Πολλές είναι οι θεωρίες που υπάρχουν για τις σχέσεις του Γ’ Ράιχ με τον αποκρυφισμό. Δεν είναι εξακριβωμένο κατά πόσο ο Χίτλερ πίστευε στον αποκρυφισμό και επιδίωκε μια αναβίωση της αρχαίας Σκανδιναβικής θρησκείας, θεωρώντας τον εαυτό του όργανο του πεπρωμένου, ή αν όλα αυτά αποτελούσαν μέρος της πολιτικής του. Θα πάρουμε όμως μια ιδέα, μέσα από την περιγραφή που ακολουθεί με αφορμή την ανακάλυψη ενός σπουδαίου θησαυρού.

Το 2001, μια εκπληκτική ανακάλυψη γίνεται στον βυθό της λίμνης Κίμσε στη νότια Βαυαρία. Δύο δύτες, εφοδιασμένοι με ανιχνευτές μετάλλων, καθώς αναζητούσαν αρχαιολογικά αντικείμενα στον πυθμένα της λίμνης, εντόπισαν σε κάποιο σημείο, περίπου στα 200 μέτρα από την όχθη, μια περίτεχνη χρυσή λεκάνη, η οποία ονομάστηκε «λεκάνη του Κίμσε». Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αναφέρουν ότι, με τη λήξη του πολέμου, υπήρξαν δύτες που έψαχναν τη λίμνη για να βρουν κάτι, και πιθανολογούν ότι μπορεί να ήταν αυτή η λεκάνη.

Η λεκάνη είναι κατασκευασμένη από χρυσό 18 καρατίων, έχει διάμετρο 50 εκατοστά, το ύψος της είναι 30 εκατοστά και το βάρος της είναι 10,5 κιλά. Φέρει, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, ανάγλυφο διάκοσμο παράξενων μορφών αρχαίων πολεμιστών και των θεών τους, καθώς και σκηνές ανθρωποθυσιών. Οι ανάγλυφες παραστάσεις της μοιάζουν με αυτές της ασημένιας λεκάνης «Γκούντεστρουπ», που ανακαλύφθηκε το 1891 σε κάποιο βάλτο της Δανίας και η οποία είναι 2.000 ετών. Ετσι, θεωρήθηκε από τους ειδικούς ότι πρόκειται για κάποιο αρχαίο καλλιτέχνημα που κλάπηκε από την κατεχόμενη Ευρώπη και χαρακτηρίστηκε ως «η Κελτική ανακάλυψη του αιώνα». Οι πρώτες εκτιμήσεις ορισμένων ειδικών, ανέφεραν ότι ήταν ηλικίας μεγαλύτερης των 2.000 ετών. Υπήρξαν όμως και μερικοί που την θεωρούσαν σύγχρονο δημιούργημα.

Ο Ελβετός επιχειρηματίας Μαρσέλ Γούντερλι, αγόρασε τη λεκάνη το 2005. Εκτίμησε ότι η λεκάνη ήταν αξίας 1,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αναζήτησε επενδυτές. Ενδιαφέρθηκαν πολλοί και κάποιοι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να καταβάλουν το ποσό των 1,5 εκατομμυρίων δολαρίων, για να πάρουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης της λεκάνης. Οι επενδυτές χρειάζονταν αδιάσειστες αποδείξεις της παλαιότητας της λεκάνης. Ετσι, προσελήφθη ο μεταλλειολόγος Πϊτερ Νόρθοβερ για να καθορίσει την πραγματική της ηλικία.

Πάρθηκε δείγμα ενός κόκκου χρυσού με την τεχνική απογύμνωσης με λέιζερ, το οποίο ελέγχθηκε με φασματομετρία μάζας επαγωγικώς συζευγμένου πλάσματος. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι πρόκειται για σύγχρονο χρυσό, εξευγενισμένο με ηλεκτρόλυση. Ο επιχειρηματίας Μαρσέλ Γούντερλι κατηγορήθηκε για απάτη και καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση. Η λεκάνη κατασχέθηκε και μεταφέρθηκε σε θησαυροφυλάκιο υψίστης ασφαλείας στη Ζυρίχη. Εκτοτε αγνοείται η τύχη της. Μετά τα αποτελέσματα των ερευνών δημιουργήθηκε ευλόγως το ερώτημα ποιοι έφτιαξαν τη λεκάνη και γιατί;

