Θεός θνητός, μια αγκαλιά σημάδι η μορφή σου,

τον όρκο σου πάντα τιμάς, πληρώνεις ακριβά,

πόσες φορές δεν γιάτρεψες με θύμα τη ζωή σου

χωρίς να πεις μιλιά.

 

Ακάλεστος μου έτρεξες στη μάχη με ευθύνη,

η αντοχή σου λύγισε, ο ήρωας βουβός.

Παράσημο δεν ζήτησες στην τόση καλοσύνη,

είσαι θνητός Θεός.

 

Και τώρα πάλι εσύ μπροστά με μάσκα να γιατρεύεις,

με κίνδυνο το θάνατο να δεις από κοντά.

Μεγάλη σου παρηγοριά, εμβόλιο γυρεύεις

σ’ αυτή τη συμφορά.

 

Με θαυμασμό χειροκροτώ τον όρκο πούχεις δώσει.

Το πείσμα σου για τη ζωή χαρίζει γιατρειά.

Το χάδι σου, ο λόγος σου τον δόλιο γιγαντώνει

που στέκει στη γωνιά.

 

Η ιστορία θα γραφτεί απ’ την αρχή για σένα,

χρυσά τα γράμματα για σε θα γράφουν θαυμασμό.

Γιατρέ, ανώνυμε, σωστέ, μια δάφνη από στέμμα

θα καίει στο βωμό.

 

Μίμης Γεωργόπουλος