Από το ανέκδοτο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας της Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου με τίτλο “Κρουαζιέρα στο Διάστημα” που απευθύνεται σε ηλικίες 8+ και δημοσιεύεται σε συνέχειες.

 

-«Το πόσο πεθύμησα τη γήϊνη λιακάδα δε λέγεται» είπε αναστενάζοντας ο Χρήστος.

-«Και γω» έκανε ο Ανδρέας.

-«Και γω» μουρμούρισε ο Χάρης.

-«Και γω» επανέλαβε ο Νικόλας.

-«Και γω» αναστέναξε  ο Λευτέρης.

-«Και γω» βόγγηξε  ο Δημήτρης.

 

-«Ποιός είναι ο πιο κοντινός ήλιος μετά το δικό μας;»

-«Ο Άλφα του Κενταύρου»

-«Σαν τους κενταύρους της αρχαιότητας που ήταν μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα;»

-«Ακριβώς. Από αυτούς πήρε το όνομά του»

-«Και ο ήλιος αυτός έχει γύρω του πλανήτες;»

-«Θα δούμε. Πάντως υπάρχουν και πλανήτες που δεν περιστρέφονται γύρω από κάποιο άστρο-ήλιο δηλαδή-αλλά ταξιδεύουν στο διάστημα»

-«Μέχρι να συναντήσουμε κάποιον, ίσως είναι ευκαιρία να κάνουμε έναν έλεγχο και εργασίες συντήρησης στο διαστημόπλοιό μας»

-«Και να ξεκουραστούμε»

-«Και να γράψουμε ημερολόγιο»

-«Και να ζωγραφίσουμε»

-«Και να διαβάσουμε»

-«Και να παίξουμε»

 

-«Επιτέλους, να ένας πλανήτης!»

-«Έχει ζωντανά πλάσματα; Βλέπω καλά;»

-«Ναι. Είναι…παιδιά…»

-«Τι κάνουν; Τρώνε;»

-«Τρώνε και γελάνε. Δε βλέπω κανένα μεγαλύτερο από 15-16 χρόνων»

-«Να κατεβούμε;»

-«Φαίνονται φιλικά, μας κουνάνε τα χέρια και χαμογελάνε!»

-«Μας καλωσορίζουν!»

-«Μας προσφέρουν γλυκά σαν αυτά που έχουμε στη Γη!»

-«Να! Τούρτες, κέϊκ, κρουασάν, σοκολάτες!»

-«Εδώ θέλω να μείνω για πάντα»

 

-«Ήρθε ο καιρός να αφήσουμε αυτό το χαρούμενο πλανήτη. Μείναμε κιόλας δύο μήνες»

-«Πρέπει να φύγουμε πριν χαλάσουν όλα τα δόντια μας όπως αυτών των παιδιών»

-«Και πριν γίνουμε τόσο παχείς που δε θα χωράμε  στα ρούχα μας»

-«Ή να μη χωράμε στη διαστημοτηγανίτα μας»

-«Εγώ που είχα πεί ότι θέλω να μείνω για πάντα εδώ, τώρα πια δεν το θέλω. Τα παιδιά ήταν πολύ φιλικά μαζί μας, τα γλυκά ήταν υπέροχα αλλά τα λυπάμαι που δεν έχουν γονείς»

-«Όταν τρως όλο γλυκά, δε μπορείς να ζήσεις πολλά χρόνια. Και τα παιδιά αυτά έχουν χάσει τα περισσότερα δόντια τους. Όταν τα χάσουν όλα, δε θα μπορούν να τραφούν πια και θα πεθάνουν»

-«Μα γιατί να μην έχουν γιατρούς;»

-«Ποιος θα φθάσει  σε ηλικία να σπουδάσει και σε ποιο πανεπιστήμιο θα σπουδάσει αφού δεν έχουν;»

-«Απίστευτο. Τους χάρισα βιβλία με φωτογραφίες από τη Γη και την Ελλάδα και έδειξαν τέτοια χαρά που δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους. Να μπορούσαμε να τα πάρουμε μαζί μας…»

-«Ίσως μπορέσουμε να κάνουμε κάτι για τα παιδιά του Γλυκοπλανήτη όταν γυρίσουμε στη Γη»

-«Εγώ ονόμασα αυτό τον πλανήτη, Γλύκωνα»

-«Όταν μεγαλώσω, αποφάσισα να γίνω οδοντίατρος ή διαιτολόγος»

-«Σταματάω τα γλυκά από σήμερα»

 

Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου