Μαρία Πολυδούρη

Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!
Τη νύχτα τι ωφελάει;
Πέρασε η μέρα. Φτάνει πια!
Ποιος ξέρει ο ύπνος μου κρυφός
αν κάπου εδώ φυλάει

κι αν του ανακόβεται η στιγμή
ναρθεί, που τον προσμένω.
Εχω στο στόμα την ψυχή,
μου παρατήσαν οι λυγμοί
το στήθος κουρασμένο.

Πάρτε το φως! Είναι καιρός
να μείνω πια μονάχη.
Φτάνει η απάτη μιας ζωής.
Κάθε προσπάθεια ένας εχθρός
για τη στερνή μου μάχη.

Ας παύσουν πλέον οι στεναγμοί.
Ας μου απομείνει κάτι
για να πλανέψω τη νυχτιά,
να σκύψει κάπως πιο θερμή
στο ανήσυχό μου μάτι.

Πάρτε το φως! Είναι η στιγμή!
Τη θέλω όλη δική μου.
Είναι η στιγμή να κοιμηθώ…
Πάρτε το φως! Με τυραννεί…
Μου αρνιέται την ψυχή μου…