Κάποιος ανυποψίαστος ψαράς από τις Κυκλάδες, ενώ ψάρευε με τη βάρκα του σε έναν κάβο του νησιού του, σπρώχτηκε από τα κύματα σε μια σπηλιά. Το θέαμα που αντίκρισε ήταν ανεπανάληπτο: βρισκόταν μέσα σε έναν ναό αγνώστου προελεύσεως με πάμπολλες καμάρες και κολώνες. Πιο βαθιά στη σπηλιά σε οδηγούσαν τεράστιες στοές που διακλαδώνονταν και στις οποίες μπορούσες να χαθείς ίσως και για πάντα αν δεν φρόντιζες να τοποθετήσεις σημάδια ή αν ήσουν σε σημείο που δεν μπορούσες να ακούσεις τη θάλασσα κι έτσι να προσανατολιστείς.

Στη μεσαία κάμαρα του ναού έβλεπες διαμαντένιους λυχνοστάτες καθώς και τα ολόχρυσα αγάλματα των δώδεκα Θεών του Ολύμπου! Στα πόδια των αγαλμάτων υπήρχαν τοποθετημένα μεγάλα σιδερένια πιθάρια γεμάτα με χρυσά νομίσματα. Στις υπόλοιπες καμάρες εντόπισε κι άλλα αγάλματα, χρυσά και ασημένια, ενώ διάσπαρτα φαινόντουσαν και άλλα κιβώτια με πολύτιμους λίθους και περίτεχνα κοσμήματα. Εκτός από τα παραπάνω, στο εσωτερικό του ναού κρύβονταν χρυσές ασπίδες, μαχαίρια, σπαθιά, δόρατα, τσεκούρια, αγγεία, τρίποδες αλλά και χρυσές άμαξες, χρυσοί θρόνοι, χρυσές κορώνες και στεφάνια. Σε άλλες κάμαρες πάλι ανακάλυψε χρυσά σκεύη και αγάλματα από ελεφαντόδοντο. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν… όλα τα πλάσματα της Γης (σκυλιά, άλογα, λιοντάρια, ελάφια, γουρούνια, πουλιά, ερπετά, ζώα της θάλασσας κ.ά.) όλα από ατόφιο χρυσάφι.

Τρεις μέρες περιπλανήθηκε ο… άφωνος ψαράς μέσα στον συγκεκριμένο χώρο. Οταν επιτέλους κατόρθωσε να βγει, πήρε μαζί του κάποιους πολύτιμους λίθους, ένα χρυσό άγαλμα και ορισμένα άλλα τιμαλφή. Αποφάσισε έτσι να επισκεφθεί την πρωτεύουσα για να τα πουλήσει σε ξένους. Από εκείνες τις μέρες παρήλθαν περίπου 150 χρόνια. Ο ψαράς της ιστορίας μας βρέθηκε ξανά στον κάβο αλλά δεν μπόρεσε να ανακαλύψει εκ νέου τη σπηλιά με τον ναό. Εψαξε για άλλους κάβους και στο τέλος πήγε και σε κάβους γειτονικών νησιών. Μια ολόκληρη ζωή αφιέρωσε για να ξαναβρεθεί στο «Ελ Ντοράντο». Και λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, εμπιστεύθηκε το απίστευτο μυστικό του στον γιο του, ο οποίος ήταν ναυτικός σε διάφορα καράβια. Ορκισε μάλιστα το παιδί του να μην αποκαλύψει πουθενά το φοβερό μυστικό τους. Ο γιος του τήρησε τη συμφωνία μέχρι τα βαθιά του γεράματα, αλλά στο τέλος, πικραμένος και απογοητευμένος, θέλησε να μοιραστεί αυτή την καταπληκτική ιστορία με έναν άλλον άνθρωπο. Είμαστε ήδη στο 1940, κορυφωνόταν ο πόλεμος κατά των Ιταλών και το παιδί του ψαρά, ηλικιωμένος κι αυτός πλέον, πίστευε ότι μπορούσε να βοηθήσει με τους αμύθητους θησαυρούς της σπηλιάς ακόμη και τον ελληνικό στρατό. Από στόμα σε στόμα η ιστορία έφθασε και στα αυτιά του Γεώργιου Τσιμπιδάρου (γνωστού με το ψευδώνυμο «Γιώργος Φτέρης»), σημαντικού λογοτέχνη και πεζογράφου που αργότερα έγραψε γι’ αυτή τη μυστηριώδη ιστορία.

Επειδή δυο άνθρωποι πέρασαν μια ζωή ψάχνοντας για τους περίφημους θησαυρούς της σπηλιάς, αναρωτιόμαστε τι μπορεί να ήταν αυτό που τους εμπόδιζε να αποκτήσουν και πάλι πρόσβαση. Το μυαλό πολλών πήγε στο φαινόμενο της παλίρροιας. Αυτή η διακύμανση των νερών, που έχει δύο φάσεις, την πλημμυρίδα και την άμπωτη, επαναλαμβάνεται σε χρονικό διάστημα 24 ωρών και 50 λεπτών της ώρας τέσσερις φορές, δύο για την πλημμυρίδα και ισάριθμες για την άμπωτη. Ισως λοιπόν μονάχα στην τελευταία φάση της άμπωτης, που τα νερά έχουν υποχωρήσει το περισσότερο δυνατό να μπορεί κάποιος να διακρίνει την είσοδο της σπηλιάς. Εξαιτίας του γεγονότος πως οι μεγαλύτερες παλίρροιες συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των συζυγιών, δηλαδή όταν Ηλιος, Σελήνη και Γη βρίσκονται σχεδόν στην ίδια ευθεία, τότε παρατηρούμε πως η απόσυρση των νερών της θάλασσας είναι αρκετά πιο ορατή μια φορά στο δεκαπενθήμερο. Τότε δηλαδή που ο γερο-ψαράς έκανε τη φανταστική αποκάλυψη. Ισως ποτέ άλλοτε να μη συνέπεσε το φαινόμενο αυτό με την προσπάθεια του ψαρά και του γιου του. Η ιστορία παραμένει έτσι ένα από τα πιο μεγάλα μυστήρια που αφορούν θησαυρούς στη χώρα μας.

Αρης Νόμπελης

Πηγή: «Αναζητώντας θρυλικούς θησαυρούς» Ιωάννη Μπαϊμπάκη