Από το ανέκδοτο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας της Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου με τίτλο “Κρουαζιέρα στο Διάστημα” που απευθύνεται σε ηλικίες 8+ και δημοσιεύεται σε συνέχειες.

-«Έχουμε καιρό να συναντήσουμε πλανήτη»

-«Να ένας. Φαίνεται μικρός ακόμη αλλά πλησιάζουμε»

-«Ποιός ξέρει τι θα συναντήσουμε»

-«Νάχει ζωή άραγε;»

-«Βλέπω κίνηση στην επιφάνειά του. Θα δω με το τηλεσκόπιο. Αααα, δεν είναι δυνατόν…»

-«Τι; Τι βλέπεις;»

-«Βλέπω πλάσματα που μοιάζουν άνθρωποι και τσακώνονται όλοι μεταξύ τους. Να, κοίτα»

-«Πωπω! Τι μπουνιές, τι κλωτσιές, τι τρικλοποδιές! Καλέ αυτοί είναι όλοι τραυματισμένοι: μελανιασμένοι, τους λείπουν χέρια, πόδια, αυτιά, μύτες, μάτια και παρ΄όλα αυτά συνεχίζουν να καυγαδίζουν!»

-«Τι είναι αυτό που τους χωρίζει και δε μπορούν να ζήσουν ειρηνικά στον πλανήτη τους;»

-«Γιατί, μήπως οι άνθρωποι στη Γη ζουν ειρηνικά;»

-«Αυτό να μου πείς»

-«Πάντως αυτό εδώ το μέρος είναι κατάλληλο για να μάθουμε πολεμικές τέχνες»

-«Ναι αλλά από μακριά»

-«Μα καλά, δε σταματάνε ούτε για να περιποιηθούν τα τραύματά τους;»

-«Τους βλέπεις αυτούς εκεί με τις άσπρες στολές; Βάζω στοίχημα ότι είναι γιατροί και νοσοκόμοι που παίζουν ξύλο»

-«Σίγουρα θα σταματάνε το ξύλο την ώρα του φαγητού»

-«Βλέπω κάποιους ντυμένους σαν πειρατές, άλλους σα μονομάχους, αυτοί εκεί είναι ντυμένοι starwars, οι άλλοι lego και οι άλλοι ρόμποτς.»

-«Αυτό πρέπει να είναι το Βασίλειο της Κακίας»

-«Εγώ θα το ονόμαζα Καυγαδοπλανήτη»

-«Νόμιζα ότι θα είχε πλάκα να γίνονταν στ΄αλήθεια οι πολεμικές σκηνές που παίζουμε με τα παιχνίδια μας αλλά δε θα μου άρεσε καθόλου να κόψω το λαιμό ή το χέρι κάποιου»

-«Ή ακόμη χειρότερα, να σου κόψει εκείνος το λαιμό ή το χέρι, έ;»

-«Βέβαια»

-«Πάντως κάτι χρήσιμο μπορούμε να μάθουμε ακόμη και σ΄αυτό τον πλανήτη»

-«Τί;» ρώτησαν με δυσπιστία οι άλλοι.

-«Να μάθουμε διάφορες τεχνικές Αυτοάμυνας. Δε χρειάζεται να επιτίθεσαι στους άλλους, βλέπουμε εδώ πόσο άσχημο και ηλίθιο είναι. Αλλά είναι χρήσιμο να ξέρεις να αμύνεσαι αν σου επιτεθούν».

Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου