Το 2004, λίγες μέρες πριν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας, βρίσκομαι με τη σύζυγό μου σε ένα από τα μαγευτικά νησιά του Ιονίου. Στο τραπέζι που καθόμαστε, με τη χαλαρή ατμόσφαιρα, το ευεργετικό αεράκι και τα συνακόλουθα των καλοκαιρινών διακοπών, νιώθω ήρεμος και με (σχετικά) υψηλή αυτοπεποίθηση. Εχω ξεκινήσει εδώ και λίγους μήνες μια επιχειρηματική δραστηριότητα που φαίνεται να αποδίδει. Αλλά παράλληλα θυμάμαι μια θλιβερή επέτειο: Τα είκοσι χρόνια από το… μαύρο 1984, όταν και διαγνώστηκα με την αγχώδη διαταραχή. Με τους όρους ψυχιατρικής της εποχής, έπασχα από «αγχώδη νεύρωση συγκρουσιακού χαρακτήρα». Αλλά όλα αυτά έμοιαζαν να ανήκουν σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Ετσι, είπα στον εαυτό μου: «Είκοσι χρόνια είναι αρκετά» και ήρθε επιτέλους η στιγμή να βάλω ένα τέλος σε αυτή τη δύσκολη φάση της ζωής μου. Τον αδυσώπητο αγώνα με το υπαρξιακό άγχος, τις αναρίθμητες φοβίες και τη διογκωμένη ανασφάλεια που με τυραννούσαν. Το είπα αλλά δεν το έκανα και έφθασε το 2014, οπότε και συμπλήρωσα τριάντα χρόνια από την τυπική έναρξη των ψυχολογικών μου προβλημάτων.

Σήμερα, 37 χρόνια αργότερα είναι σαν να βρίσκομαι στο ίδιο ακριβώς τέλμα. Υστερα από τις πολύχρονες συνεδρίες με έναν παιδοψυχίατρο, δύο ψυχιάτρους για ενήλικες και τρεις ψυχολόγους, νιώθω πως βιώνω την ίδια απελπιστική κατάσταση. Δυστυχώς, για κακή μου τύχη, ο Νίκος Κ., ο τελευταίος ψυχολόγος που απευθύνθηκα, ο οποίος είχε το ανεπανάληπτο χάρισμα να… διαβάζει την ψυχή μου, εξαφανίστηκε εν έτει 2017 χωρίς να αφήσει το παραμικρό σημείο ζωής. Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως είχε καρκίνο, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ-άλλωστε, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές υπάρχει και μια ακραία πιθανότητα να μη βρίσκεται πια στη ζωή. Αλλά με αυτόν τον άνθρωπο είχα κάνει πραγματικά τεράστια βήματα στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των προβλημάτων μου. Αυτός, το καλοκαίρι του 2012, οπότε και γνωριστήκαμε συνάντησε έναν Ρένο πνιγμένο στα προσωπικά, αισθηματικά και επαγγελματικά προβλήματα και βελτίωσε μια εντελώς βαλτωμένη κατάσταση. Είμαι βέβαιος πως τούτη την ώρα θα έκανα κάτι περισσότερο δημιουργικό από το να σας κουράζω και με τα δικά μου προβλήματα-λες και δεν έφθαναν τα δικά σας…

Ο Νίκος Κ. με παρέπεμψε σε έναν ψυχίατρο ακριβό μεν αλλά που άξιζε δεδομένα τα λεφτά του. Από κει εξασφάλισα μια αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή (με… πέντε διαφορετικά φάρμακα) που, αν μη τι άλλο, άλλαξαν τη διάθεση μου προς το καλύτερο. Ομως, χωρίς τακτικό ψυχοθεραπευτή και με τη σιγουριά πως οι εξελίξεις τείνουν να ξεπεράσουν τον συγκεκριμένο ψυχίατρο, δεν μπορώ ακόμη να συνέλθω. Είμαι σίγουρος πως το 2024 θα «γιορτάσω» τα 40 χρόνια μαζί με την ψυχική μου διαταραχή. Απαισιόδοξη σκέψη πλην όμως απολύτως ταιριαστή με την τωρινή μου κατάσταση. Οι δόσεις των φαρμάκων αυξάνονται συνεχώς και έχω μπει σε έναν φαύλο κύκλο με ελάχιστες ελπίδες διαφυγής. Παρ’ όλα αυτά έμαθα και δύο πράγματα που δεν γνώριζα: Πως η ρίζα του υπαρξιακού άγχους στους ευαίσθητους ανθρώπους είναι η αντίληψη της ματαιοδοξίας και του θανάτου. Πολλοί άλλοι σαν και μένα κι εγώ δεν μπορούμε να δεχθούμε εύκολα ότι είμαστε φθαρτοί και να συμφιλιωθούμε με την κοινή μοίρα των ανθρώπων. Κατανόησα και κάτι ακόμη: Μέχρι την ηλικία των πέντε ετών παίζονται πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζαμε. Το οικογενειακό περιβάλλον είναι απόλυτα καθοριστικό. Και αν αντιληφθούμε πως έστω ο ένας γονέας δεν μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο, ταράσσεται η ψυχή μας με ανυπολόγιστες συνέπειες στην ψυχολογική μας κατάσταση στο μέλλον.

Γράφω για περισσότερο από έναν χρόνο στο nobile.gr Αλλά ήθελα να κάνω μια… σούμα των όσων έχω περιγράψει αναλυτικότατα και με ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Γιατί ξέρω στα σίγουρα πως εσείς εκεί έξω που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση μοιράζεστε με μένα τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Δεν τα εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου αλλά στατιστικά συμβαίνει. Και, αν και δεν θα έπρεπε, θεωρώ ευλογία πως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που ανήκουν στην ίδια κατηγορία δίχως να μπορούν να ξεφύγουν. Είμαστε πολλοί. Και νομίζω πως ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας!

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