Ο εκλεκτός φίλος και συνεργάτης, δεν είναι πια μαζί μας.

Οπως έγραψε ο γιος του: «Ηταν ιδιαίτερα οξυδερκής και καλλιεργημένος, αεικίνητος, δοτικός, με μεράκι για τη ζωή, πηγαίο χιούμορ και πολλά και ποικίλα ενδιαφέροντα. Υπηρέτησε πιστά στον εργασιακό του βίο τη Δικαιοσύνη, αλλά παράλληλα , στον ελεύθερο χρόνο του, καταπιάστηκε με μια πληθώρα έργων πνευματικών αλλά και χειρωνακτικών, πολλές φορές φαινομενικά αταίριαστων : Ποίηση, λογοτεχνία, φιλοσοφία, θρησκειολογία, ιστορία και παράλληλα επιπλοποιία, χαλκογραφία, σμαλτογραφία, αγιογραφία, ζωγραφική, μοντελισμό πλοίων. Ο ίδιος έγραψε:

Ενα ρόδι στην καρδιά μου,

πύρινο,

γιομάτο αστέρια,

κι όταν το έσπαζα στο δόμα του ουρανού

τότ’ επλημμύριζε η νυχτιά

με παπαρούνες.

Τώρα ο Κώστας Μπιζάνος ταξιδεύει στο απέραντο Σύμπαν κάτω από τη σκέπη του Θεού…»

Καλό ταξίδι, καλέ και αγαπημένε μας φίλε.