Θα ήταν σήμερα 36 ετών. Και θα είχε ακόμη μια ζωή μπροστά του. Αλλά ήταν γραφτό να μη μάθουμε ποτέ για την οικογένεια του Λίνου, για τα παιδιά του Λίνου, για το αν τα όνειρα του Λίνου θα γίνονταν πραγματικότητα…

Ηταν τέτοιες μέρες το 2003 όταν κάποιο βροχερό, αυγουστιάτικο απόγευμα φθάσαμε με τη γυναίκα μου στη Χαλκιδική και πιο συγκεκριμένα στη Σιθωνία, λίγο έξω από το χωριό Πυργαδίκια, όπου και καταλύσαμε στο συγκρότημα δωματίων Assa Inn. Ημασταν αφάγωτοι όλη μέρα και ξεκίνησα να ξυρίζομαι, ενώ η γυναίκα μου ετοιμαζόταν σε άλλο δωμάτιο. Ξαφνικά άκουσα έναν περίεργο ήχο, κάτι σαν δυνατό σύρσιμο, λες και κάποιος ανακάτευε τα χαλίκια ακριβώς έξω από το δωμάτιό μας. Βγαίνω με τον αφρό ακόμη στο πρόσωπο και αντικρίζω ένα μικρό αυτοκίνητο (Renault Clio ή κάτι τέτοιο) να βρίσκεται με τη σκεπή στο έδαφος, αναποδογυρισμένο, λίγα μέτρα από τον χώρο που βρισκόμασταν. Παρατήρησα πως η θέση του οδηγού είχε συνθλιβεί από τον ουρανό του αυτοκινήτου, ενώ εκείνη του συνοδηγού παρέμενε ακέραια. Επιχείρησα να προσεγγίσω το αμάξι και είδα ένα άτομο στη θέση του οδηγού. Φώναξα δυνατά αν χρειάζεται βοήθεια αλλά δεν αποκρίθηκε. Εν τω μεταξύ σκοτείνιαζε και είχαν μαζευτεί και οι υπόλοιποι ένοικοι. Σε μια στιγμή βλέπω πως είχε δημιουργηθεί ένα μαύρο ρυάκι και υπέθεσε πως ήταν λάδια ή βενζίνη. Οταν πλησίασα περισσότερο αντίκρισα ένα θέαμα φρικτό: Επρόκειτο για ποτάμια αίματος που έβγαιναν από τα αυτοκίνητο και έβαφαν τα χαλίκια!

Υστερα από λίγο κατέφθασε ασθενοφόρο και οι τραυματιοφορείς μας παρακάλεσαν να απομακρυνθούμε: «Δεν είναι ωραίο θέαμα» ισχυρίστηκε κάποιος απ’ αυτούς. Πριν προλάβω να κάνω βήματα προς τα πίσω, διαπίστωσα πως ήταν ένας νεαρός με το κεφάλι του ανοιγμένο στα δύο…

Το ασθενοφόρο έφυγε με το νεκρό αγόρι και έμεινε το αμάξι και τα αίματα να θυμίζουν την τραγωδία που είχε παιχτεί λίγο νωρίτερα.

Την επόμενη μέρα ήρθαν συγγενείς του παιδιού, που όπως μάθαμε λεγόταν «Λίνος», αλλά όχι η μητέρα του που δεν θα άντεχε. Ορισμένοι έψαξαν στα συντρίμμια και βρήκαν το… αυτί του Λίνου που είχε φύγει κατά την πρόσκρουση. Ξέχασα να αναφέρω ότι τα δωμάτια είχαν κτιστεί κάτω από μια επικίνδυνη στροφή του επαρχιακού δρόμου που οδηγούσε στα Πυργαδίκια. Ο 19χρονος Θεσσαλονικιός άφησε την τελευταία του πνοή, παρασυρμένος από το μικρό όχημα, μπροστά μας.

Πέρασαν κιόλας 17 ολόκληρα χρόνια και οι σκληρές αυτές εικόνες στοιχειώνουν ακόμη το μυαλό μου. Εύχομαι, εν όψει και 15Αύγουστου, ο Θεός να τον αναπαύει και η Παναγία να δίνει κουράγιο και δύναμη στους δικούς του ανθρώπους.

 

Άρης Νόμπελης