Από το ανέκδοτο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας της Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου με τίτλο “Κρουαζιέρα στο Διάστημα” που απευθύνεται σε ηλικίες 8+ και δημοσιεύεται σε συνέχειες.

Βάφτισαν τον πλανήτη Θερμώ. Η Θερμώ είχε αφόρητη ζέστη και στην αρχή χάρηκαν που θα ζέσταιναν τα κοκαλάκια τους. Ηταν και φωτεινός πλανήτης, οπότε αποφάσισαν να κατεβούν στην επιφάνειά του.

-«Θεέ μου, τι βρωμάει έτσι;»

-«Σα χαλασμένα αυγά. Μάλλον φταίει το θειάφι, αυτή η κίτρινη σκόνη γύρω μας».

-«Κοίτα μπουρμπουλήθρες!»

-«Από αυτές έρχεται η βρώμα»

-«Βγαίνει ένα βραστό υγρό από τις ρωγμές του εδάφους και δίνει αυτές τις φυσαλίδες που βρωμάνε»

-«Ο τόπος είναι γεμάτος ηφαίστεια. Κοίτα χρώματα: κόκκινα, πορτοκαλί, κίτρινα…»

-«Η ζέστη είναι αφόρητη. Το έδαφος αχνίζει!»

-«Τα παπούτσια μου κολλάνε στο έδαφος! Θα λιώσουν»

-«Γρήγορα όλοι στο σκάφος. Αποκλείεται να κατοικείται αυτό το μέρος».

Μούσκεμα στον ιδρώτα μπήκαν τρέχοντας στο σκάφος και εγκατέλειψαν άρον-άρον τη Θερμώ.

Η επόμενη στάση που έκαναν ήταν στον Ρομποτοπλανήτη όπως τον ονόμασαν. Εκεί υπήρχαν μόνο ρομπότ που τα παράτησαν αυτοί που τα είχαν δημιουργήσει γιατί έγιναν επιθετικά. Οι δημιουργοί τους αναγκάστηκαν να φύγουν και να αφήσουν τον πλανήτη τους. Ετσι τουλάχιστον έγραφε μια αρχαία επιγραφή που κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν οι εξερευνητές του διαστήματος.

Πλησίασαν αρκετά κοντά για να τον δουν: υπήρχαν παντού μάζες από παλιοσίδερα. Ηταν κομμάτια από χαλασμένα ρομπότ. Υπήρχαν όμως και ρομπότ που αυτο-επισκευάζονταν, δοκιμάζοντας κάποια από τα πεταμένα μέλη και κρατώντας όσα τους ταίριαζαν. Κάποια άλλα καυγάδιζαν για κάποιο κομμάτι που το ήθελαν και τα δύο, φωνάζοντας «εγώ το είδα πρώτος», «όχι εγώ το είδα» με τις παράξενες μεταλλικές φωνές τους.

Μ. Χ. Αναγνωστοπούλου