Ενα άρθρο του δημοσιογράφου Λουκ Μπέργκεν, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Mysteries” το 2011, αναφέρει ότι, ανάμεσα σε διάφορα προσωπικά αντικείμενα του Χίμλερ, τα οποία βρέθηκαν σε κάποια σοφίτα στη Γερμανία, υπήρχαν και ορισμένα ναζιστικά έγγραφα που έφεραν ημερομηνίες Απριλίου του 1945, με διάφορες διαταγές μετακίνησης, καθώς και ένας κατάλογος με καταχωρημένα γύρω στα 35 καλλιτεχνήματα, ανάμεσά τους και το «χρυσό κελτικό καζάνι». Στις σημειώσεις του καταλόγου αναφερόταν ότι η λεκάνη φυλασσόταν στο κάστρο Βίβελσμπουργκ και ότι την κατασκεύασε ο Οττο Γκαρ, στο Μόναχο. Ο Γκαρ ήταν ο επίσημος χρυσοχόος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και αυτός που έφτιαχνε τα δαχτυλίδια με τις νεκροκεφαλές των Ες Ες.

Ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος ήταν επικεφαλής των Ες Ες, χρησιμοποιούσε διάφορες μεθόδους καθώς και συμβούλους αποκρυφισμού, σε μια προσπάθειά του να κατασκευάσει την Αρια μυθολογία, μια νέα ιδεολογία για τους ναζί, στους οποίους θα έδινε ένα αρχαίο παρελθόν και μια αρχαία θρησκεία. Ηθελε να φτιάξει μια εναλλακτική ιστορία, στην οποία θα πρωταγωνιστούσε η φυλή του, εμφανιζόμενη να έχει αρχαίες τεκτονικές ρίζες. Ο Χίμλερ επέλεξε για βάση των Ες Ες, στα 1934, ένα οχυρό που είχε σκοτεινή ιστορία κατά τον μεσαίωνα, με δίκες μαγισσών και εκτελέσεις, το κάστρο Βίβελσμπουργκ. Οταν θα κέρδιζαν τον πόλεμο, σχεδίαζε να κατασκευάσει εκεί, σε σχήμα πετάλου, κάτι σαν το Σκανδιναβικό Βατικανό. Στο κάστρο συγκέντρωνε και κάποιους από τους θησαυρούς που λεηλατούσαν οι ναζί από τις κατεχόμενες χώρες.

Η χρυσή «λεκάνη του Κίμσε» μοιάζει λογικό να φυλασσόταν εκεί ως ένα ισχυρό συμβολικό και τελετουργικό αντικείμενο. Ο Χίμλερ ήθελε να βρει το Αγιο Δισκοπότηρο, το οποίο σύμφωνα με το θρύλο, έχει θαυματουργές δυνάμεις. Ετσι, ανέθεσε στον αρχαιολόγο Οττο Ραν να το εντοπίσει, αναζητώντας το κάπου στα Πυρηναία. Φυσικά, οι έρευνες δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ισως η χρυσή λεκάνη να αποτελούσε το Ιερό Δισκοπότηρο των ναζί.

Ο Χίμλερ είχε κατασκευάσει στο κάστρο μια κρύπτη με 12 κίονες ως διάκοσμο, με προοπτική να θάβονταν εκεί 12 εκλεκτοί αξιωματικοί, ώστε να αποτελέσει χώρο τιμής όλων των νεκρών αξιωματικών των Ες Ες. Λέγεται ότι τα δαχτυλίδια όλων των νεκρών αξιωματικών φυλάσσονταν εκεί. Οταν οι ναζί άρχισαν να χάνουν τον πόλεμο, ο Χίμλερ διέταξε τον Χάινζ Μάχερ να ανατινάξει το κάστρο, αφού είχαν μεταφερθεί οι θησαυροί που φυλάσσονταν εκεί. Λόγω έλλειψης αρκετών εκρηκτικών, ο Μάχερ ανατίναξε μόνο ένα τμήμα και στο υπόλοιπο έβαλε φωτιά.

Ο Μάχερ είχε διοριστεί δεύτερος βοηθός του Χίμλερ και είχε περάσει και από την Ελλάδα ως διοικητής των Ες Ες στην Αθήνα, όπου μεταξύ άλλων παρέλαβε εννέα βαλίτσες με διαμάντια, ράβδους χρυσού και πολύτιμα αντικείμενα των Εβραίων της Ρόδου. Ο Μάχερ, εκτός από την ανατίναξη του κάστρου, είχε αναλάβει να θάψει τα 9.000 δαχτυλίδια με τις νεκροκεφαλές που φυλάσσονταν εκεί. Σε αντίθεση με τη χρυσή λεκάνη, την οποία θα πόντισαν στη λίμνη, για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού και εντοπίστηκε τυχαία 56 χρόνια μετά, τα δαχτυλίδια δεν βρέθηκαν ποτέ.

(Πηγή: ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΘΡΥΛΙΚΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ, Ι. Χ. Μπαϊπάκης, εκδ. Λεξίτυπον)