Τα τελευταία χρόνια ένα νέο (;) θαυματουργό φάρμακο χρησιμοποιείται στη Ρωσία και φέρει το εντυπωσιακό όνομα «Μούμια». Τη μούμια χρησιμοποιούσαν χιλιάδες χρόνια πριν οι Κινέζοι, οι Μογγόλοι και άλλοι ανατολικοί λαοί.

Στην αρχαιότητα, η μούμια άξιζε περισσότερο κι από χρυσάφι. Οι Αραβες την αποκαλούσαν «ιδρώτα των βουνών», οι Βιρμανέζοι «αίμα του βουνού» και οι Μογγόλοι «χυμό του βουνού». Αυτό το βάλσαμο του βουνού το χρησιμοποιούσαν μόνο οι βασιλιάδες και οι μεγιστάνες.

Πολλές φορές συμβαίνει οι επιστήμονες να ανακαλύπτουν μυστικά της λαϊκής ιατρικής, όπως η μούμια, που είναι χαμένα στην ομίχλη της ιστορίας. Η τιμή ανήκει στον καθηγητή Αντίλ Σακίροφ, ορθοπεδικό από το Ουζμπεκιστάν, που στηρίχθηκε σε παλιά βιβλία ιατρικής, όπως του Αβικέννα, που εκφράζονται με θαυμασμό για τη μούμια, και οργάνωσε την πρώτη εξερευνητική αποστολή στα βουνά Τ’ ιένσαν, για την αναζήτησή της. Μετά από κουραστικές και επικίνδυνες περιπλανήσεις, σε μια μικρή σπηλιά που βρισκόταν σε ιλιγγιώδες ύψος, βρήκε μερικά καστανόμαυρα ιζήματα που ανάβλυζαν από τα βράχια και ανταποκρίνονταν στα χαρακτηριστικά της μούμιας.

Αφού ο δρ Σακίροφ συνέλεξε το υλικό του, το έφερε στο εργαστήριο για ανάλυση. «Είναι θησαυρός μικροστοιχείων, χωρίς τα οποία δεν μπορεί να αναπτυχθεί κανένας ζωντανός οργανισμός» λέει ο καθηγητής. Η μούμια εκτός από φωσφόρο, στρόντιο και ασβέστιο, που είναι τα αναγκαία δομικά υλικά για την αποκατάσταση του ιστού των οστών, που ενδιέφεραν τον Σακίροφ, περιέχει και 13 ακόμη χημικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων άργυρο και χρυσό! Επίσης σπάνια στοιχεία όπως ζιρκόνιο, ιρίδιο και 8 ακόμη! Ο δρ Σακίροφ έστειλε δείγμα και στο Ινστιτούτο Χημείας της Ακαδημίας του Ουζμπεκιστάν, που αποφάνθηκε πως δεν ήταν τοξικό, ραδιενεργό ή καρκινογόνο. Μετά απ’ αυτό ο καθηγητής άρχισε να το χρησιμοποιεί σε ζώα με καταπληκτικά αποτελέσματα.

Το 1960 ο Σακίροφ πήρε την άδεια για τη χρήση της μούμιας σε ανθρώπους. Τότε ανακάλυψε πως η λαϊκή ιατρική είχε δίκιο που τη θεωρούσε «ελιξίριο της ζωής» γιατί εκτός του ότι επιτάχυνε τη συγκόλληση των οστών, βελτίωνε τη φυσική κατάσταση, έδιωχνε την αϋπνία και άνοιγε την όρεξη. Για παράδειγμα, σε 66χρονο ασθενή που χειρουργήθηκε για κάταγμα του βραχίονα, χορηγήθηκε το «βάλσαμο». Μέσα σε 30 ημέρες το κόκκαλο είχε συγκολληθεί, ενώ κανονικά αυτό το είδος του κατάγματος, σ’ αυτή την ηλικία απαιτεί 3-4 μήνες για να θεραπευθεί.

Το 1967 ο δρ Σακίροφ ανακοίνωσε την εργασία του για την «Επίδραση της Μούμιας στην Αναγέννηση του Ιστού των Οστών σε περιπτώσεις καταγμάτων», στο Κεντρικό Ινστιτούτο Τραυματιολογίας και Ορθοπεδικής στη Μόσχα και προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον των ειδικών.

