Το 1911, η Καλλιρόη Παρέν πρωτοστατεί στην ίδρυση του «Λυκείου των Ελληνίδων». Το σωματείο αυτό θα αποτελέσει ένα σοβαρό βήμα για τη χειραφέτηση της εργαζόμενης γυναίκας στην Ελλάδα.

Η εποχή κατά την οποία συγκροτήθηκε το «Λύκειο των Ελληνίδων» δεν έχει να υπερηφανευτεί για το σεβασμό της στο ρόλο της γυναίκας στα καθημερινά δρώμενα. Στην καλύτερη περίπτωση, το «άλλο μισό του ουρανού» βρισκόταν την εποχή εκείνη τελείως αποκλεισμένο από την εθνική, κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου και η εκπαίδευση περιοριζόταν σε μιαν ασήμαντη μειονότητα κοριτσιών των «καλών οικογενειών». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τα πρώτα γυμνάσια θηλέων συγκροτήθηκαν μόλις το 1917.

Στις συνθήκες αυτές, η ίδρυση του Λυκείου των Ελληνίδων από την Καλλιρόη Παρέν (1859-1940), γνωστή ήδη για τους αγώνες της υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών και εκδότρια της «Εφημερίδος των Κυριών» (1888-1918), αποτέλεσε ουσιαστικό βήμα για την ανέλιξη της Ελληνίδας σε ζωντανό κύτταρο της καθυστερημένης ελληνικής κοινωνίας.

Τι ήταν όμως το Λύκειον των Ελληνίδων; Ασφαλώς δεν ήταν μια ριζοσπαστική οργάνωση με σουφραζετικές αντιλήψεις, ούτε και κάποιος οργανισμός με ανατρεπτικές κοινωνικές και πολιτικές ιδέες. Αντίθετα, ήταν ένα απλό σωματείο, που διακήρυσσε την ανάγκη επιμόρφωσης της Ελληνίδας, έτσι ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται και σ’ αυτά ακόμη τα στοιχειώδη οικογενειακά της καθήκοντα. Η ίδια η Παρέν, άλλωστε, σε διάλεξή της στον «Παρνασσό» εκείνο τον χρόνο, επικαλέστηκε τα υψηλά ποσοστά θανάτων από άγνοια, καθώς και την υψηλή παιδική θνησιμότητα, για να υποστηρίξει το επιμορφωτικό πρόγραμμα του Λυκείου, που περιλάμβανε μαθήματα βρεφοκομίας, υγιεινής, ραπτικής και οικοκυρικής.

Βέβαια, το Λύκειο των Ελληνίδων δεν περιορίστηκε να καταστήσει την Ελληνίδα καλή νοικοκυρά, μητέρα και σύζυγο. Αντίθετα, έριξε το κύριο βάρος του στον αγώνα για την ουσιαστική έξοδο της γυναίκας στην κοινωνία, με όπλα τη γενική μόρφωση και την επαγγελματική κατάρτιση. Η ίδια η Παρέν υποστήριζε ότι είναι αδιανόητος ο περιορισμός της γυναίκας στα οικιακά και η αποστέρηση του έθνους από τη δημιουργική της δύναμη.

Πέρα από το αυστηρά επιμορφωτικό του έργο, το Λύκειο των Ελληνίδων, του οποίου πρόεδρος ήταν η Παρέν, εργάστηκε για τη διάσωση των ελληνικών ηθών και εθίμων και κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες – με σεμινάρια, συγκεντρώσεις, διαλέξεις κ.λπ. – για τη μελέτη και προαγωγή της ελληνικής λαϊκής τέχνης, της δημοτικής μουσικής, των εθνικών χορών και γενικά των στοιχείων εκείνων που συγκροτούν τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό.

Θα πρέπει να τονιστεί ότι η Καλλιρόη Παρέν, άνθρωπος με αρκετά συντηρητικές πολιτικο-κοινωνικές απόψεις, κινήθηκε πάντοτε σε πλαίσια που δεν ήταν δυνατόν να προκαλέσουν αντιδράσεις από την πλευρά του λεγόμενου «ελληνικού κατεστημένου».

(Πηγή: ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, Εκδ. Ομιλος Μανιατέα)