Ο μπαρμπα Κιχιώτης κάθεται σκυφτός.

Κοιτάει το κύμα

που ασπρογιαλίζει βουερό σ’ ετούτο τ’ ακρογιάλι

στη ρίζα αυτού του μαροκιού που πάνω του φωλιάζουν

κάτι  κολώνες των παλιών, που κάποτε τις στήσαν

για να τιμήσουνε θεούς, ’πό χρόνους περασμένους..

Όλη τη ζήση ξόδεψε του κάκου για να φτάσει

στη Γη της όλβιας Χίμαιρας, που οι χάρτες δεν τη γράφουν.

Και τώρα που πια απόστασε, κι η γη τονε κερδίζει,

τα κύματα τον έριξαν ναυάγιο στις ακτές της.

Μα πια, τι να την κάμει …

Σώπασε, Ιντάλγκο αχάριστε. Μη βλαστημάς τη Μοίρα.

Σε τέτοιες Θεϊκές ακτές πολλοί θα το ποθούσαν

να φτάσουν, έστω ναυαγοί, κάποια στιγμή του βίου.

Σε τέτοιες Θεϊκές ακτές Σάντσοι δε ναυαγούνε …

 

Κώστας Μπιζάνος

12 .5. 1977