Στη φωτό είναι η παλαιά οδός Χολαργού, μετέπειτα Σοφ. Βενιζέλου.

Άρχιζε από την Αγίας Παρασκευής, περνούσε από τον φούρνο του “καμπούρη”, κατηφόριζε πρoς το εργοστάσιο Οινοποιίας Ντουζένη, τη Μαρμαριώτισσα, κοβόταν από τις γραμμές του τρένου του Λαυρίου, συνέχιζε πρoς τον Ιππόδρομο και τέλειωνε στον Χολαργό.

nostalgikes-anamniseis-apo-ti-dekaetia-tou-50-img-01

Τo σπίτι μου ήταν λίγο πιo εμπρός από τη φωτογραφία, δίπλα στο σπίτι του μεσίτη του Βούλγαρη. Αμέσως εμπρός μου, μετά από 250-300 μέτρα άρχιζε ένας Ελαιώνας που έβαινε παράλληλα με τις γραμμές του τρένου, περνούσε από το τότε Νομισματοκοπείο και έφθανε σχεδόν μέχρι την αρχή της άκτιστης ακόμη τότε κηπούπολης της Φιλοθέης, στο λεγόμενο “Ξύλινο Περίπτερο”. Εκείνη την εποχή -και λόγω της ευκινησίας που μου χάριζε το ποδήλατο- ως “Γειτονιά” μου θεωρούσα ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ που οριοθετείτο από το Μοναστήρι της Πεντέλης προς βοράν, το Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού προς νότον, το Διαβολόρεμμα του Ψυχικού προς δυσμάς και το εκκλησάκι του Αγιάννη του Κυνηγού στον Υμηττό προς ανατολάς.

Τα καλοκαίρια τα γειτονόπουλα φεύγαμε παρέες-παρέες ξημερώματα με τα ποδήλατα και πηγαίναμε για… κολύμπι στη “Λιούτσα” (όπως πρόφεραν τη Λούτσα οι γηγενείς αρβανιτάδες) με ψωμοτύρι για προσφάι και με άφθονα φρούτα που μαζεύαμε από τα αμπέλια και τους μπαξέδες στο δρόμο, όπου μας καλοδεχόντουσαν οι παλιοί και τόσο πολύ φιλόξενοι Αρβανίτες.

Επιστρέφαμε δε, πάλι παρέες-παρέες, κατά το”σουρουπατάκι” για να ‘χει “δροσερέψει κομμάτι ο ντάβανος”. Το υπέροχο ήταν ότι μας “πρόσεχαν” οι Δραγάτες με τα εμπροσθογεμή δίκαννα σ΄ όλη τη διαδρομή αλλά καιστο μπάνιο μας, που μας γνώριζαν όχι μόνο με τα ονόματάμας, αλλά και”ποιανού γονιού είμαστε”. Σ΄ εμένα μάλιστα, που δεν είχα πατέρα, δεν παραλείπανε να στέρνουνε και “πεσκέσ’. στη μάνα’ σ’, τη γιατρέσσα που, καλονάβρει, μώκανε τη βατσίνα στο μπουτάκι τση διχατέρας μου και δεν τσ΄ έμεινε καντήλα”!

Και μάλιστα το πεσκέσι ήταν πάντοτε με αφιέρωση: “Πες τηνα, καλοφάωτο… Είν’ από τον Αγγέλου πώχει το πατητήρι”!!!

Αξέχαστες Εποχές, Αξέχαστοι Άνθρωποι, Αξέχαστες Γεύσεις και Αξεπέραστες Εμπειρίες Κοινωνικής Θαλπωρής και περίγυρου γεμάτου Αγάπη, Εμπιστοσύνη και Ασφάλεια.

 

Κώστας Μπιζάνος