Η χρήση της στενογραφίας συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, τον 7ο και τον 8ο αιώνα, με τη στενογραφία συνέταξαν τους «Βίους των Μαρτύρων» καθώς και τις «Επιστολές του Ιερού Αυγουστίνου». Οι ιερείς και οι μοναχοί εξακολούθησαν να τη χρησιμοποιούν μέχρι και τον 11ο αιώνα μετά Χριστόν. Η χρήση της όμως διακόπηκε απότομα, γιατί οι φανατικοί του Μεσαίωνα τη χαρακτήρισαν «διαβολικήν συνεργείαν» και «μαύρην μαγείαν». Οι στενογράφοι θεωρούνταν πως είχαν υπογράψει «πάκτον» με το διάβολο και καίγονταν δημοσίως, μπροστά σε πλήθος κόσμου που συγκεντρωνόταν για να «απολαύσει» το θέαμα! Ετσι η στενογραφία, σιγά-σιγά λησμονήθηκε.

Χρειάστηκε να περάσουν επτά αιώνες για να εμφανιστεί και πάλι. Λίγα χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, ο Γάλλος Κουλόν ντε Τεβενό παρουσίασε στην Ακαδημία της Ντιζόν και της Τουλούζης ένα σύστημα «βραχυγραφίας», το οποίο ονόμασε «ταχυγραφία». Η Ακαδημία των Επιστημών των Παρισίων, ενέκρινε τη μέθοδο αυτή το 1779 και έπλεξε το εγκώμιο του νέου εφευρέτη. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος 16ος τον κάλεσε και τον προσέλαβε ως «γραμματέα-ταχυγράφο» του.

Αυτό το σύστημα ταχυγραφίας τελειοποιήθηκε από τον Μπερτέν. Παρά τα μειονεκτήματά του, και τη σχεδόν μηδενική αξία του σε σύγκριση, με το σύστημα που χρησιμοποιείται σήμερα, υπήρξε πολύ χρήσιμο σε πολλές περιπτώσεις. Χάρις σε αυτό κρατήθηκαν τα πλήρη πρακτικά των συζητήσεων των Μεγάλων Επαναστατικών Εθνοσυνελεύσεων της Συμβατικής και της Συντακτικής.

Στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση υπήρχε ένα στρογγυλό τραπέζι, γύρω από το οποίο έγραφαν δώδεκα γραμματείς. Ο ένας απ’ αυτούς παρακολουθούσε τον ρήτορα, δεν κρατούσε στη μνήμη του παρά μόνο μια φράση, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη. Υστερα, ωθούσε τον διπλανό του με τον αγκώνα και σημείωνε τη φράση σε χαρτί, χωρίς να ενδιαφερθεί για τη συνέχεια. Ο διπλανός ακολουθούσε την ίδια διαδικασία και ωθούσε τον επόμενο, αυτός τον μεθεπόμενο και ούτω καθεξής. Οταν έφταναν στον δωδέκατο, ερχόταν πάλι η σειρά του πρώτου. Μετά τη συνεδρίαση κολλούσαν τα χαρτιά, με τη σειρά, το ένα μετά το άλλο, και αυτά αποτελούσαν τα πρακτικά της συνεδριάσεως.

Το σύστημα, που χρησιμοποιούνταν ως πριν μερικές δεκαετίες σε ορισμένες συνεδριάσεις, έμοιαζε με το παλαιό και οι στενογράφοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο, εφαρμοζόταν όμως το σύστημα των «φθογγοσήμων». Τα φθογγόσημα εφευρέθηκαν από τον Ιππόλυτο Πρεβόστ, το 1826 και τελειοποιήθηκαν από τον Αλβέρτο Ντελοναί, περί τα μέσα του 19ου αιώνα.

Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη «στενογραφία» ήταν ο Γερμανός στρατηγός Στάινμετζ, υπαρχηγός του Επιτελείου των στρατευμάτων που πολιορκούσαν το Μετζ, το 1870. Ενώ οι Γάλλοι στρατηγοί μεταχειρίζονταν κρυπτογραφικό κώδικα που ήταν βραδύς και δύσχρηστος για τη μεταβίβαση των διαταγών τους, ο Στάινμετζ έστελνε τις δικές του διαταγές «στενογραφημένες», με την άγνωστη ακόμη σε άλλους μέθοδο. Τη μέθοδο από τους δύο Γάλλους εφευρέτες, που όμως οι Γάλλοι αγνοούσαν!…

Στην εποχή μας, που η τεχνολογία έχει αυτή την αλματώδη πρόοδο, όλα τα παραπάνω μοιάζουν σαν παιδικά παιχνίδια. Και όμως, πολλά ντοκουμέντα των προηγούμενων αιώνων που μας διηγούνται την ιστορία  μας, έχουν διασωθεί χάρις σ’ αυτά τα …παιδικά παιχνίδια!