Σ’ αυτόν τον τόπο έχουμε τρελαθεί τελείως! Λέμε ό,τι μας κατέβει, κάνουμε λωλάδες, χάσαμε το μέτρο σε πολλά κι ευχόμαστε άλλα αντ’ άλλων!

Τα τελευταία χρόνια, μέσ’ στο καταμεσήμερο –ντάλα ο ήλιος, να μεσουρανεί!- λέμε… καλησπέρα! Η ώρα δώδεκα, μία, δύο, τρεις το μεσημέρι πολλοί και διάφοροι (εκφωνητές, δημοσιογράφοι, παραγωγοί εκπομπών, υπάλληλοι, απλοί άνθρωποι κ.λπ.) χαιρετούν καλησπερίζοντας! Αγνοούν φαίνεται τους χαιρετισμούς «Καλό μεσημέρι» και «καλό απόγευμα» ή «χαίρετε», που ταιριάζει σε κάθε περίπτωση.

Πριν από δέκα χρόνια όποιον καλησπέριζε μέρα μεσημέρι θα τον περνούσαν για χαζό! Σήμερα το ‘πανε κάποιες χαζές στην τηλεόραση (οι… καλυτερότερες, αυτές που δεν είναι… του τιπότου, που ξέρουν τα πάντα όλα…) και οι πάντες καλησπερίζουν άκριτα, ακόμη και στις 11 το πρωί!!!! (μου έτυχε 3-4 φορές…). Νισάφι πια! Η καλησπέρα λέγεται «περί την δύσιν του ηλίου». Ας το πάρομε απόφαση, όπως το ξέραμε αιώνες και χιλιετίες τώρα. Κι αυτό το ηλίθιο σόφισμα πως τάχα «μετά τις δώδεκα το μεσημέρι λέμε καλησπέρα» ας το βγάλουμε από το νου μας! Το ‘πε κάποτε ο Ρώμας στη χαζοσειρά «Κωσταντίνου κι Ελένης» (που την έχομε δει πιο πολλές φορές κι από την πιο γνωστή ελληνική ταινία!), κι από κει το πήρανε όλοι σκοινί κορδόνι. Άκου καλησπέρα μέσα στο μεσημέρι!!!

Ευτυχώς, τώρα τελευταία κάπως έχει περιοριστεί αυτό το… μεσημεριανό καλησπέρισμα. Αν σας το λένε πάντως, να τους διορθώνετε ή (το καλύτερο!) να τους το ανταποδίδετε με την «καληνύχτα», γιατί έτσι είθισται στην ελληνική γλώσσα. Το λέει και το τραγούδι:

Την καλησπέρα σου ‘φερα, δώ’ μου την καληνύχτα….

Ας πάμε και στο άλλο, το πιο πρόσφατο ζήτημα με τις ευχές. Το Σάββατο του Λαζάρου μου έστειλαν e-mail για την επέτειο της Εξόδου του Μεσολογγίου (δηλ. την… ηρωική καταστροφή της πόλης το 1826) με την ευχή «χρόνια πολλά»!!! Πρωτάκουστα πράγματα!!! Τι να πω; Δεν αντέχεται τόση βλακεία… Άντε παιδιά, το 2022, με τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή ας ευχηθούμε όλοι μαζί «χρόνια πολλά» για να γελάσει και το … πεποικιλμένον ερίφιον, που λένε!!!

Τούτες τις μέρες πάλι, από το Λαζαροσάββατο, ακούω και διαβάζω πάρα πολύ συχνά να εύχονται «χρόνια πολλά». Ακόμη δεν ήρθε το Πάσχα, πώς μπορεί να ευχόμαστε «χρόνια πολλά»; Πέρασε η Λαμπρή; Κάναμε Ανάσταση; Ανέκαθεν τα πολλοχρονίσματα ακολουθούσαν το Χριστός Ανέστη! Μήπως το είπανε και δεν το άκουσα;

Κατά τη Μεγ. Εβδομάδα ο ελληνικός λαός εύχεται μόνο καλή Ανάσταση. Πάει και τέλειωσε! Αυτό και μόνον αυτό, μέχρι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Εύχονται όμως πολύ συχνά «και του χρόνου!» για κάτι που κάναμε αυτή την εβδομάδα, δηλαδή για τα τσουρέκια και τα κουλούρια, για το βάψιμο των αβγών (- Ζύμωσα τσουρέκια την Μ. Τετάρτη. – Άντε, και του χρόνου!), για την αγορά του αρνιού, για τη μετάβαση σε κάποια μονή ή σε κάποια πιο μακρινή εκκλησιά από τη συνήθη της γειτονιάς. (- Πήγαμε στα 12 Ευαγγέλια στην Αγιά Σωτήρα. – Α, μπράβο! Και του χρόνου, να ‘σαστε καλά να ξαναπάτε!) κλπ. κλπ.

Δεν λέμε μέσα στο πένθιμο Μεγαλοβδόμαδο «χρόνια πολλά», όπως δεν τα λέμε και στις κηδείες!

Πολλοί μάλλον δεν κατανοούν το περιεχόμενο των ευχών και αναμασούν ένα πολυχρόνισμα σαν καραμέλα, το πετούν παντού κι όπου κάτσει. Ομως δεν είναι έτσι. Ας προσέξουμε λίγο τις ευχές μας για να έχουν και νόημα.

Καλή Ανάσταση, λοιπόν! Με το καλό να αναστήσουμε! Και καλή Λαμπρή να έχουμε!

Κι από την Κυριακή και πέρα, Χριστός Ανέστη για 50 μέρες και χρόνια πολλά και του χρόνου και με το καλό όλα!!!

Και (για φέτος μόνο, μην το πείτε συνεχώς…) ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!!! (από τον εγκλεισμό και τον ιό, από κάθε κακό κι από κάθε βλακεία…!)

ΧΑΙΡΕΤΕ!

Θοδωρής Κοντάρας