Πριν μπω στο… ψητό, θα ήθελα να γράψω για σας τους φίλους που διαβάζετε με θρησκευτική ευλάβεια τα κείμενα του Ρένου Μπαλή, είτε πρόκειται για τα περίφημα «Γράμματα στη Ρολογιά» είτε για το «Αποθανέτω η ψυχή μου για το άλλο φύλο» πως δεν πρόκειται να αφιερώσω ούτε μισή λέξη από το πληκτρολόγιό μου για τη χειρότερη γυναίκα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου: ψεύτρα, εγωίστρια ως εκεί που δεν παίρνει και μικρόψυχη. Αυτό το χατίρι δεν θα της το κάνω γιατί μαζί με σας περιμένει κι αυτή να ασχοληθώ μαζί της και να της δώσω αξία. Ε, λοιπόν, έδωσα τόσες ευκαιρίες, εισέπραξα τόση κοροϊδία, γελοιοποιήθηκα στα μάτια φίλων και γνωστών που να την κάνω και… μούσα μου αυτό πια παραπάει. Ισως στο βιβλίο που ετοιμάζω να αφιερώσω δυο γραμμές και ως εκεί. Ας μείνει με τους μπράβους, τους μπάτσους και τους τσάτσους που επέλεξε. Για εμένα έσβησε οριστικά από τη ζωή μου.

Και μετά από αυτόν τον άσχετο πρόλογο, ελάτε πάλι να ταξιδέψουμε μαζί στον κόσμο των όμορφων στην ψυχή γυναικών τόσο δοτικών που δεν φθάνει μια ολόκληρη ζωή για να τις ευχαριστήσω για τις ανεπανάληπτες στιγμές που μου χάρισαν. Οχι, δεν σύναψα με όλες δεσμό. Αλλά ακόμη κι αυτές που με απέρριψαν κάτι μου άφησαν να θυμάμαι: ένα γλυκό χαμόγελο, ένα παιχνιδιάρικο ύφος, ένα πολλά υποσχόμενο βλέμμα κι ας ήταν η κατάληξη αρνητική. Αλλωστε πολλές φορές προειδοποιήθηκα από κοινούς φίλους και γνωστούς ότι η πρόγνωση ήταν εξαιρετικά φτωχή και στην πραγματικότητα δεν είχα την παραμικρή τύχη αλλά το ταξίδι; Αυτό άξιζε και με το παραπάνω και δεν μετανιώνω που αφέθηκα να ταξιδεύω με το ίδιο καράβι και να ονειρεύομαι ευτυχισμένες σχέσεις, ρομαντικά δειλινά και ειδυλλιακές βόλτες σε υπέροχα μέρη που γαλήνευε η ψυχή μου και ένιωθα πραγματικά πως η ζωή μου αποκτούσε κάποιο-επιτέλους-νόημα…

Αλλά για να προχωρήσει ομαλά μια σχέση χρειάζονται σε κάθε περίπτωση και τα κατάλληλα πρόσωπα-διαμεσολαβητές, τα οποία θα στηρίξουν αυτές τις σκληρές και επίμονες προσπάθειες. Και όσον αφορά την «Πέννυ», αυτά τα πρόσωπα ήταν ένα υποτιθέμενο ζευγάρι φίλων που προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει την όλη κατάσταση. Μόνο που αυτοί οι δήθεν φίλοι πήγαν το θέμα και ένα βήμα παρακάτω: όχι απλώς «τορπίλισαν» την υπόθεση δίνοντάς μου αναληθή στοιχεία για να με αποτρέψουν από τον κύριο στόχο μου και να με μπερδέψουν, αλλά φαίνεται πως βρήκαν αρκετά διασκεδαστικό να μου μιλήσουν για κάποιο υποτιθέμενο ενδιαφέρον από μια κοπέλα για να γελάσουν με τις αντιδράσεις μου…

Ετσι, κι ενώ ο γάμος μου έπνεε τα λοίσθια, με καλέσανε στο πολυτελές τους σπίτι και μου ανακοίνωσαν με τη δέουσα σοβαρότητα πως μια κοπέλα που μου είχαν συστήσει λίγες μέρες νωρίτερα, δήθεν ενδιαφερόταν για μένα και μάλιστα έφθασαν στο ακραίο σημείο να μου περιγράψουν και τις σχετικές… σεξουαλικές φαντασιώσεις που είχε η εν λόγω με το άτομό μου. Ο Ρένος Μπαλής δεν είναι ακριβώς το πρόσωπο που πετάει τις ευκαιρίες όταν παρουσιαστούν κι έτσι είδα το τυράκι αλλά όχι και τη φάκα. Με δυο λόγια μού είπαν πως την έλεγαν Πέννυ, πως ήταν γυμνάστρια και έμενα κάπου στα Βριλήσσια. Εγώ τους χιλιοευχαρίστησα για το ενδιαφέρον και βάλθηκα αμέσως να ψάχνω περισσότερες πληροφορίες. Και η αλήθεια είναι-όπως θα έχετε ήδη καταλάβει-ότι συνήθως από ικανότητα αλλά και από τύχη τα καταφέρνω πολύ καλά σε αυτόν τον τομέα.

Ρώτησα κοινούς γνωστούς, προσπάθησα να εκμαιεύσω στοιχεία για το πρόσωπό της, βάλθηκα να υπολογίσω πού μπορεί να έμενε ή κάποιο άλλο ζωτικό στοιχείο της υπόθεσης. Τζίφος. Η περίφημη «Πέννυ» δεν αναγνωριζόταν από κανέναν συμπολίτη μου. Κανείς δεν γνώριζε μια Πέννυ με τέτοια χαρακτηριστικά. Ωσπου βρέθηκα τυχαία σε έναν από τους κεντρικούς πεζοδρόμους του Χαλανδρίου με μια άσχετη παρέα. Το κλίμα ήταν ζεστό και οι άνθρωποι-αν και ελάχιστα γνωστοί-φαινόντουσαν ειλικρινής. Τότε ήταν που ο Βαγγέλης μού άνοιξε τα μάτια: «Την ξέρω. Δεν τη λένε Πέννυ. Ονομάζεται Αρετή». Από το σημείο εκείνο και ύστερα δεν φοβόμουν πια τίποτα. Θα την έβρισκα ο κόσμος να χαλάσει.

(συνεχίζεται)

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