείμενο γράφτηκε πριν από σχεδόν δώδεκα χρόνια…

 

Δήμητρα Νικολοπούλου