Κρουαζιέρα στο Διάστημα – Μέρος 13

Από το ανέκδοτο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας της Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου με τίτλο “Κρουαζιέρα στο Διάστημα” που απευθύνεται σε ηλικίες 8+ και δημοσιεύεται σε συνέχειες.

-«Παιδιά νομίζω ότι έχουμε χαθεί στο διάστημα. Φοβάμαι ότι δε θα βρούμε το δρόμο της επιστροφής στη Γη»

-«Λες να μην ξαναδούμε τους γονείς και την υπόλοιπη οικογένειά μας;»

-«Σσσσσς, μην κάνετε έτσι. Να, πλησιάζουμε ένα νέο πλανήτη!»

-«Θέλω να γυρίσουμε πίσω. Λείπουμε χρόνια»

-«Εντάξει. Αν συμφωνείτε όλοι, μετά από αυτόν τον πλανήτη, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής».

Συμφώνησαν όλοι.

Ο Παιχνιδοπλανήτης-όπως τον ονόμασαν οι έξι ξάδερφοι-ήταν γεμάτος με παιδιά που έπαιζαν σαν τρελλά και είχε ό,τι παιχνίδι μπορούσε να σκεφθεί το μυαλό τους. Επιτραπέζια, μπάλες, τένις, μπασκέτες, μέχρι και νεροτσουλήθρες. Στον πλανήτη αυτό οι έξι ξάδερφοι ξαναβρήκαν το κέφι τους και ξέδωσαν παίζοντας για πολλές εβδομάδες. Έμαθαν νέα παιχνίδια και δίδαξαν αυτά που γνώριζαν, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα.

Το ένα κακό σε αυτό τον πλανήτη ήταν ότι δεν υπήρχε αρκετό φαγητό για να χορτάσουν τα παιδιά που έμεναν εκεί. Έτρωγαν μόνο κάτι παράξενα φρούτα από τα λίγα δένδρα που υπήρχαν. Το δεύτερο κακό ήταν ότι όταν αρρώσταιναν, δεν είχαν γονείς να τα φροντίσουν ή γιατρούς να τα θεραπεύσουν και έτσι δε ζούσαν πολλά χρόνια. Γι αυτό είχε μόνο παιδιά ο πλανήτης. Όταν πεθάνουν αυτά, θα μείνει έρημος.

Κάποια στιγμή που χόρτασαν το παιχνίδι, συμφώνησαν ότι ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μπήκαν στη Διαστημοτηγανίτα και ξεκίνησαν. Δε μπορούσαν όμως να κάνουν όλη αυτή τη μεγάλη διαδρομή χωρίς ούτε μία στάση. Θα ήταν πολύ βαρετό. Είχαν δεί αρκετούς παγωμένους και σκοτεινούς πλανήτες και δορυφόρους. Αυτή τη φορά αποφάσισαν να σταματήσουν μόνο σε θερμούς.

Πράγματι, μετά από ένα μήνα, σταμάτησαν σε έναν που έμοιαζε με την Αφροδίτη, όπως τουλάχιστον τη φαντάζονταν αφού δεν την είχαν επισκεφθεί.

Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου