Η σοφία ενός σκύλου ονόματι Λάκη (Lucky) και ενός γάτου ονόματι Μπάκο.

Πήγαινα βόλτα ένα παγωμένο αγγλικό πρωινό στο δάσος που περιτριγύριζε το ανυπότακτο, εναλλακτικό χωριό όπου ζούσα, το Φόρεστ Ρόου. Αυτό το γραφικό αγγλικό χωριό με τα cottages και τις αχυρένιες σκεπές, τόσο κοντά στο Λονδίνο, δεν επέτρεψε ποτέ την Σκοτεινή Δύναμη (Dark Force κατά Star Wars) να εισχωρήσει στην περιοχή του. Ίσως να παίζει ρόλο σε αυτή την συνθήκη το εναλλακτικό σχολείο που υπάρχει εκεί, το μεγαλύτερο της Αγγλίας (Steiner-Waldorf school-Michael Hall). Ή το ότι τόσοι νεοδρυίδες ζουν εκεί, ευλογώντας τη Γη. Ή τις γραμμές ενέργειας που περνούν από το χωριό (Lay lines). Ή το ότι το 70% του πληθυσμού είναι άλλης καταγωγής από την αγγλική. Το γεγονός πάντως παραμένει. Είναι ένα παράξενο, αλλόκοτο χωριό, που το Imagine του Lennon, είναι η πραγματικότητα του.

Και οι σκέψεις μου ᾽παράξενες κι αυτές…

Πήγαινα λοιπόν βόλτα τους υπέροχους φίλους\σκύλους\προστάτες μου στο δάσος, όπου ξαμολιόντουσαν ελεύθεροι, να κυνηγήσουν ελάφια (ποτέ δεν τα έφταναν βέβαια). Ή κουνέλια ή ασβούς (το ίδιο). Να μυρίσουν, να περπατήσουν, να εξερευνήσουν, να τρέξουν στην όμορφη αγγλική ύπαιθρο, που ενέπνευσε τόσους ποιητές… Και από πίσω ακολουθούσε ο Μπάκο. Ο μαυρόασπρος αυτός γάτος\τίγρης μου. Εγώ πήγαινα για να ᾽συνδεθώ᾽(χωρίς ίντερνετ) με την Γη μας. Αλλά και να παίξω\τρέξω\κυνηγήσω τους σκύλους μου φυσικά με τον Μπάκο να με ακολουθεί κατά πόδας. Περπατούσα και επαναιτούμουν την αίσθηση ότι είμαι μέλος της κοινότητας της Γης. Μέλος της πλανητικής μου οικογένειας. Πήγαινα για να συνδεθώ με την καθαρότητα των δέντρων και των φυτών που ήξεραν τόσο καλά οι φίλοι μου οι δρυΐδες. Ένα ένα. Να καθαρίσω\αποτοξινωθώ απ᾽όλες τις ᾽ αυτόματες᾽ σκέψεις μου, τον αυτόματο πιλότο με τον οποίο λειτουργώ όταν δεν είμαι παρούσα στη ζωή μου. Να νιώσω την εποχή που ταξιδεύει η Γη. Χειμώνας. Όλα είναι κάτω από το έδαφος της. Τα δέντρα της γυμνά. Όλα γίνονται μέσα. Μέσα στον κορμό των δέντρων, στην ησυχία. Υπόγεια ᾽μαγειρεύονται᾽ τα λουλούδια που θα αρχίσουν να ᾽σκάνε᾽την 1η Φλεβάρη. Κάτω-μέσα. Κι εγώ σαν κύτταρό της γης, επεξεργάζομαι, στοχάζομαι το ᾽κάτω᾽ μου, αυτά που κρύβω κι από μένα αλλά και το ᾽μέσα᾽ μου. Ώστε  να τα ᾽μαγειρέψω῾ όλα μέσα μου. (Η μανία μου με την μαγειρική χρωματίζει κάθε σκέψη μου).

Παρατηρώ τον Λάκη μου. Του αρέσει να ευχαριστεί όλους τους ανθρώπους (people pleaser). Θέλει και είναι βέβαια καλοσυνάτος, λέει πάντα ναι σε ό,τι του ζητηθεί, είναι πάντα χαρούμενος…Είναι ένα watch dog.  Εκείνος δηλαδή που θα σημάνει τον συναγερμό, θα πει: Εδώ έχει ένα κουνέλι!  Εδώ έναν ασβό! Έναν άνθρωπο! Έναν σκύλο! Ο αδελφός\φίλος του ο Ρατζιήλ, είναι σκυλί alpha. Ο Αρχηγός  αγέλης. Που θα προφυλάξει με το σώμα και τη ζωή του τους αγαπημένους του ανθρώπους. Εδώ σκέφτομαι: Γιατί οι σκύλοι ακόμη μας υπηρετούν\στηρίζουν\αγαπούν δίχως όρους, αν και σαν ανθρώπινη κοινότητα τους έχουμε ρημάξει; Αδυνατώ να το καταλάβω. Ίσως είναι διότι έχουν έρθει κοντά μας για να μας διδάξουν την ανιδιοτελή αγάπη. Οι ινδιάνοι λέγανε πως όταν οι Θεοί χώριζαν  τα ζώα από τους ανθρώπους, ο σκύλος πετάχτηκε στη μεριά των ανθρώπων από την αγάπη του για μας…

Ο Λάκη λοιπόν είναι ευχαριστημένος να παίζει δεύτερο βιολί (second fiddle) που λένε οι Άγγλοι. Να έρχεται δεύτερος. Μετά από την εντυπωσιακή παρουσία του φίλου\αδελφού του. Ο οποίος, Ρατζιήλ, ήταν μισό (50%) λυκόσκυλο και μισό (50%) πίτμπουλ… Με 100% τεστοστερόνη. Ο Λάκη τιμούσε την θέση του σαν σημαντικό μέλος της παράξενης μικτής τους αγέλης. Δυο σκύλοι και τρεις γάτοι. Ο Μπάκο, ο Μέρλιν, η Μοργκάνα ήταν οι γάτοι\ες. Ο Λάκη, είχε την δύναμη σαν αρχαίος δρυΐδης που είχε δύναμη πάνω στον βασιλιά, ακόμη, να μαλώνει και ακόμη να χυμάει στον Ρατζιήλ, όταν ο τελευταίος πείραζε τις γάτες. Πώς ένα 20 κιλο σκυλί τα έβαζε με ένα 50 κιλο θηρίο ήταν αξιοπερίεργο. Όχι όμως για τον Λάκη. Γιατί γι᾽αυτόν ήταν σημαντικό να αποτελεί μέρος της αγέλης. Όσο παράξενη κι αν ήταν η αγέλη αυτή. Και να την υπηρετεί. Επίσης να υπηρετεί την ανθρώπινη κοινότητα. Με την αγάπη, την φιλία την συντροφικότητά του αλλά και την υπακοή του.

Ο Λάκη μου δίδασκε κάθε δευτερόλεπτο της φυσικής του παρουσίας στη Γη, με κάθε του αναπνοή, την ανιδιοτελή αγάπη και την υπηρεσία. Την υπηρεσία σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο…

