Δημοσιεύουμε το συγκλονιστικό, συναισθηματικό ποίημα του καλύτερου σύγχρονου ποιητή χαϊκού στην Ελλάδα, Χάρη Μελιτά

 

Θυμάσαι, φίλε, φοιτητές στη Σαλονίκη,

τότε που κρύβαμε τον ήλιο στις ματιές,

εσύ την Άννα αγκαλιά κι εγώ τη Νίκη

στο ταβερνάκι στις Σαράντα Εκκλησιές,

εκεί που πίναμε κρασί απ’ τις καρδιές.

 

Τα μεσημέρια σαν ερχόταν Κυριακή,

στο Καυταντζόγλειο να δούμε Ηρακλή

κι ύστερα πρέφα δυο δεκάρες το καπίκι.

Χόρευαν τ’ άστρα λες και γιόρταζαν τη νίκη.

Γελούσε η Άννα, γελούσε η Νίκη.

 

Θυμάσαι, φίλε, μια βραδιά στη Σαλονίκη

με το πτυχίο ξεκινήσαμε γι’ αλλού.

Πώς ξαργυρώσαμε την Άννα και τη Νίκη

σ’ ένα ταμείο κάποιου μέλλοντος θολού;

Μη με ρωτάς, τόχω ξεχάσει προ πολλού.

 

Τώρα στρωμένοι στο ψητό της Κυριακής

ούτε ρωτάμε πόσο ήρθε ο Ηρακλής.

Για τουρισμό μοναχά στη Σαλονίκη,

για μια επείγουσα δουλειά-για κάποια δίκη.

Καημένη Άννα, καημένη Νίκη.

 

Χάρης Μελιτάς