Από τότε άρχισε να χρησιμοποιείται η μούμια στις σοβιετικές κλινικές για τη θεραπεία ασθενών που πάσχουν από πονοκέφαλο, αποστήματα, παράλυση του προσωπικού νεύρου, επιληψία, ίλιγγο. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι ασκεί ευεργετική επίδραση στο στομάχι, στους ενδοκρινείς αδένες, στο συκώτι, βελτιώνει την παραγωγή αίματος και τη λειτουργία της καρδιάς.

Η Επιτροπή Φαρμάκων του Υπουργείου Υγείας της Ρωσίας, που χωρίς την έγκρισή της κανένα φάρμακο δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στα ρωσικά φαρμακεία, αναγνώρισε επίσημα το νέο παρασκεύασμα κι έτσι άρχισε να παρασκευάζεται βιομηχανικά, αλλά ακόμη δεν κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες.

Η προέλευση αυτής της ελαιώδους ουσίας – φυτικής ζωικής ή ορυκτής – δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί και εκφράζονται πολλές απόψεις, όπως: Η μούμια είναι ελαιώδης ουσία, ασφαλτώδους προέλευσης ή η μούμια είναι απολιθωμένο μέλι με πρόσμιξη δηλητηρίου μελισσών.

Ομως ο ίδιος ο Σακίροφ πιστεύει ότι οι προαναφερόμενες εξηγήσεις δεν είναι σωστές. Κι αυτό επειδή οι επιστήμονες του Εργαστηρίου Ερευνας της Ανταρκτικής ανακάλυψαν τη μούμια και στην έκτη Ηπειρο! Τα δείγματα αναλύθηκαν χημικά και αποδείχθηκε ότι ήταν ίδια με το «βάλσαμο του βουνού» της Κεντρικής Ασίας. Αλλά η Ανταρκτική είναι σκεπασμένη με αιώνιους πάγους, δεν έχει δέντρα ούτε βλάστηση, άγριες μέλισσες ή ζώα των βουνών. Ο αραιός αέρας, οι απότομες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, η ισχυρή ηλιακή ακτινοβολία και η χαμηλή υγρασία εδάφους, μειώνουν στο ελάχιστο τη δραστηριότητα των μικροοργανισμών που θα εξασφάλιζαν την αποσύνθεση οργανικών υπολειμμάτων. Επομένως, αυτό που τους καθιστά φυσιολογικά ενεργούς είναι η βιομάζα που μουμιοποιείται και πολυμερίζεται.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν τώρα ένα ζώο που συμμετέχει στην ανάπτυξη αυτού του φυσικού «βάλσαμου». Είναι ο αρουραίος των βουνών. Η πρόταση αυτή δοκιμάστηκε σε εργαστηριακά πειράματα. Φυτά που υπάρχουν κοντά στις τοποθεσίες που σχηματίζεται η μούμια προστέθηκαν στη δίαιτα του τρωκτικού. Τελικά, μια σκουρόχρωμη, λαμπερή ουσία «αποκτήθηκε», που είχε τις ίδιες ιδιότητες με τη μούμια. Ετσι, ένας αρουραίος των βουνών μπορεί να παράγει αρκετή μούμια για τη θεραπεία εκατοντάδων ασθενών.

Ερευνες του νεαρού γεωχημικού Γιουσούποφ απέδειξαν ότι η μουμιοποιημένη ουσία φθάνει στην επιφάνεια της γης από μεγάλα βάθη, ίσως από τον εσωτερικό φλοιό του πλανήτη. Αλλά κι η χημική σύνθεσή της υποδηλώνει μια τέτοια προέλευση. Φυσικά, η βιόσφαιρα βάζει τη σφραγίδα της στο βάλσαμο αυτό ή μάλλον στην ουσία της αβύσσου που ανοίγει το δρόμο της μέσα από την κρούστα.

Αν αυτή η υπόθεση επιβεβαιωθεί, ότι δηλαδή η μούμια είναι ορυκτής προέλευσης, τα φυσικά αποθέματά της θα είναι ανεξάντλητα. Τότε, αυτό το γιατρικό, που μας έρχεται από τα βάθη των αιώνων, δεν θα είναι τόσο σπάνιο, αλλά σε όλους προσιτό ως θεραπευτικό μέσον.

(Πηγή: Εγκυκλ. ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ, Εκδ. ΩΡΙΩΝ)