Ο Μπάκο τώρα, ο ήρωας του βιβλίου μου ᾽Μπάκο ο Γάτος και το Λαμπερό Φως῾, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις ᾽Κομνηνός᾽το 2019, είχε άλλο μάθημα να μου διδάξει. Ο Μπάκο, γιος ενός θρύλου της μικρής γειτονιάς του Πόρτο Ράφτη του Τζιουζέππε και μιας φοβερά υψηλής δόνησης γάτας της Έσμε, είχε σωθεί από τους σκύλους μου. (Όλα μου τα ζώα είναι πάντα από τους ελληνικούς δρόμους). Τον έσωσαν  από βέβαιο θάνατο στα δόντια μιας άγριας (σκυλίσιας) αγέλης της περιοχής. Ήταν λίγο μεγαλύτερος από την φούχτα μου. Ο Ρατζιήλ, για τον οποίον μιλήσαμε προηγουμένως, έτρεψε σε φυγή με μόνο του όπλο το μοναδικό του φούντωμα γούνας και γρυλίσματος. Δεν χρειάστηκε καν να τσακωθεί με κανέναν από τους σκύλους της αγέλης. Είχαν στριμώξει λοιπόν οι σκύλοι τον μικρό, τότε, Μπάκο, έτοιμοι να τον ξεσκίσουν. Από τότε ο Μπάκο, αποφάσισε να θεραπεύσει την ανημπόρια που είχε αισθανθεί τότε. Έγινε θρασύς, σε σημείο να διώξει την Μοργκάνα Λε Φε, την γάτα που θαύμαζε τόσο, για δέκα ημέρες από το σπίτι μας. Είχε θάρρος, φυσική δύναμη και καλοσύνη αλλά και πολλά ελαττώματα. Ήταν απίστευτος γυναικάς, με αποτέλεσμα να παλεύει με κάθε αρσενικό που ήθελε να πάει στην περιοχή του. Ήταν κλέφτης μεγάλος. Δεν είχε καμία αιδώ. Εάν κάποιο πιάτο με λίγο ή πολύ φαγητό ήταν στην εμβέλειά του το τσάκιζε! Με αποκορύφωμα, κάτι γαρίδες που μαγείρευα, με ρύζι, φόρο τιμής για την μετάβαση στ᾽αστέρια του θείου μου, που κατάπιε κυριολεκτικά τις καυτές γαρίδες από την κατσαρόλα. Αφήνοντας το ρύζι. Ο Μπάκο, εκτιμούσε, αποδεχόταν και αγαπούσε τον εαυτό του όπως και να ήταν. Αργότερα μάλιστα όταν μαθήτευσε στον Μέρλιν έγινε the one and future King…Αυτό που μου δίδασκε κάθε μέρα ήταν: είναι εντάξει και να θυμώσεις, είναι εντάξει να κάνεις και καμμιά φασαρία. Η αυτοεκτίμηση δεν μετριέται από τις αντιδράσεις ή τις προβολές άλλων. Η αυτοεκτίμηση δεν είναι ένα ρούχο που φοράς μόνο όταν είσαι στα πιο ωραία, πετυχημένα, έξυπνα, ή με τέλεια συμπεριφορά. Αντίθετα. Φοριέται συνεχώς και κυρίως όταν είσαι στα πιο άσκημα, αποτυχημένα, χαζά και με αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά! Η αυτοεκτίμηση υπάρχει μέσα σου σαν μια μικρή φλόγα που σιγοκαίει στην καρδιά ψιθυρίζοντάς σου είναι εντάξει. Είσαι αρκετή. Θα τα καταφέρεις. Αξίζεις την αγάπη\αφοσίωση\εμπιστοσύνη. Ο Μπάκο μου μάθαινε κάθε μέρα ότι είναι εντάξει να είμαι ο εαυτός μου. Επαναστατική συνθήκη για μας τους ανθρώπους, μιας και οι κοινωνικές επιταγές πολλές…

Όλοι μας δεν χρειαζόμαστε και τις δυο ποιότητες των φίλων μου; Την αυτοεκτίμηση της γάτας και την υπηρεσία του σκύλου, ώστε να ζούμε την αποστολή μας στον πλανήτη κάθε μέρα; Με αυτή τη σειρά. Δεν υπάρχει υπηρεσία για το υψηλότερο καλό μέσα από χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Όλοι μας χρειαζόμαστε λίγη γάτα και λίγο σκύλο μέσα μας.

Όλοι χρειαζόμαστε την σοφία και των δυο.

Αυτά σκεφτόμουν όταν πήγαινα βόλτα τον Λάκη κ τον αδελφό του και μας ακολουθούσε ο καλός μου Μπάκο.

Παράξενα πράγματα σε ένα παράξενο χωριό.

 

Ειρήνη Κουρσουμπά (pen name Salome)

  • ψυχολόγος / ψυχοθεραπεύτρια
  • με 15ετή εκπαίδευση στην ψυχαναλυτικού τύπου ψυχοθεραπεία, στην ψυχανάλυση αλλά και στην ομαδική\οικογενειακή και θεραπεία ζεύγους ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης
  • για 4 χρόνια εκπαιδεύτηκε σε κέλτικες τεχνικές. Έχει τον 1ο βαθμό Merlin Energy
  • της αρέσει να μοιράζεται ιστορίες
  • μια μικρή της ιστορία, δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Dr Wayne Dyer “ Memories of Heaven” και το βιβλίο της ᾽΅We Are The Ones We Have Waited For” βρίσκεται στο Amazon και στο Barnes & Noble