Διαβάσαμε και διαβάζουμε τόσα για το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, βουτάει πια η “κοινή γνώμη” στα άδυτα της ζωής δύο ανθρώπων με τρόπο σχεδόν ανάρμοστο, χωρίς να είναι ξεκάθαρο το γιατί: να προστατεύσει; να προστατευθεί; να εφεύρει καινούργιες κατηγορίες εγκληματικής συμπεριφοράς; να ικανοποιήσει την περιέργεια που έγινε πιο νοσηρή μετά τον εγκλεισμό λόγω του κορωνοϊού; Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, θα πούμε επιτέλους και μερικές αλήθειες; Για τα κορίτσια, για τις γυναίκες, για όλες εμάς. Νομίζω θα ‘πρεπε. Κι ας αρχίσουμε από τα εύκολα και γνωστά σε όλους:

Μια βόλτα στις παιδικές χαρές, αρκεί για να αρχίσει κανείς να υποψιάζεται το μέγεθος του προβλήματος, που είναι το αίσθημα μειονεξίας των γυναικών που έχουν κορίτσια. Δεν τις αφορά όλες, αλλά οπωσδήποτε πολλές. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς από την άλλη, το ύφος των μητέρων με τα αγόρια. Πόσο η παιδική χαρά γίνεται ένας τόπος πρωτο-αντιμετώπισης των συνεπειών της έμφυλης ταυτότητας όπως την βιώνουν οι μητέρες που κατακλύζουν τέτοιους χώρους. Στο σχολείο, γράφεται απλώς η συνέχεια.

Οι μητέρες των αγοριών, μπορεί να έχουν ένα παιδί, αλλά δεν συζητούν κοινοτοπίες όπως “ένα ίσον κανένα”, αλλά (αν το συζητήσουν θα είναι) “άλλο ένα με την πετυχημένη συνταγή”. Οι μητέρες των κοριτσιών είναι σαν να μην έκαναν ήδη παιδί, αλλά να είναι στην ουρά μέχρι να πετύχουν αυτό που άλλες κατάφεραν με την πρώτη. Και οι μητέρες των αγοριών, για να μην καταστείλουν την επιθετικότητα και το αντριλίκι, δεν βάζουν όρια στα αγόρια τους. Ευτυχώς τα βάζουμε μερικές από εμάς και σ’ αυτές και στους γόνους τους. “Κυρία μου, αγωνίζεστε απεγνωσμένα για κάτι που ξέρετε μάλλον καλά απ’ την μέχρι τώρα εμπειρία σας ότι θα κρατήσει λίγο. Στα σαράντα θα αρχίσει η κάμψη, αν αντέξει τόσο, έτσι που του συμπεριφέρεστε. Και ούτως ή άλλως θα το χαρεί άλλη, διότι ο Οιδίποδας μας έδειξε το σωστό και το λάθος, οπότε, αλλού είναι η ρίζα του κακού που πάτε να δημιουργήσετε.” Το είπα. Ναι, το είπα. Γιατί δεν πιστεύω στην “γυναικοκτονία” λες και είναι οι ομόφυλές μου νέο είδος βοοειδών, αλλά στην έγκαιρη κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας πάνω σε γερά θεμέλια. Ας είναι.

Οι μητέρες λοιπόν, σας έλεγα, των αγοριών, δεν μπορούν να αφεθούν, πρέπει να είναι πάντα “γκόμενες”. Είμαστε δυο χωριστές κατηγορίες: οι μαμάδες των κοριτσιών, που πρέπει να αφήσουν την πρωτοκαθεδρία στις κόρες, χωρίς να γίνουν γελοίες “Κλυταιμνήστρες” και χωρίς να γίνουν αφημένα ζόμπι. Οι μαμάδες των αγοριών, που πρέπει να νεάζουν διαρκώς γιατί περιτριγυρίζονται από πιτσιρικάδες φίλους των γιων τους και από τους ίδιους. (Δεν το παθαίνουν όλες).

Η μητρότητα είναι άγριος τόπος. Κτητικός, ναρκισσιστικός, τεράστιας αγάπης, μπερδεμένος, προ-γλωσσικός, απολίτιστος. Δημιουργεί ασφυξίες πριν καν περαστεί η θηλιά στον λαιμό του θύματος. Τα είπε ο Ευριπίδης στην Μήδεια. Τα είπε και στις Βάκχες. Πρέπει να ξεφύγουμε από την “ανθρωποφάγα” σχέση με το παιδί και να το προετοιμάσουμε. Ιδίως τα κορίτσια. Να παίξουν με, και να αντέξουν τα στοιχεία της έμφυλης ταυτότητάς τους. Να τα χαρούν και να πολεμήσουν γι’ αυτά. Σαν τις αρχαίες Αμαζόνες κι όχι σαν τις αριθμημένες ομόκλινες του χαλίφη, τρυφηλές σκλάβες του χαρεμιού. Έστω κι αν κάποιες απ’ αυτές κυβέρνησαν παρασκηνιακά.

Η αγάπη μας, το ψυχικό μας απόθεμα, προέρχεται από την “εποχή της Εκάτης”, από τις Προμηθεϊκές δυνάμεις της Φύσης και η δύναμή της είναι μεγάλη. Είναι όμως και συχνά απαίδευτη, αναξιοποίητη, άγρια, πρωτόγονη και αδιαμόρφωτη. Πρέπει να τη βάλουμε στην υπηρεσία του σεβασμού του φύλου μας. Πρέπει να οικειοποιηθούμε τον Λόγο και να μετατρέψουμε λίγο την έμφυλη ταυτότητα. Άλλωστε πρόκειται περί κοινωνικής κατασκευής. Όπως φτιάχτηκε, έτσι λίγο-λίγο μπορεί να αλλάξει. Για τα κορίτσια, για το μέλλον.