Ο νεολιθικός άνθρωπος που αποκαλύφθηκε, σε βαθιά κατάψυξη, το 1991, στη μεθοριακή περιοχή Αυστρίας – Ιταλίας, έδωσε πλούσιο υλικό στους μελετητές από όλον τον κόσμο που τον νεκροτόμησαν.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1991, είκοσι χρόνια πριν, το ζευγάρι Σίμον, που είχε πάει για ορειβασία στην περιοχή Ατσταλερ των Αλπεων, βρήκε σε μια λιμνούλα μισολιωμένου πάγου, το γυμνό σώμα ενός άνδρα, του οποίου εξείχαν μόνον οι ώμοι και το κεφάλι. Το πτώμα, που αρχικά θεωρήθηκε ότι έπρεπε να είναι το κουφάρι ενός ορειβάτη χαμένου τον 19ο αιώνα, αποδείχθηκε σύντομα ανυπολόγιστης παλαιοντολογικής αξίας: ο ύψους 1,58 άνδρας είχε ζήσει πριν από 5.300 χρόνια, στη Νεολιθική Εποχή, και από κάποιο ατύχημα είχε βρεθεί με υπερβολικό κρύο στο βουνό και είχε παγώσει. Χάρη σε έναν ευνοϊκό συνδυασμό γεωγραφικών και κλιματολογικών συνθηκών, η ίδια η Φύση έθεσε, μετά τον θάνατό του, σε λειτουργία έναν μηχανισμό ταρίχευσης, διατηρώντας επί αιώνες τη βάρους μόλις 15 κιλών μούμια, σε άριστη σχεδόν κατάσταση, κάτω από το άτριχο, φαιόμαυρο δέρμα της που είχε γίνει σαν πετσί. Ακόμη και πολλά από τα εσωτερικά όργανα και μέρος της μυϊκής μάζας είχαν διασωθεί.

Τέσσερις μέρες μετά την ανακάλυψή του, ο «Ανθρωπος των πάγων» κειτόταν στο τραπέζι του Ιατροδικαστικού Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Ινσμπρουκ.

Εκεί, οι ειδικοί ασχολήθηκαν αμέσως με τη συντήρησή του – μιας και είχε ήδη αρχίσει να παρουσιάζει κάποια πρώτα σημάδια αποσύνθεσης. Συγχρόνως, συνέρρεαν στο Ινστιτούτο δεκάδες ειδικοί επιστήμονες απ’ όλον τον κόσμο, για να μελετήσουν την νεολιθική μούμια και να «αναπλάσουν» τη φορεσιά της και τα όπλα της.

Η μελέτη του «ανθρώπου των πάγων» προγραμματίστηκε εκτεταμένη, γι αυτό και πλήθος ειδικευμένα εργαστήρια, απ’ όλη σχεδόν την Ευρώπη, ζήτησαν και πήραν δείγματα, από τον εγκέφαλο, τους λεμφαδένες, τα οστά και το αίμα του, ώστε να βοηθηθεί η έρευνα της ιστορίας του ανθρώπινου γένους και να εξαχθούν όσο το δυνατόν περισσότερα ασφαλή συμπεράσματα.

Το 1993, ο Αμερικανός επιστήμονας Τζον Γκερτς «αναδημιούργησε», με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Ντένβερ στο Κολοράντο, το πρόσωπο του μακρινού προγόνου μας. Το εγχείρημα αυτό έγινε βάση μιας σειράς 700 τμηματικών απεικονίσεων του κρανίου του, που είχαν ληφθεί με τομογράφο, στη διάρκεια 750 ωρών λεπτότατης εργασίας. Η μελέτη του κρανίου χρησιμοποιήθηκε έτσι ως «οδηγός» για να σχεδιασθεί το πρόσωπο.

Οι ανθρωπολόγοι και οι παλαιοντολόγοι, όπως ήταν φυσικό, αναζήτησαν στην περιοχή των Αλπεων, όπου είχε ανακαλυφθεί το αρχικό εύρημα, και άλλα στοιχεία. Και πράγματι, βρήκαν εκεί αρκετές μυϊκές ίνες και ένα νύχι.

Βρήκαν επίσης έναν σκούφο από προβιά ζώου. Η εξέταση του «ανθρώπου των πάγων» συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια ακόμη. Το πιο ενδιαφέρον όμως συνέβη το 1994, όταν οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Ινσμπρουκ κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι ο «άνθρωπος των πάγων» έπασχε από ζαχαρώδη διαβήτη!

Ανθρωπολογικά ευρήματα του 20ου αιώνα

Ανθρωπος του Νεάντερταλ (1909)

Στη Γαλλία, κοντά στο Λα Φερασί, ανακαλύπτεται το κρανίο ενός απ’ ευθείας απογόνου του Χόμο Σάπιενς. Κατά τους εμπειρογνώμονες έχει ηλικία 50.000 ετών.

Ανθρωπος του Πεκίνου (1922)

Στη σπηλιά Ζουκουντί, σε μικρή απόσταση από το Πεκίνο, έρχεται στο φως το κρανίο ενός ανθρωποειδούς – ενός Χόμο Ερέκτους – που έζησε πριν από 1 περίπου εκατομμύρια χρόνια. Στην Αφρική, είναι αποδεδειγμένο, ότι το είδος υπήρχε και πριν από 1,8 εκατομμύρια χρόνια.

Ανθρωποειδή του Κοόμπι Φόρα (1969)

Στη χερσόνησο Κοόμπι Φόρα της Κένυας, οι επιστήμονες βρίσκουν απομεινάρια 150 ανθρωποειδών, ηλικίας τουλάχιστον 1,5 εκατομμυρίων ετών. Πρόκειται για ευρήματα αξεπέραστα μέχρι σήμερα σε σημασία από πλευράς αριθμού, παλαιότητας και πολυμορφίας.

«Λούση» (1974)

Ο Αμερικανός παλαιοντοανθρωπολόγος Ντόναλντ Γιόχανσον, ανακαλύπτει στην Αιθιοπία τον σκελετό ενός θηλυκού αυστραλοπίθηκου, που τον βαφτίζει «Λούση». Πρόκειται για τον τελειότερο μέχρι σήμερα διατηρημένο «προάνθρωπο».

«Χόμο Ερέκτους» (1975)

Η ανακάλυψη στο Κοόμπι Φόρα και ενός εξαιρετικά καλοδιατηρημένου κρανίου του πλάσματος Χόμο Ερέκτους κάνει αίσθηση στον επιστημονικό κόσμο, αφού υπολογίζεται ότι πρέπει να είναι περίπου 1 εκατομμύριο χρόνια αρχαιότερο από τον Ανθρωπο του Πεκίνου.

«Γιανγκ Μπόι» (1984)

Οι Καμόγια Κιμέου και Ρίτσαρντ Λίκι βρίσκουν στην Κένυα τον σχεδόν ανέπαφο και πληρέστερο ως τότε σκελετό ενός δωδεκάχρονου Χόμο Ερέκτους. Ο «Γιάνγκ Μπόι» – «Νεαρό Αγόρι» – !,6 εκατομμυρίων ετών) είναι το αρχαιότερο δείγμα Χόμο Ερέκτους που έχει βρεθεί.

(Πήγή: Εγκυκλ. ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, Εκδ. Ομιλος Μανιατέα)